Δύσκολοι καιροί για bloggers

Ούτε με χιόνια ούτε με γιορτές, ποτέ τους δεν χαλάρωσαν οι bloggerιστές!

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε. Έλα όμως που εγώ χωλαίνω (και) στον γραπτό λόγο...Τη χθεσινή ανάρτηση την διόρθωσα καμιά 10αρια φορές και είμαι σίγουρος πως το έμπειρο μάτι σου θεατή μου ακόμη εντοπίζει ψεγάδια. Δε μας έφτανε η σύνταξη (γλωσσολογικά γιατί για την άλλη...) που λόγω καταγωγής διαφέρει, πλέον μετά από τόσα χρόνια απραξίας και απουσία αυτόματης διόρθωσης αντιμετωπίζω πρόβλημα και στην ορθογραφία.

Γιατί τα χρόνια της συνδικαλιστικής δράσης που βαραίνουν στην πλάτη μπορεί να εμπεριείχαν καθήκοντα συγγραφής ανακοινώσεων, άρθρων, καταγγελιών (το φόρτε μου) κτλ ΑΛΛΑ...Για να είμαστε ειλικρινείς σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι το λεξιλόγιο της αριστεράς είτε είναι πολύ φτωχό, και κατανοητό μεν αλλά κουράζει με τον καιρό ή είναι τόσο σύνθετο. Η δεύτερη είναι η λεγόμενη αριστερά των υποψηφίων διδακτόρων και των ερευνητών μεταπτυχιακών γιατί με γνώσεις προπτυχιακού (εξαιρούνται ίσως οι φιλόλογοι-γλωσσολόγοι) δεν καταλαβαίνεις Χριστό και ανατρέχεις στον Μπαμπινιώτη και την ιντελιγκέντσια του κινήματος για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής.

Ως εκ τούτου και μιας και ανήκω στην α' κατηγορία μπορώ να γράψω τις λέξεις λαός, λακέδες, τραμπούκοι, ιμπεριαλισμός, μοναξιά με κλειστά τα μάτια και το αριστερό χέρι δεμένο αλλά από κει και πέρα χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε Ευζώνοι.

Αυτό το κείμενο αποτελεί την πρώτη (και τελευταία) μου αυτοκριτική. Γιατί blog χωρίς αυτοκριτική = κνίτης χωρίς ριζοσπάστη στην κωλότσεπη και εαακίτης χωρίς "σύγκρουση".