Με κάλυψε ο από κάτω:

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το ιστολόγιο: η πρηνής θέση του σκοπευτή
Σας το προσφέρω αμάσητο μιας και με καλύπτει σε γενικές γραμμές και ο νοών νοείτω..

"All tommorow's parties

Αυτό ήταν λοιπόν, αγαπητοί-ες... Μετά από 5 χρόνια συνεχούς ή όχι και 

τόσο συνεχούς παρουσίας το κλείνω και γω το μαγαζάκι.

Νιώθω ότι ό,τι είχα να πω από δω μέσα λίγο πολύ το είπα. Και κατά μία 

έννοια νιώθω μια αφόρητη κούραση να επαναλαμβάνω ξανά μανά τα 

ίδια πράγματα, τα ίδια επιχειρήματα, τις ίδιες ιστορίες για το τι φταίει 

στο χώρο, στο κίνημα, στην κοινωνία κλπ. Και όχι, δεν θα το ρίξω 

στην αυτοδικαίωση -ό,τι εγώ τα 'πα. Οπότε ο βασικός λόγος που κλείνει 

το όλο θέμα είναι ότι αν αρχίσω να τα ξαναλέω θα τα ξαναπώ πολύ 

πιο τσαντισμένα, πολύ πιο επιθετικά. Και αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αυτό 

που χρειαζόμαστε τώρα. Κυρίως γιατί αυτό που χρειαζόμαστε τώρα 

είναι ψυχραιμία, ευφυία και πράξη. Και μόνος μου εδώ δεν μπορώ, δεν 

θέλω και δεν γίνεται να τα έχω αυτά. 

Θα μου πεί κανείς "χαλάρωσε ρε μεγάλε, ένα γαμομπλόγκ είναι"... Και 

θα έχει δίκιο. ΑΠΟΛΥΤΟ.

Άλλα τι να κάνω που είναι το δικό μου μπλογκ, που εγώ το θέλω έτσι και 

έτσι που το θέλω δεν γίνεται να είναι;

Όλο αυτό υπάρχει εδώ και πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου και είναι 

ίσως ο λόγος που αυτό το ταπεινό προλεταριακό ιστολόγιο έγινε ένα 

υπέροχο ζόμπι που αναζητά μυαλά! Τέλος πάντων ή κάνεις μια δουλειά 

ή δεν την κάνεις.

Από αναλύσεις και εξυπνάδες πάμε καλά πια στον κόσμο των 

ελληνόφωνων σόσιαλ μίντια οπότε...

Το μπλογκ θα μείνει ανοιχτό με κλειστά τα σχόλια μέχρι να τα μεταφέρω 

όλα κάπου αλλού σαν αρχείο (θα προσπαθήσω να μεταφέρω και τις

συζητήσεις).

Δεν πρόκειται να χαθούμε γιατί κανένας δε χάνεται.

Τα φιλιά μου και να προσέχετε.

Πάτε εδώ να διαβάσετε το σ. πολυεργαλείο, που με αυτό του το κείμενο 

κάνει (με μεγάλη χαρά -καλά κόψε κάτι ρε μεγάλε) την παρουσία μου 

περιττή.

Και ακούστε τούτο δω για να μην ξεχνιόμαστε.

Είναι οι Dream Syndicate με τη διασκευή στο See that my grave is kept clean του Blind Lemon Jefferson (το βίντεο είναι τελείως άσχετο και με το συγκεκριμένο τραγούδι έκλεισαν το τελευταίο λάιβ που έδωσαν -ταιριαστό άρα)."

21 Ιουλίου 1965...

Σαν χθες δολοφονήθηκε ο Σωτήρης Πέτρουλας. Όπως κάθε χρόνο οι παλιοί του φίλοι και σύντροφοι σαν ελάχιστο φόρο τιμής συγκεντρώθηκαν στο σημείο της δολοφονίας του, για να του αποτίσουν ελάχιστο φόρο τιμής.

Είχα περάσει πολλές φορές από τη γωνία Σταδίου και Εδουάρδου Λω αλλά ποτέ δεν είχα προσέξει το μνημείο του Πέτρουλα.

Μοναχά μια χούφτα άνθρωποι μαζεύτηκαν για να τον τιμήσουν 47 χρόνια μετά. Οι πιο πολλοί απ' αυτούς το κάνουν επί 47 χρόνια. Όχι από συνήθεια, ούτε από υποχρέωση. Το κάνουν γιατί ο Σωτήρης Πέτρουλας με το θάνατό του κρατάει ζωντανό το δικό τους όνειρο για μια άλλη κοινωνική πραγματικότητα, ένα όνειρο που ίσως σήμερα το έχουν περισσότερo ανάγκη απ' ότι το 1965.

Δεν θα κλείσω την ανάρτηση με το τραγούδι του Μίκη. Για ένα και μόνο λόγο. Το τραγούδι αυτό και η στάση του τότε προέδρου της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη υπήρξε, για μένα μια αλητεία. 

Ο Πέτρουλας είχε καθαιρεθεί (κατ' άλλους διαγραφεί, όπως ο κολλητός του, ο Μάκης Παπούλιας) από τους Λαμπράκηδες. Ενδεικτικά διαβάστε τμήμα της αλληλογραφίας του με άλλο ανήσυχο πνεύμα της περιόδου, τον μετέπειτα εκδότη του Κάλβου, Γιώργο Χατζόπουλο, για να δείτε το κλίμα της εποχής. Παρόλα αυτά η ΕΔΑ προσπάθησε να καπειλευτεί τη δολοφονία του παρουσιάζοντάς τον ως "δικό της". Ο Σωτήρης Πέτρουλας, κομμάτι μιας ανήσυχης νεολαίας που μάλλον δεν πειθόταν από τη χλιαρή πολιτική της ΕΔΑ/ΔΝΛ άρχισε να την ψάχνει για αλλού. Είναι γνωστές οι επαφές του με τον κύκλο του περιοδικού "Αναγέννηση", με τους Φίλους Νέων Χωρών και τη Σοσιαλιστική Συνειδητοποίηση. Δεν μπορεί κανείς να πει με σιγουριά που και πως θα κατέληγε πολιτικά ο Πέτρουλας με βάση τις αναζητήσεις του αλλά η πόρτα της ΔΝΛ είχε τότε κλείσει γι αυτόν. 

Στο τραγούδι που σκάρωσε ο Μίκης σε χρόνο dt αλλά και στη στάση του στην κηδεία που προσπάθησαν να την καπελώσουν και χώθηκε μαζί με τους φίλους του Σωτήρη που έδωσαν μάχη για να κουβαλήσουν το φέρετρο του συντρόφου τους φαίνεται ένας έντεχνος τρόπος για καπηλεία. Κατά την άποψή μου ο στίχος "σε πήρε ο Λαμπράκης" περισσότερο παρέπεμπε στους Λαμπράκηδες παρά στη δολοφονία Λαμπράκη δυο χρόνια πριν, αλλά εγώ είμαι γνωστός καχύποπτος.

Έγινε επίσης η χρήση της οικογένειας του για να δηλώσει στον Τύπο της εποχής πως ο γιος τους δεν ήταν μαοϊκός και άλλα τέτοια φαιδρά.

Το Πρίσμα θα επανέλθει πιο ολοκληρωμένα και μάλλον σε έντυπο και όχι σε ηλεκτρονικό μέσο για την υπόθεση Πέτρουλα στο μέλλον, ενάντια στην "αριστερή" αναθεώρηση της ιστορίας.

Σκατά στην εθνική υπερηφάνεια/ενότητα/αξιοπρέπεια

Στην ταξική ενότητα είναι η απάντηση και τον προλεταριακό διεθνισμό!

Α! Και για να μην ξεχνιόμαστε, σκατά στο σοσιαλπατριωτισμό!

Κι ένα τραγουδάκι για να χαλαρώσω:

http://youtu.be/GOybSz7fEh4

Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Ερυθρό Πρίσμα;

Ε.Π.: Πολύ καλή ερώτηση, περίμενα πότε θα μου την κάνετε. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Τον κόσμο αυτό τον καλό άλλοι μας τον έχουν δώσει. Και μας τον έδωσαν σε ένα γαμημένο ιμπεριαλιστικό στάδιο (ούτε super-ιμπεριαλιστικό ούτε αμόλυβδο, σκέτο). Ένα στάδιο που ούτε ολοκληρώνεται και πλέον ούτε παραγωγί-ζεται (το ι με η) για να το...μαθηματικοποιήσω το θέμα.

Έτσι κάποιες χώρες (εδώ όπως είδαμε στην προηγούμενη ανάρτηση το μέγεθος δεν μετράει παρότι με βάση κάποια στατιστικά στοιχεία σε εθνικό επίπεδο εξηγούνται εν μέρει μια σειρά κόμπλεξ) έχουν περάσει τόσο σε χρηματοπιστωτικό, όσο και σε επίπεδο παραγωγής (βιομηχανικό και αγροτικό) έλεγχο άλλων χωρών, των εξαρτημένων. 

Οι εξαρτημένες χώρες είναι χώρες κι αυτές οι άμοιρες, δεν είναι ούτε αποικίες, ούτε νεοαποικίες, ούτε προτεκτοράτα (όχι ότι γενικά δεν υπάρχουν και τέτοια στον κόσμο ή ότι δεν μπορεί να μας προκύψουν τέτοια στο μέλλον). 

Οι κάτοικοί τους δεν είναι ιθαγενείς (κυριολεκτικά και μεταφορικά αφού "είμαστε όλες ημίαιμες" για να μιλήσω και με ροζ φρασεολογία political correct), δεν είναι playmobil των ιμπεριαλιστών, δεν είναι υπόδουλοι, υποτελείς, σκλάβοι και δυστυχώς όλοι αυτοί οι όροι χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Νομίζω το λένε ιστορική εξέλιξη και μετάβαση σε άλλα κοινωνικοπολιτικά συστήματα, καπιταλισμός κτλ αλλά θα σας γελάσω διότι σε εκείνο το μάθημα έκανα κοπάνα και πήγα για καφέ. Επίσης δεν έχουμε κατοχή, εμφύλιο, αλλά και δεν ζούμε σε προεπαναστατική περίοδο. 

Επίσης και ξέρω ότι θα σοκάρω τώρα σαν την Ντέμι Μουρ όταν έκανε έγγυος γυμνή φωτογράφιση αλλά αυτές οι εξαρτημένες χώρες έχουν ΑΣΤΙΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ. 

(σούσουρο στο ακροατήριο)

Ηρεμήστε θα σας εξηγήσω τι εννοώ.

Δεν τις ελέγχουν οικονομικά και πολιτικά κάποιοι πλουτοκράτες που πρέπει να πληρώσουν την κρίση, ούτε υπάρχει κάποια ολιγαρχία (ω ναι! η αρχαία Σπάρτη δε γυρίζει πίσω πια), δεν υπάρχουν φεουδάρχες, φύλαρχοι και λοιποί μη-καπιταλιστές πλέον κι εκεί που θεωρείται πως υπάρχουν ακόμη (σε κάποιες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής) τον έλεγχο τον ασκούν οι ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΕΣ της χώρας αλλά κύρια οι ιμπεριαλιστές και όχι οι τσιφλικάδες.

Επίσης κατά βάση οι χώρες αυτές οφείλουν να διεξάγουν αγώνα με κατεύθυνση τη ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ επανάσταση. Ναι, κάποιες έχουν μεγάλους αγροτικούς πληθυσμούς συμφωνώ. Αλλά μήπως έχουν και προλεταριάτο και μάλιστα πολϋάριθμο;

Δεν ζούμε στην Κίνα του 1949 ούτε στην Ελλάδα του 1940-1949 δεν ζούμε καν στην Ελλάδα την προδικτατορική (φοβερές διαπιστώσεις κάνω ο άτιμος).

Στην Ελλάδα τι πρέπει να κάνουμε δηλαδή, λαϊκοδημοκρατική ή εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση; Γιατί, για να ωριμάσουν οι αγροτικές μάζες; Ευτυχώς το έλυσε η ΕΟΚ και έπειτα η ΕΕ αυτό, αγροτιά γιοκ! (Επαναστατικός ο ρόλος του Δευτέρου Κόσμου (ΕΟΚ)! Ο Τενγκ και το fan club του δικαιώνεται και μας αναγκάζει να πάμε για σοσιαλισμό χωρίς διάλειμμα). Θα περικυκλώσουμε τις πόλεις; Από που, από τα χωριά; Μουαχαχαχαχα! Και ποιες πόλεις, την Αθήνα των 5 εκατομμυρίων; Θα πρέπει να κάνουμε εισαγωγή ανθρώπινου δυναμικού από το εξωτερικό για να τα καταφέρουμε.

Συνοψίζοντας, διότι για όλα όσα λέγονται υπάρχει μια αιτία, υπάρχει μια εξήγηση και μια δικαιολογία. Όσοι λοιπόν μιλάνε για αντικαπιταλισμό χωρίς αντιιμπεριαλισμό σήμερα είναι τουλάχιστον ηλίθιοι και θα σπάσουν το κεφάλι τους αλλά τον τοίχο δεν θα τον ρίξουν. Όσοι μιλάνε για αντιιμπεριαλισμό σήμερα χωρίς αντικαπιταλισμό μάλλον προσβλέπουν σε κανένα Κιμ άσχετα αν δεν το παραδέχονται, με το βλέμμα στραμμένο προς τον 38ο παράλληλο, ή οι λιγότερο ντούροι προς κανένα Τσάβεζ και Μπολιβαριανές καταστάσεις τρίτου δρόμου. 

ΥΓ. Ο Ένγκελς είχε πει πρώτος και το πήραν όλοι μετά και το επανέλαβαν: Ο Μαρξισμός δεν είναι δόγμα, αλλά οδηγός για δράση (ή για πράξη ανάλογα με τον μεταφραστή).

Οι σημερινοί "μαρξιστές" αυτό που κατάλαβαν ήταν ότι "ο Ένγκελς είπε..." (όπου Ένγκελς συμπληρώστε τον θεωρητικό της αρεσκείας σας και στις 3 τελίτσες το αντίστοιχο τσιτάτο που σας εξιτάρει.

Τα τσιτάτα δεν δίνουν πλέον λύσεις ούτε καν με αυτά δεν πρόκειται να γ******.

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία...

...κάποιοι την έγραψαν σε κιτάπια πολλά.

Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως εύκολα τα παίρνω στο κρανίο. Κάποιες φορές δίκαια, κάποιες άδικα. Για ένα διάστημα έκανα υλιστικό διαλογισμό λέγοντας από μέσα μου γάμησέ το 'ναι, γάμησε τ' άλλο, δεν πειράζει το τρίτο και δεν έλεγα κουβέντα, κρατούσα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα. Αλλά επειδή δεν με λένε Ιώβ η υπομονή μου εξαντλείται. Και όταν εξαντλείται παραδόξως σκέφτομαι πιο καθαρά. 

Και θυμάμαι γιατί η ενασχόλησή μου με την αριστερά αντί να αυξήσει τους ρυθμούς διαβάσματος τους έριχνε. Μα πολύ απλά ήταν τόση η θεωρητική ένδεια που με δυο τσιτάτα την έβγαζες λάδι, γιατί να διαβάσεις περισσότερο. Βέβαια όλα εδώ πληρώνονται και όποτε διαβάζω κείμενο της αριστεράς παθαίνω τρία εγκεφαλικά και δυο εμφράγματα.

Οπότε ας πιάσουμε δυο θέματα. Το ένα έχει να κάνει με τους προσδιορισμούς που δίνονται στις χώρες και με το ζήτημα της εξάρτησης. Υπάρχουν διάφορες θεωρήσεις για το τι συμβαίνει στον κόσμο, παγκοσμιοποιήσεις, διεθνοποιήσεις, υπεριμπεριαλισμοί, ιμπεριαλισμοί, μοναξιές, αλληλεξαρτήσεις, εξαρτήσεις κτλ. 

Εγώ θα πάρω την περίπτωση που γίνεται δεκτή η (απλουστευμένη για χάρη συντομίας) άποψη πως υπάρχουν οι κακοί ιμπεριαλιστές και οι άμοιροι υπόλοιποι. Κι αυτό γιατί εδώ υπάρχει το μεγαλύτερο μπέρδεμα, μεγαλύτερο κι από τις αλληλεξαρτήσεις που χάνει η μάνα το παιδί κι ο Λένιν τις ιμπεριαλιστικές αλυσίδες.

Ακούμε για μικρές και μεγάλες χώρες, για ισχυρές και αδύναμες, για αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες, για πούτσες και για βούρτσες με το συμπάθειο. Τι θα πει μικρές χώρες γαμώ το κερατό μου. Να υπενθυμίσω πως η μικρή Αγγλία την είχε τόσο μεγάλη που είχε για αποικία την Ινδία (που τότε ήταν μεγαλύτερη). Και τι θα πει αδύναμες χώρες, να τους δώσουμε βιταμίνες και σίδηρο για να δυναμώσουν. Όσο για το αναπτυσσόμενες χώρες, η βλακεία είναι δυστυχώς πολύ πιο αναπτυσσόμενη (και αναπτυγμένη θα έλεγα) απ' ότι οι χώρες.

Έχω μπουχτίσει με τις περισπούδαστες αταξικές εκφράσεις που στην καλύτερη θυμίζουν Σαμίρ Αμίν (τα πιο σοσιαλδημοκρατικά του) και Monthly Review (όταν έκανε παρέα μαζί τους ο Αντρέας) και στη χειρότερη (;) τον κινέζο με το χαρακωμένο πρόσωπο που κυκλοφορούσε στους διαδρόμους του ΟΗΕ λέγοντας παπαριές και χάρη σε αυτόν και τους ομοϊδεάτες του χαντακώθηκαν δεκάδες κινήματα στις ζώνες των θυελλών με αυτές τις μαλακίες που κάποιοι τις θεωρούσαν και μεγάλα προχωρήματα της επαναστατικής θεωρίας, μη χέσω.

Παραφράζοντας ένα μεγάλο ποιητή. Η μαλακία δεν θα πεθάνει μόνη, τσάκισέ την.

Θα ακολουθήσει ένα εξίσου σοβαρό και θεωρητικό σε ύφος άρθρο για την ταξική ανάλυση της ελληνικής κοινωνίας. 

Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας

Στις 26 και 27 Μαΐου ο Ομίλος Μελέτης Ιστορίας της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ) διοργανώνει στην αίθουσα Καράγιωργα 1 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Διημερίδα με θέμα: 

«Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας». 

Την παρούσα περίοδο εφαρμόζονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις και την τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) πολιτικές βίαιης αποδιάρθρωσης των εργατικών κεκτημένων για εκατοντάδες χιλιάδες νέους/ες εργαζόμενους/ες στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και εξώθησης στην ανεργία περίπου του 30% της κοινωνίας. Παράλληλα όμως και προς απάντηση των παραπάνω εξελίξεων, κομμάτια της πολυσυζητημένης «κατακερματισμένης εργατικής τάξης» επανεμφανίζονται στο προσκήνιο διεκδικώντας, με συλλογικούς απεργιακούς και εργατικούς αγώνες, πολιτικά και συνδικαλιστικά αιτήματα. Η σύνδεση του «παρόντος» με το «νήμα του παρελθόντος» μπορεί να λειτουργήσει  προωθητικά, όπως πάντα, καθώς εμπλουτίζει τον προβληματισμό και την έμπνευση στην προσπάθεια επίλυσης ποικίλων ερωτημάτων και ζητημάτων που επανέρχονται σήμερα στην πρώτη γραμμή. Γι’ αυτό το λόγο ο ΟΜΙΚ θεωρεί καθήκον του να συμβάλει στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό διάλογο με το δικό του τρόπο. Συγκεκριμένα να προσφέρει ένα κοινό βήμα που θα ενισχύει την όσμωση και την ανατροφοδότηση μεταξύ κοινωνικών επιστημών και κοινωνίας. Δηλαδή να φέρει σε επαφή, από τη μία τα σημερινά εργατικά κινήματα με τη σύγχρονη ιστορία, τη μεθοδολογία και τις αναζητήσεις της και από την άλλη τους κοινωνικούς επιστήμονες με τα δρώντα υποκείμενα και τους δικούς τους προβληματισμούς και τρόπους θέασης των πραγμάτων.

Μετά από μία μεγάλη περίοδο υποχώρησης της μαχητικής συλλογικής διεκδίκησης του εργατικού κινήματος και άμβλυνσης της αίσθησης της ταξικής συνείδησης στα εργατικά στρώματα και παράλληλα μια διαδικασία αναθεώρησης  πλευρών των μαρξιστικών προσεγγίσεων στις κοινωνικές επιστήμες, πολλοί προεξόφλησαν το «Τέλος της Ιστορίας» και θεώρησαν παρωχημένες τις «μεγάλες αφηγήσεις». Σήμερα λοιπόν είναι εύλογο το ερώτημα εάν μπορούμε και μέχρι ποιό σημείο να συζητάμε με λιγότερο ή περισσότερο παραδοσιακούς ή νέους μαρξιστικούς όρους. Συνεπώς, η διερεύνηση μαρξιστικών οπτικών της εποχής μας μπορεί να αποτελέσει ένα ευρύτερο ζήτημα που διαπλέκεται οργανικά με την ιστοριογραφία της εργασίας και του εργατικού κινήματος, αλλά και τις αναζητήσεις της παλαιότερης και νέας γενιάς συνδικαλιστών.

Η Διημερίδα λοιπόν του ΟΜΙΚ με θέμα: «Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διερευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας» έχει ως στόχο, από τη μία την εμπλοκή κοινωνικών επιστημόνων και συνδικαλιστών εργατών σε μια διαδικασία διαλόγου και προσέγγισης μαρτυριών και ερμηνειών, αλλά από την άλλη υπέρβασης του διαχωρισμού τους, μια διαδικασία σύνθεσης της ιστορίας με την εμπειρία, του παρελθόντος με το παρόν.

Η Διημερίδα έχει δύο άξονες: 

Ο πρώτος θα κινείται γύρω από ιστοριογραφικές προσεγγίσεις και καταλαμβάνει τις ανακοινώσεις της πρώτης ημέρας, του Σαββάτου 26/5. 

Ο δεύτερος βασίζεται σε μαρτυρίες συνδικαλιστών με ενεργό ρόλο στο εργατικό κίνημα κατά το παρελθόν αλλά και το παρόν οι οποίοι παρουσιάζουν την εμπειρία τους την δεύτερη ημέρα την Κυριακή 27/5.

το πρόγραμμα:

Όμιλος για τη Μελέτη της Ιστορίας και της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ). 

Διημερίδα με θέμα: Η ιστορία της μισθωτής εργασίας και του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα: διευρευνώντας μαρξιστικές οπτικές στην εποχή μας. 

Σάββατο 26 Μαΐου 

1η συνεδρία: 10:00-12:00 

· Άκης Παλαιολόγος, υπ.διδάκτορας Παν. Ιωαννίνων, «Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία: από τον Engels στον Hobsbawm. Σχέσεις, συνδετικά σημεία και τροφοδοτήσεις μεταξύ του πρώιμου έργου του F. Engels και των κυριότερων Βρετανών μαρξιστών ιστορικών» 

· Βασίλης Μηνακάκης, ερευνητής-συγγραφέας για εργατικά ζητήματα, «Καπιταλιστικοί μετασχηματισμοί και συνδικαλιστική δράση» 

· Γιώργος Γάσιας, ιστορικός, «Αγροτική μεταρρύθμιση και νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός» 

12:00-12:15: Διάλειμμα 

2η συνεδρία: 12:15-14:30 

· Κώστας Γαλανόπουλος, υπ. διδάκτορας του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Πάντειο Πανεπιστήμιο, «“Τυφέκιον άνευ φυσεκίου”: επαναστατικός συνδικαλισμός και μαρξισμός στο πρώιμο σοσιαλιστικό κίνημα του ελλαδικού χώρου» 

· Σταμάτης Λιαδάκης, υπ. διδάκτορας Πάντειο Πανεπιστήμιο, «Οι διασπάσεις στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα την περίοδο του Μεσοπολέμου: γεγονότα και συμπεριφορές στον Πειραιά» 

· Μανόλης Αρκολάκης, διδάσκων ΕΑΠ, «Οι εργασιακές σχέσεις στο χώρο του κινηματογραφικού θεάματος κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου» 

· Κώστας Παλούκης, υπ. διδάκτορας Παν. Ρεθύμνου, «Το ιστοριογραφικό έργο του Δ. Λιβιεράτου για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου» 

14:30-16:00: Μεσημεριανό διάλειμμα 

3η συνεδρία: 16:00-19:00 

· Κωστής Καρπόζηλος, διδάσκων Παν. Πελοποννήσου, «“Ενότητα και Οργάνωση”: η ελληνική εκδοχή του μεταπολεμικού New Deal» 

· Χρίστος Μάης, υποψ. διδάκτορας Universiteit Leiden, «“Η Εργατική σχολιάζει...”: Αναζητώντας τον κόσμο της εργασίας μέσα από το πρίσμα της “Συνεπούς Αριστεράς” (1977-1980)» 

· Όλγα Καρυώτη, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου πολιτικής επιστήμης-ΕΚΠΑ, «Εργατικός συνδικαλισμός: κίνημα-οργάνωση-ιδεολογία» 

19:00-19:15: Διάλειμμα 

4η συνεδρία: 19:15-20:45 

· Μαρία Μαυροειδή, ιστορικός-υπεύθυνη ιστορικού αρχείου ΔΕΗ, «Εργασία και εξειδίκευση στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (1950-1970)» 

· Δημήτρης Κατσορίδας, ερευνητής ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, «Το απεργιακό κίνημα στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα» 

Κυριακή 27 Μαΐου. 

Παρεμβάσεις συνδικαλιστών. 

1η συνεδρία: 10:00-12:00 

· Μπάμπης Δρακόπουλος, Οικοδόμος 

· Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος, Έτοιμα ενδύματα 

· Γιάννης Φελέκης, Λιθογράφος-Ναυτεργάτης 

12:00-12:15: Διάλειμμα 

2η συνεδρία: 12:15-14:15 

· Μανώλης Λαγογιάννης, πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης 

· Γιάννης Σερίφης, ΗΛΠΑΠ-AEG 

· Νίκος Δινόπουλος, ΔΕΗ 

12:15-16:00: Μεσημεριανό διάλειμμα 

3η συνεδρία: 16:00-18:00 

· Σταμάτης Πελάης, πρόεδρος Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας 

· Όλγα Κοσμοπούλου, ΕΙΝΑΠ (Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας) 

· Βλασία Δημητρακοπούλου, γραμματέας ΠΕΚΟΠ (Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού) 

18:00-18:15: Διάλειμμα 

4η συνεδρία: 18:15-20:00 

· Κώστας Σκηνιώτης, πρώην εργαζόμενος στην κλωστοϋφαντουργία ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ 

· Ντίνος Παλαιστίδης, Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής 

· Νάσος Παυλάκης, έφορος δ.σ Σωματείου Εργαζομένων Ελληνικής Χαλυβουργίας 

Σάββατο 26 - Κυριακή 27 Μαΐου 2012, 

Πάντειο Πανεπιστήμιο, 

Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα 1. 

Ώρα έναρξης: 10:00

το Βαθύ Κόκκινο καλύπτει όλο το διήμερο, οπότε όλοι θα μπορούν να παρακολουθούν έχοντας πρόσβαση από την ιστοσελίδα  http://tsak-giorgis.blogspot.com/ 

Δε μας χέζεις ρε Χατζηλάμπρου!

Το Βήμα, η νέα αυτή εφημερίδα της Αριστεράς, η Ελευθεροτυπία για να μην πω η Liberation του 21ου αιώνα παρουσίασε νέα (κύρια αριστερά) φυντάνια του Ελληνικού Κενοβουλίου. Ανάμεσα σε αυτούς δυο μέλη της ΚΟΕ. Το Πρίσμα θα ασχοληθεί μόνο με τον ένα. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα και ακολουθεί πολυπρισματικός σχολιασμός.

"Ο κ. Β. Χατζηλάμπρου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα, ανήκε προηγουμένως στο ΚΚΕ(μ-λ), ήταν μαοϊκός και από τους πλέον μαχητικούς: «Δεν είμαι πλέον μαοϊστής, είμαι κανονικός αριστερός» λέει σήμερα μετά την προσχώρησή του στον ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογή του στο Κοινοβούλιο. Και όλα αυτά οφείλονται στη συνάντηση που είχε με τον κ. Tσίπρα, στη διάρκεια μιας ανθρωπιστικής κρίσης, στον συνοικισμό Ηρώων Πολυτεχνείου: «Είναι ελπιδοφόρος άνθρωπος, ξέρει ακριβώς τι του γίνεται, έχει αντίληψη για όλα τα θέματα, γνωρίζει να συνθέτει καλά» λέει ο κ. Χατζηλάμπρου, αποφεύγοντας ωστόσο να μιλήσει για το μαοϊκό παρελθόν του. Αλλωστε εκείνο που έχει σημασία είναι ότι πλέον ανήκει στην (κανονική) Αριστερά που βρήκε ηγέτη τον κ. Τσίπρα, ο οποίος, όπως λέει, «δεν είναι άνθρωπος των ισορροπιών, πάει πάντοτε ένα βήμα μπροστά».

Εκείνο όμως που φαίνεται ότι τον έκανε να εγκαταλείψει το κόμμα του αλλά όχι τις ιδέες του είναι ότι η Αριστερά πρέπει να συνομιλεί απευθείας με τον λαό και να έχει το λαϊκό αισθητήριο. Οσον αφορά το βασικό σύνθημα που είχαν οι μαοϊκοί, «να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να τολμάμε να νικάμε», δεν διαφέρει πολύ από τα σημερινά «πιστεύω» του. Δεν μετανιώνει που ήταν στο ΚΚΕ (μ-λ), διατηρεί ακόμη στο σπίτι του φωτογραφίες του Μάο, το Κόκκινο Βιβλίο, που τον βοήθησαν, όπως λέει, «να έχω μέθοδο, να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα και να συνθέτω τις αντιστάσεις»."

Εγώ ήξερα ότι το προηγουμένως το λες για μια αμέσως προηγούμενη ιδιότητα/ενέργεια κτλ. Ο Χατζηλάμπρου είναι μέλος της ΚΟΕ, πριν ήταν της Α/Συνεχεια και μέχρι το σωτήριο έτος 1981 του ΚΚΕ(μ-λ). Επίσης είχε τη φοβερή ιδιότητα να ήταν μαοϊκός ενώ το ΚΚΕ(μ-λ) όχι μαοϊκό δεν αυτοχαρακτηριζόταν αλλά μέχρι και το σκέψη Μάο Τσε-Τούνγκ είχε απορρίψει από ένα σημείο και μετά με ένα προβληματισμό και ανάλυση η οποία καλύπτει το Πρίσμα. Για το μαχητικός δεν ξέρω, δεν απαντώ.

Επίσης απορώ πως ένα στέλεχος μιας οργάνωσης μπορεί και απορρίπτει τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά που ασπάζεται η οργάνωσή του και τα οποία αποτελούν υποτίθεται θεμελιακό σημείο αναφοράς της. Τόσο multiculti έχει γίνει η ΚΟΕ, πολυτασική και πολυσυλλεκτική; Στην οποία ΚΟΕ δεν αναφέρεται καθόλου ο Χατζηλάμπρου. Λες να την έκανε από κει και λόγω του τραυματικού της εμπειρίας να την έχει αποκλείσει από τη μνήμη του και η τελευταία του ανάμνηση να είναι το ΚΚΕ(μ-λ);

Επίσης μας λέει ο Χατζηλάμπρου πως πλέον είναι κανονικός αριστερός, πριν τι ήταν δηλαδή αντικανονικός; Και τι θα πει κανονικός δηλαδή; Ηγέτης της κανονικής αριστεράς μας λέει είναι ο Τσίπρας. Ο Τσίπρας ήξερα πως είναι ηγέτης του Συνασπισμού (αν και δεν συμφωνούν όλοι στο ΣΥΝ, ίσως είναι αντικανονικοί). Γιατί δεν πάει στο Συνασπισμό ο Χατζηλάμπρου με τον ηγέτη του; Επιστροφή στην κανονικότητα σύντροφοι, για να θυμηθούμε και το γαλλικό Μάη.

Τον έκανε να εγκαταλείψει το κόμμα του (πριν 30 χρόνια) "ότι η Αριστερά πρέπει να συνομιλεί απευθείας με τον λαό και να έχει το λαϊκό αισθητήριο." Τι λε ρε μεγάλε. Πόσα μέλη είχε το ΚΚΕ(μ-λ), πόσα η ΠΕΣΠ, πόσα η ΠΠΣΠ, πόσα στους λαϊκούς και μορφωτικούς συλλόγους στις γειτονιές; Και πως τα απέκτησε αυτά χωρίς "απευθείας συνομιλία με το λαό και χωρίς λαϊκό αισθητήριο"; Και πως γίνεται ρε φίλε να μην είχε τίποτα από αυτά όταν η μέθοδος, η αντίληψη της πραγματικότητας και η σύνθεση των αντιστάσεων που (λες πως) κάνεις σήμερα μεγάλε όπως λες ήταν πράγματα που σου τα έμαθε τότε το κόμμα; Δηλαδή σας έκανε θεωρητικά μαθήματα και δεν είχατε εργαστήριο και μένατε χωρίς πράξη; Και άρα που έδειχνες την μαχητικότητά σου που λέει το Βήμα, σε προσομοίωση της πραγματικότητας; 

Δεν θα ασχολιόμουν με τον Χατζηλάμπρου αλλά με είχαν πρήξει τόσα χρόνια φίλοι πρώην και νυν Α/Συνεχάδες ή ΚΟΕτζήδες που όλο ναι μαλάκας ο τάδε, αρχίδι ο δείνα αλλά ο Χατζηλάμπρου είναι γαμάτος, είναι έτσι, είναι αλλιώτικος! Με συγχωρείτε κορίτσια αλλά κρίνω από αυτά που διαβάζω και με βάση αυτά που διαβάζω, σιγά τον γαμάτο, γάμησέ τα θα έλεγα!

Άη Σιχτίρ!

ΥΓ Και έτσι όπως πάμε τελικά όλο στο Πρίσμα θα γράφω και άλλη δουλειά δεν θα κάνω.

ΥΓ Από τον καιρό που γνώρισα τους κανονικούς, αγάπησα τους αντικανονικούς!