Διαδηλώσεις, πτώματα (ο τρίτος ο γύρος (δεν) θα είναι ο τελικός εν τέλει)

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά πήγε χειρότερα από την πιο συντηρητική εκτίμηση του πιο απαισιόδοξου οπαδού της.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τελικά δεν μπήκε στη βουλή όπως διαλαλούσαν στελέχη της και τζάμπα έδιναν άλλα τη μάχη του σταυρού ή του ποιος θα κατέβει που μην τυχόν και βγει ριγμένη κάποια συνιστώσα στον αριθμό των βουλευτών. Οι συντηρητικές εκτιμήσεις την έβλεπαν στο 2%, έκει ήταν και στις περιφερειακές εκλογές και τελικά πήρε 1.2% και κάτω από το άθροισμα των περιφερειακών-δημοτικών εκλογών, τριπλασιάζοντας βέβαια τον αριθμό των ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές.

Βγήκαν σήμερα μερικές νηφάλιες σχετικά αναλύσεις επί των αποτελεσμάτων από μέλη της τα οποία όμως με εκπλήσσουν. Που ήταν μέχρι τις 5 Μάη; Γιατί δεν προσγείωναν τους συντρόφους τους; Επίσης υπάρχει μια κριτική προς το ΣΥΡΙΖΑ σωστή μεν αλλά που θα μπορούσε εύκολα κάποιος να την στρέψει προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Λέει π.χ. ο Προμπονάς “μπορούν οι αριστεροί να κάνουν δηλώσεις όπως οι άλλοι, να πανηγυρίζουν όπως οι άλλοι, να κυβερνούν όπως οι άλλοι, να σεναριολογούν όπως οι άλλοι, να ασκούν εξουσία όπως οι άλλοι;” Είναι αριστερή λογική να κατεβάζεις ψηφοδέλτιο Επικρατείας ή μάλλον σε τι διαφέρεις από τα αστικά κόμματα οταν το κάνεις κι εσύ; Όταν παρουσιάζεις τα ίδια σου τα μέλη με άλλες ιδιότητες διάφορες της πολιτικής τους λέγοντας πως στηρίζουν το εκλογικό σου σχήμα σαν διαφήμιση για απορρυπαντικό; Όταν μέλη σου ανεβάζουν κείμενα στο διαδίκτυο που αιτιολογούν γιατί θα σε ψηφίσουν για να κάνουν διαφήμιση; Όταν η προπαγάνδα σου στην τελική ευθεία είναι ψηφίστε για να βγουν οι κόκκινοι βουλευτές; Δεν είναι σενάριο το ψηφίστε εμάς αντί για ΣΥΡΙΖΑ γιατί άντε να χάσει έδρες 1-2 ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ εμείς άμα μπούμε θα πάρουμε 8-9 κι άρα μεγαλύτερο κέρδος για το κίνημα; Η λογική του Μάρκου (δεν μπορώ να σας βάλω λινκ γιατί η διαδικτυακή μορφή του άρθρου του έχει λογοκριθεί) δεν είναι λογική χαμένης ψήφου προς τα υπόλοιπα εξωκοικοβουλευτικά κόμματα, η ίδια λογική για την οποία κατηγορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ΣΥΡΙΖΑ; Όταν το βασικό σου επιχείρημα είναι ψήφισέ με για να μπω στη βουλή μη μιλάς για τους άλλους. Δεν τα λέω (μόνο) εγώ κι ο Τζιαντζής τα λέει.

Μέχρι τώρα έχω δει τις ανακοινώσεις του ΝΑΡ και της ΑΡΑΣ οι οποίες επί της ουσίας μιλάνε για καλό μεν αλλά αποτέλεσμα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (κοινώς κακό). Έλεγε το Πρίσμα προεκλογικά ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο λαθεμένα υπολόγιζε περίπου 3% πιο κάτω) πως ενώ θα πήγαινε καλά, επειδή θα είχε βλακώδεις εκτιμήσεις και θα έβαζε όχι μόνο το κάρο αλλά τον κόσμο όλο μπροστά από τα βόδια θα πάθαινε κατάθλιψη μετεκλογικά.

Παρόλα αυτά θεωρώ πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτό ακριβώς το σκηνικό θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να αναπτύξει όμως ακριβώς αντίθετη φρασεολογία γιατί να την ψηφίσει κανείς αντί να κάνει αυτή την αστικού τύπου απολίτικη καμπάνια σε στυλ ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί στην τελική όταν έχεις από τη μια το επιχείρημα ψήφισέ με για να μπω στη βουλή μου λείπει (τουλάχιστον) 1% ή ψήφισέ με για να βγω τρίτο ή δεύτερο κόμμα (όταν όλοι δίνουν χώμα το ΠΑΣΟΚ, αλλά και στάσιμο το ΚΚΕ) θα πας με το λιγότερο ρίσκο που είναι το δεύτερο. Γιατί είναι ούτως ή άλλως στη βουλή και άρα η ψήφος δεν θα πάει “χαμένη” (αν και μπορεί να πάει "Καμμένη").

Αυτή ακριβώς η λογική που κυριάρχησε στον κόσμο της αριστεράς με τη συμβολή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ χτύπησε και το υπόλοιπο εξωκοινοβούλιο το οποίο είχε διαρροές ενός κόσμου που το έβλεπε με μεγαλύτερη συμπάθεια είτε προς ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά κυρίως προς ΣΥΡΙΖΑ. Το Πρίσμα για πρώτη φορά άκουσε από αριστερό ψηφοφόρο ότι η ψήφος στο εξωκοινοβούλιο ενισχύει το Σαμαρά (εν μέρει σωστό ανάλογα με το σε ποιον Σαμαρά αναφέρεται ο καθένας (ο δικός μας είναι ο καλύτερος)) και μάλιστα περισσότερες από μια φορές.

Ο δικός μου πολιτικός φορέας ενισχύθηκε εκεί που είχε ουσιαστική πολιτική παρέμβαση και μάλιστα σημαντικά μιας και “αέρας” για μας δεν παίζει (για κάποιο λόγο που χρίζει εξήγησης και μάλλον θα απευθυνθώ στο Νικολακόπουλο μπας και μου λύσει την απορία). Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος εκτιμάει τα έργα και τις ημέρες των κομμουνιστών και δεν πάει όπου τον παρασύρει ο προεκλογικός άνεμος. Αντιθέτως παρέμεινε στάσιμο στο λεκανοπέδιο και γι αυτό και δεν είχε ιδιαίτερη αύξηση. Προφανώς οι ευθύνες βαραίνουν τον ίδιο που δεν αντιπάλεψε πιο σταθερά, από πριν τις εκλογές και αναπτύσσοντας επιχειρήματα όλο αυτό το πλαίσιο, λογική και λειτουργία της αριστεράς που εντάσσεται στα πλαίσια του αστισμού (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη) αλλά και δεν είχε ουσιαστική παρέμβαση ή έστω στο μέτρο που του αναλογούσε σε όλες τις περιοχές που βρίσκεται ως όφειλε (αυτό αποτελεί και αυτοκριτική του Πρίσματος).

Θεωρώ πως ένα πρόβλημα της εξωκοινοβουλευτικής (από άποψη) είναι πως σε αντίθεση από την κοινοβουλευτική (από άποψη) και εξωκοινοβουλευτική (από ανάγκη) δεν έχει “πρόταση” και γι αυτό τώρα που τα πράγματα έχουν ζορίσει έχει κι ένα πρόβλημα να πείσει. Και δεν εννοώ πως θα είναι τα πράγματα στην άλλη κοινωνία που οραματιζόμαστε ούτε κυβερνητικά προγράμματα για το σήμερα αλλά κόντρα σε αυτά να αναπτύξει τα εξής:

1. Nα θέσει ευθαρσώς πως οραματίζεται μια άλλη κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο
2. Πως αυτή η κοινωνία θα έρθει με επανάσταση (ναι εκείνη με τα όπλα, τα αίματα κτλ)
3. Να θέσει ζητήματα ΠΑΛΗΣ για το ΣΗΜΕΡΑ και να μην λέει απλά πως πρέπει να παλέψουμε (χαίρω πολύ) ή να βάζει γενικότερα αιτήματα πάλης που δε λένε τίποτα και σε κανένα
4. Να μην αναπτύσσει φρασεολογία που θυμίζει Ριζοσπάστη εν έτει 1945
5. Να μην απογειώνεται ή να φετιχοποιεί μορφές πάλης (βλέπε τροτσκιστές σε σχέση με τη Γενική Απεργία)
6. Να μην υποκύπτει στην πίεση της κυρίαρχης ιδεολογίας ή του τι θέλει ο λαός (βλέπε εθνικοπατριωτικολαϊκά οράματα)

ΥΓ Ας τελειώνουμε πλέον με τον όρο εξωκοινοβουλευτική. Ή επαναστατική ή ρεφορμιστική.

ΥΓ2 Το ΕΕΚ πήγε πολύ καλά για τα μεγέθη του το ίδιο θεωρώ και η ΟΚΔΕ που κατέβηκε πρώτη φορά μετά από δεκαετίες (αγώνα και θυσία) αλλά δεν τους έχω παρακολουθήσει τόσο στενά που να μπορώ να κρίνω τα αποτελέσματά τους. Ή αυξάνονται οι τροτσκιστές ή γενικά ενισχύθηκαν ως αριστερά κόμματα.

to be continued...με γενικές παρατηρήσεις (από το ειδικό στο γενικό)

Η χαμένη ψήφος και η χαμένη τιμή της αριστεράς

Έλαβα και δημοσιεύω:

Η χαμένη ψήφος και η χαμένη τιμή της αριστεράς

Η υποταγή κομματιών της αριστεράς στον αστικό κοινοβουλευτισμό και της μέσω αυτού ανάδειξής της σε δήθεν δύναμη ανατροπής είναι η άλλη όψη της πραγματικής αδυναμίας της να δρομολογήσει διαδικασίες ρήξης και ανατροπής μέσα στο λαό και στους εργαζόμενους. Αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει με το λαό στο δρόμο και στις πλατείες μέχρι πριν δύο μήνες, δηλαδή να συσπειρώσει καταρχήν πολιτικά το λαό σε στόχο ανατροπής του μνημονίων, των μέτρων ή έστω σε στόχο ανάσχεσης της επίθεσης ή πλευρών της και να δώσει συγκροτημένη κινηματική έκφραση στον αγώνα αυτόν, προσπαθεί να το κάνει με άλματα της πολιτικής σκέψης, στόχευσης και πρακτικής που αναπτύσσει στο θεωρούμενο από αυτήν προνομιακό, όπως φαίνεται, πεδίο, τις εκλογές, έτσι ώστε να παράγει έναν εκλογικό πολιτικό λόγο απ΄τοπν οποίο βγαίνει ότι στις 7 του Μάη ξεκινάει η ανατροπή που δεν ξεκίνησε πριν εν μέσω κινηματικών καταστάσεων. Και βέβαια η υιοθέτηση αυτής της λογικής στο έδαφος όμως της πραγματικής αδυναμίας για μετατόπιση του ταξικού συσχετισμού παράγει όχι μόνο βερμπαλισμούς αλλά και κατινισμούς και χειρότερα πράγματα. Ο λόγος για τη χαμένη ψήφο. Λογική συστημική και αστικοκοινοβουλευτική. Στον πυρήνα της είναι λογική της υποταγής στον κοινοβουλευτισμό, λογική που αναδεικνύει το αποτέλεσμα της κάλπης σε κινητήρια δύναμη και ρυθμιστή της αλλαγής των συσχετισμών μέσα στην κοινωνία και απαραιτήτως συνοδεύεται από τη λογική της υποστολής των αγώνων. Λογική που υπηρετείται από όλους εκείνους του κλασικούς παρατρεχάμενους των αστικών πολιτικών κομμάτων, που κάνουν το βρόμικο παιχνίδι που βλέπουμε έξω απ΄τα εκλογικά τμήματα, να τραβολογάνε και να σέρνουν τον κόσμο προσπαθώντας να αποσπάσουν την ψήφο του μην πάει αλλού, αναμασώντας όλοι τον κοινό λόγο της χαμένης ψήφου προσπαθώντας ν' ανοίξουν τρύπες στη συνείδησή του, να του υπενθυμίσουν την εκλογική χρησιμότητά του μόνο αν πέσει η ψήφος του στον τάδε κι όχι στο δείνα. Αλλιώς είναι άχρηστη. Και προφανώς δεν εννοώ μ' αυτό τη λογική μαυρίσματος των κομμάτων του συστήματος και των προθύμων, των δεξιών και αριστερών αναχωμάτων του, που πρέπει πολιτικά να τίθεται. Εννοώ όμως την μάχη που γίνεται μέσα στην αριστερά με την υιοθέτηση όμως της ίδιας ακριβώς δεξιάς λογικής. Ακαταμάχητα τα όπλα του αστισμού, τελικά. Σε πολιτικές στιγμές σαν κι αυτή, όπου το αστικό πολιτικό σκηνικό έχει υποστεί από τους αγώνες του λαού ρωγμές ως προς τη δυνατότητά του να αναπαράγεται με τον κλασικό, εύκολο μέχρι πρότινος κοινοβουλευτικό τρόπο, την επιτάχυνση που δεν ανάπτυξε αυτή η αριστερά μέσα στους αγώνες την αναπτύσσει προς άγραν ψήφου και διεξαγωγή ενός βρόμικου πολέμου. Θα μπορούσε να πει κανείς -και σωστά- ότι αυτά είναι αναμενόμενα συνοδευτικά όταν θεωρείς ότι η πολιτική σου γραμμή για την ανατροπή και η στόχευση μπορούν να προκύψουν μέσα από τις εκλογές. Άλλωστε το άμεσο μεταβατικό τεσσάρων-πέντε σταδίων πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης έχει αφετηρία τις εκλογές, τις αντιφατικές κυβερνήσεις, όπως έχει γραφτεί από πολλούς γνωστούς αρθρογράφους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται το “εξωκοινοβουλευτική” ως γεωγραφικό προσδιορισμό και όχι ως πολιτικό. Κάπως έτσι εκφυλίζονται και οι έννοιες, κάπως έτσι μεταλλάσσεται (και δυσφημείται) και η αριστερά από δύναμη που ευαγγελίζεται μια άλλη κοινωνία, άλλες σχέσεις από του αστισμού, άλλη κουλτούρα και άλλον πολιτικό πολιτισμό κι ας κριτικάρεται από τους μετερχόμενους τα πολιτικά όπλα του αστισμού και ο υπαρκτός και ο ανύπαρκος και οι στρεβλώσεις τους. Κάπως έτσι κι ο κόσμος διακρίνει μια ομοιότητα και δυσπιστεί. Αλλά ας έρθουμε στα επί τάπητος. Διαφαινόμενη λοιπόν η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ένα πολιτικό πρόγραμμα άμεσων λύσεων εκκινούμενων από την επίτευξη μιας αριστερής κυβέρνησης ή και συγκυβέρνησης (έστω και με τους Καμμένους). Κατά τα φαινόμενα έχει τη δυνατότητα να έχει το καλό εκλογικό ποσοστό. Όμως, αναγκαστικά, σ' ένα τέτοιο τοπίο θριάμβου των κοινοβουλευτικών και εκλογικών αυταπατών, ο Τσίπρας δρέπει ψήψους από τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της ΑΝΤΑΣΡΥΑ. Σ' αυτό συμβάλλει το πολύ πλασάρισμα στην εκλογική αρένα με ομοειδή λογική την οποία έχει αναπτύξει επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: δυνατότητα αριστερής ή μήπω αριστερής ή αντιφατικοαριστερής κυβέρνησης- εναρκτήριο της ανατροπής. Γράφει ο Γ. Ελαφρός στο ΠΡΙΝ: ".....Αλλά ακόμα και κοινοβουλευτικά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Με 2% στις περιφερειακές εκλογές προ 18 μηνών, με μια υπαρκτή τάση υπέρ της, διεκδικεί βάσιμα το σπάσιμο του ορίου του 3% και καλεί όλους τους εργαζόμενους, όλους τους νέους, όλους τους αριστερούς να συμβάλλουν σε αυτό” . Από κει και πέρα συνεχίζει ο πόλεμος της χαμένης ψήφου, η εμβριθής αναζήτηση των σκοτεινών λεπτομερειών του εκλογικού νόμου, που καταλήγουν στο άνοιγμα της τρύπας στη συνείδηση του ψηφοφόρου, ο οποίος καλείται πλέον να ψηφίσει και να ενισχύσει όχι με άποψη πολιτική, όχι όπως αγωνίζεται αλλά με μια λογική πολιτικού αμοραλισμού, της εκλογικής χρησιμότητας uber alles. O ψηφοφόρος είναι ψηφοφόρος και τίποτ' άλλο. Πάει χαμένος αν συμπεριφερθεί με άλλη αριστερή άποψη. Στο τέλος θα κατηγορηθεί κι όλας αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως παλαιότερα από το ΚΚΕ, θα κατηγορηθεί αν δεν πιάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το στόχο του 3% plus. Ίδια λογική αναπτύσσει και το ΚΚΕ, δηλαδή ψήφισε αυτό για να τιμωρήσεις, ισχυρός λαός = ισχυρό ΚΚΕ κ.λπ., σε μια λογική ταύτισης του κόμματος με το κίνημα, με το λαό. Και ο πόλεμος αποκτά διαστάσεις εμφυλίου μεταξύ των κατά τα άλλα κοινοδρασιακών στο κίνημα αριστερών δυνάμεων. Συνεχίζει λοιπόν ο Γ. Ελαφρός στο ΠΡΙΝ: “....Με το 0,5% ή με το 1% που μπορεί να χρειάζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «μπουκάρει» στη Bουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ θα έπαιρναν σύνολο 2-3 βουλευτές παραπάνω. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κερδίσει 7-8 έδρες, φέρνοντας τα πάνω κάτω, μαζί με τους εκατοντάδες και χιλιάδες «βουλευτές» της «κάτω Βουλής» των αγώνων, που θα είναι στη θέση τους από Δευτέρα κιόλας.”

Ο επί των δημοσκοπικών, αρθρογράφος του ΠΡΙΝ, κ. Μάρκου ανακάλυψε μια συνομωσία του συστήματος (διπλής χρησιμότητας, κατά τη γνώμη μου, προ και μετά των εκλογών και αναλόγως των αποτελεσμάτων). Γράφει στην προδημοσίευση του ΠΡΙΝ της 6/5/2012: “....Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται πολύ κοντά στην είσοδό της στη Βουλή! Αυτό δείχνουν όλες οι «μυστικές» δημοσκοπήσεις, οι οποίες έφτασαν στα χέρια δημοσιογραφικών επιτελείων μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες του Πριν...” “....Με βάση αυτές τις δημοσκοπήσεις, την περασμένη εβδομάδα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε αποσπάσει ήδη ποσοστά της τάξης του 2,4 - 2,8% στην απόφαση ψήφου, ενώ παρέμενε, μέχρι προχθές, ένα ακόμη υψηλότατο ποσοστό αναποφάσιστων της τάξης του 15%, που θα κριθεί πάνω στην κάλπη και από το οποίο, πάλι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διεκδικούσε ένα πρόσθετο 3% με 4% επί των αναποφάσιστων. Η τάση αυτή είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να ανατραπεί, εκτός πολύ σημαντικού «γεγονότος» με χαρακτήρα γενικευμένης προβοκάτσιας, κάτι που πρέπει να θεωρείται πολύ δύσκολο. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η είσοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή είναι ένας απολύτως ρεαλιστικός στόχος, ο οποίος εξαρτάται πλέον μόνο από τη γεμάτη αυταπάρνηση, ακούραστη και χωρίς όρια δουλειά των μελών και φίλων της!

Και υποδεικνύει, λοιπόν, ο δημοσκόπος – καιροσκόπος κος Μάρκου στα μέλη και τους φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κάνουν χρήση της λογικής της χαμένης ψήφου, ανενδοίαστα και προς πάσα κατεύθυνση και μάλιστα φαντασιωνόμενος ότι την καταγγέλλει κι όλας (μόνο βέβαια όταν αυτή χρησιμοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι όταν χρησιμοποιείται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς άλλες αριστερές δυνάμεις): “...Από αυτή τη σκοπιά, το επιχείρημα της «χαμένης ψήφου» στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έθεσαν σε εφαρμογή αριστερά και δεξιά επιτελεία, δεν έχει πλέον καμία ισχύ. Αντίθετα, ακριβώς η ψήφος όλων των ταλαντευόμενων προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ακόμη και η ψήφος ήδη καταληγμένων που γνωρίζουν και συμφωνούν με το πρόγραμμά της, αλλά είχαν επηρεαστεί από τη θεωρία της «εκλογικής χρησιμότητας», πρέπει να σταθμιστεί με βάση τα νέα δεδομένα. Ακόμη και αγωνιστές και γενικότερα πολίτες, οι οποίοι δεν συμφωνούν με κάθε λεπτομέρεια του προγράμματός της, αλλά θέλουν να τιμωρήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα και θέλουν να δυσκολέψουν το σχηματισμό «μνημονιακής» κυβέρνησης, θα εξυπηρετήσουν αυτό το στόχο τους πολύ καλύτερα και με πολύ πιο χρήσιμο για το λαό τρόπο, εάν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη στείλουν στη Βουλή, σε σχέση με την ψήφο τους σε άλλο αριστερό ή μικρό κόμμα....”

Τι να κάνει ο άνθρωπος! Περιμένοντας τον τεκτονικό εκλογικό σεισμό στο δημοσκοπικό γραφειάκι του, εξαπολύει εκλογικό πόλεμο πλέον όχι στο σύστημα αλλά κατά πάντων άλλων αριστερών καθώς, όπως λέει, ο σωστός και σώφρων τρόπος είναι να καταλάβουμε ότι ναι μεν η ανατροπή δεν γίνεται στο κοινοβούλιο (κατά τας γραφάς, βέβαια, αλλά κατά την μύχια σκέψη του....) αλλά ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα παίξει προωθητικό ή ανασταλτικό ρόλο στη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν έχει λοιπόν και πολλή σημασία αν συμφωνείς ή όχι με το πρόγραμμα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρκεί να υποκλιθείς στη χρήση σου από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως κουκί. Δεν έχει σημασία αν στο κίνημα παλεύεις με συγκεκριμένη άποψη, αλλά στο παραβάν πρέπει να συμπεριφερθείς ατομικά, απολιτίκ και με βάση τον εκλογικό νόμο. Κατά τα άλλα, πετάμε και κάτι για σύνθεση απόψεων μέσα στην αριστερά, για ενότητα της αριστεράς, έτσι για να βρίσκεται σε πιο χαλαρές στιγμές, να φτιάχνουμε κι ένα προφίλ, βρε παιδί μου, αντισεχταριστικό και κοινοδρασίτικο.... Βέβαια, η Κασσάνδρα λέει ότι αυτόν το πόλεμο μεταξύ αυτών που έχουν ποτιστεί μέχρι το μεδούλι με ό,τι αρνητικό έχει η ρεφορμιστική λογική, που αποτελεί την αρνητική κληρονομιά τους, που την κουβαλάνε και θέλουν να την επιβάλουν και σε λάθε αριστερό, τη λογική των συσχετισμών στους οποίους υποτάσσεται το κίνημα, της αποθέωσης του κοινοβουλευτισμού, τον κερδίζει, προς το παρόν, αυτός που είναι καλύτερος ρεφορμιστής, που παίζει καλύτερα στο πεδίο του συστήματος! Έχει βέβαια μέλλον μπροστά του και ο κακός ρεφορμιστής να γίνει καλύτερος. Προς το παρόν μπορεί να αποτελεί ζωντανή δυσφήμιση της έννοιας του αριστερού.

Οι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος, βέβαια, και οι κάθε είδους υποστηρικτές τους κινητοποιούνται από έναν πραγματικό φόβο. Όπως τον αντιλαμβάνεται ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Μαρτινίδης, καθηγητής στο ΑΠΘ, στο άρθρο του της 3/5/2012 με τίτλο “Εάν όχι τώρα, πότε;” ο φόβος είναι ότι το βάθεμα της επίθεσης θα προκαλέσει αντιδράσεις που θα πάρουν χαρακτηριστικά ταξικού πολέμου και θα ξεφύγουν από τα γνωστά κανάλια της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, για τα οποία μάλιστα καταγγέλλει, μέμφει τους αριστερούς που “θα έπρεπε να στέκουν πολύ πιο συνεπείς στην κοινοβουλευτική δημοκρατία απ’ όσο οι άλλοι. Αλλιώς αποδεικνύουν ότι ο κοινοβουλευτισμός γι’ αυτούς δεν ήταν παρά προπέτασμα –«το όπλο παρά πόδα»– στην επιδίωξη του ολοκληρωτισμού· δικαιώνοντας, αναδρομικά, όλους τους κατά καιρούς διώκτες τους”. Και συμπυκνώνεται -κατά τη γνώμη του- αυτός ο φόβος στο σύνθημα που παραθέτει: «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι Εμφύλιος και πάλι» που, όπως λέει, “ούτε φιλειρηνικό ακούγεται ούτε ανθρώπους που κάτι έμαθαν από την Ιστορία δείχνει”. Την ιστορία βέβαια της σοσιαλιστικής επανάνστασης ο ίδιος αρθρογράφος την ερμηνεύει ως έφοδο του υποκόσμου, λέγοντας ότι “Το «αν όχι τώρα, πότε;» το είχε πει και ο Λένιν, μεταξύ Φεβρουαρίου - Οκτωβρίου του 1917· συμπληρωμένο μάλιστα με το: «πλιατσικολογήστε τους πλιατσικολόγους». Για να ενισχυθεί από έναν υπόκοσμο που βαφτίστηκε πάραυτα «μπολσεβίκος» κι επάνδρωσε στη συνέχεια το πολιτικό γραφείο του Στάλιν”. Προσπαθεί, μάλιστα, σε μια έπαρση αντικομμουνισμού, να υπενθυμίσει το σωστό δρόμο προς τον κ. Τσίπρα που καλεί σε κυβέρνηση της αριστεράς και προοδευτικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αναρωτώμενος “το γιατί το σταλινικό ΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ) ή το (μ-λ) ΚΚΕ εντάσσονται στις «προοδευτικές δυνάμεις”, μόνο ο κ. Τσίπρας το ξέρει. Στη Γαλλική Επανάσταση κάποιοι ζητούσαν να κατεδαφιστούν οι πόλεις ως κέντρα διαφθοράς! Θα υπολόγιζε άραγε κι αυτούς στις «προοδευτικές δυνάμεις» ο κ. Τσίπρας;»

Τα αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής και όσα ακολουθήσουν θα βάλουν όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη, διαχειριστικής ή όχι, ρεφορμιστικής ή επαναστατικής, αυταπατώμενης και αυτοαναφορικής ή γειωμένης με την πραγματικότητα, μπροστά στα θεμελιώδη ζητήματα της ανασυγκρότησης ταξικού εργατικού κινήματος, στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους με τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, αλλά και μπροστά στην αναγκαιότητα απάντησης ως προς το βασικό δρόμο που θ' ακολουθηθεί: συγκρότηση μετώπου αντίστασης, ρήξης και αντροπής, λαϊκή οργάνωση σε ημερήσια διάταξη για την απόκρουση της επίθεσης ή στη θέση τους μια νέα παλιαντζούρα του μεταρρυθμιτισμού, του κυβερνητισμού και της αποστοίχισης από το πεδίο της ταξικής πάλης. Εδώ οι απαντήσεις δεν μπορούν να είναι έξυπνες ούτε ευφάνταστες παρά μόνο πραγματικές.Αυτά τα ζητήματα απαντιούνται στο πεδίο όπου διαμορφώνονται οι όροι συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων και όχι στο πεδίο των εκλογών, της χρήσιμης ή της χαμένης ψήφου, της κοινοβουλευτικής λογικής που ματαιώνει την παραπάνω κατεύθυνση. Οι πολιτικές μάχες – απόψεις γραμμών ιστορικά, στο ΕΑΜ, στην ΕΔΑ, αλλά και στη νεότερη ιστορία, διεθνή και ελλαδική, δεν χάθηκαν ούτε κερδήθηκαν από τις ψήφους και τα ποσοστά. Χάθηκαν οι μάχες (μαζί εξανεμίστηκαν και τα ποσοστά) εξαιτίας της επικράτησης του ρεφορμισμού, της λογικής της παντοδυναμίας του μονοδρόμου του καπιταλισμού, της ταξικής συνεργασίας, της αναζήτησης εύκολων, γρήγορων και ταχύρρυθμων απαντήσεων αντί για την στήριξη και την εμπιστοσύνη στην ανατρεπτική δύναμη των λαών. Αυτά ήταν που έδωσαν τη δυνατότητα στον κυρ καθηγητή να εκφράζει τον αντικομμουνισμό του και να λερώνει την έφοδο στον ουρανό και σε κάποιους να χαίρονται γιατί η εκφορά του λόγου του είναι χρήσιμη στον πολιτικό κανιβαλισμό. Και αυτή τη μάχη καμία αριστερά δεν μπορεί να την κερδίσει αν δεν απαλλαγεί από την αυταπάτη που τη διακατέχει ότι, τάχα, χωρίς να στηρίζεται στο λαό, χωρίς να αποτελεί πραγματικού μεγέθους πολιτική δύναμη ανατροπής, μπορεί να χρησιμοποιεί και όπλα του συστήματος, αναπαράγοντας, διαπαιδαγωγώντας και ενισχύοντας συστημικές λογικές, αντί να φτιάξει τα δικά της όπλα.

Κωστούλα Κανδηλιώτη, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ), 4/5/2012