Διαδηλώσεις, πτώματα (ο τρίτος ο γύρος (δεν) θα είναι ο τελικός εν τέλει)

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά πήγε χειρότερα από την πιο συντηρητική εκτίμηση του πιο απαισιόδοξου οπαδού της.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τελικά δεν μπήκε στη βουλή όπως διαλαλούσαν στελέχη της και τζάμπα έδιναν άλλα τη μάχη του σταυρού ή του ποιος θα κατέβει που μην τυχόν και βγει ριγμένη κάποια συνιστώσα στον αριθμό των βουλευτών. Οι συντηρητικές εκτιμήσεις την έβλεπαν στο 2%, έκει ήταν και στις περιφερειακές εκλογές και τελικά πήρε 1.2% και κάτω από το άθροισμα των περιφερειακών-δημοτικών εκλογών, τριπλασιάζοντας βέβαια τον αριθμό των ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές.

Βγήκαν σήμερα μερικές νηφάλιες σχετικά αναλύσεις επί των αποτελεσμάτων από μέλη της τα οποία όμως με εκπλήσσουν. Που ήταν μέχρι τις 5 Μάη; Γιατί δεν προσγείωναν τους συντρόφους τους; Επίσης υπάρχει μια κριτική προς το ΣΥΡΙΖΑ σωστή μεν αλλά που θα μπορούσε εύκολα κάποιος να την στρέψει προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Λέει π.χ. ο Προμπονάς “μπορούν οι αριστεροί να κάνουν δηλώσεις όπως οι άλλοι, να πανηγυρίζουν όπως οι άλλοι, να κυβερνούν όπως οι άλλοι, να σεναριολογούν όπως οι άλλοι, να ασκούν εξουσία όπως οι άλλοι;” Είναι αριστερή λογική να κατεβάζεις ψηφοδέλτιο Επικρατείας ή μάλλον σε τι διαφέρεις από τα αστικά κόμματα οταν το κάνεις κι εσύ; Όταν παρουσιάζεις τα ίδια σου τα μέλη με άλλες ιδιότητες διάφορες της πολιτικής τους λέγοντας πως στηρίζουν το εκλογικό σου σχήμα σαν διαφήμιση για απορρυπαντικό; Όταν μέλη σου ανεβάζουν κείμενα στο διαδίκτυο που αιτιολογούν γιατί θα σε ψηφίσουν για να κάνουν διαφήμιση; Όταν η προπαγάνδα σου στην τελική ευθεία είναι ψηφίστε για να βγουν οι κόκκινοι βουλευτές; Δεν είναι σενάριο το ψηφίστε εμάς αντί για ΣΥΡΙΖΑ γιατί άντε να χάσει έδρες 1-2 ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ εμείς άμα μπούμε θα πάρουμε 8-9 κι άρα μεγαλύτερο κέρδος για το κίνημα; Η λογική του Μάρκου (δεν μπορώ να σας βάλω λινκ γιατί η διαδικτυακή μορφή του άρθρου του έχει λογοκριθεί) δεν είναι λογική χαμένης ψήφου προς τα υπόλοιπα εξωκοικοβουλευτικά κόμματα, η ίδια λογική για την οποία κατηγορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ΣΥΡΙΖΑ; Όταν το βασικό σου επιχείρημα είναι ψήφισέ με για να μπω στη βουλή μη μιλάς για τους άλλους. Δεν τα λέω (μόνο) εγώ κι ο Τζιαντζής τα λέει.

Μέχρι τώρα έχω δει τις ανακοινώσεις του ΝΑΡ και της ΑΡΑΣ οι οποίες επί της ουσίας μιλάνε για καλό μεν αλλά αποτέλεσμα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (κοινώς κακό). Έλεγε το Πρίσμα προεκλογικά ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο λαθεμένα υπολόγιζε περίπου 3% πιο κάτω) πως ενώ θα πήγαινε καλά, επειδή θα είχε βλακώδεις εκτιμήσεις και θα έβαζε όχι μόνο το κάρο αλλά τον κόσμο όλο μπροστά από τα βόδια θα πάθαινε κατάθλιψη μετεκλογικά.

Παρόλα αυτά θεωρώ πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτό ακριβώς το σκηνικό θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να αναπτύξει όμως ακριβώς αντίθετη φρασεολογία γιατί να την ψηφίσει κανείς αντί να κάνει αυτή την αστικού τύπου απολίτικη καμπάνια σε στυλ ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί στην τελική όταν έχεις από τη μια το επιχείρημα ψήφισέ με για να μπω στη βουλή μου λείπει (τουλάχιστον) 1% ή ψήφισέ με για να βγω τρίτο ή δεύτερο κόμμα (όταν όλοι δίνουν χώμα το ΠΑΣΟΚ, αλλά και στάσιμο το ΚΚΕ) θα πας με το λιγότερο ρίσκο που είναι το δεύτερο. Γιατί είναι ούτως ή άλλως στη βουλή και άρα η ψήφος δεν θα πάει “χαμένη” (αν και μπορεί να πάει "Καμμένη").

Αυτή ακριβώς η λογική που κυριάρχησε στον κόσμο της αριστεράς με τη συμβολή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ χτύπησε και το υπόλοιπο εξωκοινοβούλιο το οποίο είχε διαρροές ενός κόσμου που το έβλεπε με μεγαλύτερη συμπάθεια είτε προς ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά κυρίως προς ΣΥΡΙΖΑ. Το Πρίσμα για πρώτη φορά άκουσε από αριστερό ψηφοφόρο ότι η ψήφος στο εξωκοινοβούλιο ενισχύει το Σαμαρά (εν μέρει σωστό ανάλογα με το σε ποιον Σαμαρά αναφέρεται ο καθένας (ο δικός μας είναι ο καλύτερος)) και μάλιστα περισσότερες από μια φορές.

Ο δικός μου πολιτικός φορέας ενισχύθηκε εκεί που είχε ουσιαστική πολιτική παρέμβαση και μάλιστα σημαντικά μιας και “αέρας” για μας δεν παίζει (για κάποιο λόγο που χρίζει εξήγησης και μάλλον θα απευθυνθώ στο Νικολακόπουλο μπας και μου λύσει την απορία). Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος εκτιμάει τα έργα και τις ημέρες των κομμουνιστών και δεν πάει όπου τον παρασύρει ο προεκλογικός άνεμος. Αντιθέτως παρέμεινε στάσιμο στο λεκανοπέδιο και γι αυτό και δεν είχε ιδιαίτερη αύξηση. Προφανώς οι ευθύνες βαραίνουν τον ίδιο που δεν αντιπάλεψε πιο σταθερά, από πριν τις εκλογές και αναπτύσσοντας επιχειρήματα όλο αυτό το πλαίσιο, λογική και λειτουργία της αριστεράς που εντάσσεται στα πλαίσια του αστισμού (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη) αλλά και δεν είχε ουσιαστική παρέμβαση ή έστω στο μέτρο που του αναλογούσε σε όλες τις περιοχές που βρίσκεται ως όφειλε (αυτό αποτελεί και αυτοκριτική του Πρίσματος).

Θεωρώ πως ένα πρόβλημα της εξωκοινοβουλευτικής (από άποψη) είναι πως σε αντίθεση από την κοινοβουλευτική (από άποψη) και εξωκοινοβουλευτική (από ανάγκη) δεν έχει “πρόταση” και γι αυτό τώρα που τα πράγματα έχουν ζορίσει έχει κι ένα πρόβλημα να πείσει. Και δεν εννοώ πως θα είναι τα πράγματα στην άλλη κοινωνία που οραματιζόμαστε ούτε κυβερνητικά προγράμματα για το σήμερα αλλά κόντρα σε αυτά να αναπτύξει τα εξής:

1. Nα θέσει ευθαρσώς πως οραματίζεται μια άλλη κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο
2. Πως αυτή η κοινωνία θα έρθει με επανάσταση (ναι εκείνη με τα όπλα, τα αίματα κτλ)
3. Να θέσει ζητήματα ΠΑΛΗΣ για το ΣΗΜΕΡΑ και να μην λέει απλά πως πρέπει να παλέψουμε (χαίρω πολύ) ή να βάζει γενικότερα αιτήματα πάλης που δε λένε τίποτα και σε κανένα
4. Να μην αναπτύσσει φρασεολογία που θυμίζει Ριζοσπάστη εν έτει 1945
5. Να μην απογειώνεται ή να φετιχοποιεί μορφές πάλης (βλέπε τροτσκιστές σε σχέση με τη Γενική Απεργία)
6. Να μην υποκύπτει στην πίεση της κυρίαρχης ιδεολογίας ή του τι θέλει ο λαός (βλέπε εθνικοπατριωτικολαϊκά οράματα)

ΥΓ Ας τελειώνουμε πλέον με τον όρο εξωκοινοβουλευτική. Ή επαναστατική ή ρεφορμιστική.

ΥΓ2 Το ΕΕΚ πήγε πολύ καλά για τα μεγέθη του το ίδιο θεωρώ και η ΟΚΔΕ που κατέβηκε πρώτη φορά μετά από δεκαετίες (αγώνα και θυσία) αλλά δεν τους έχω παρακολουθήσει τόσο στενά που να μπορώ να κρίνω τα αποτελέσματά τους. Ή αυξάνονται οι τροτσκιστές ή γενικά ενισχύθηκαν ως αριστερά κόμματα.

to be continued...με γενικές παρατηρήσεις (από το ειδικό στο γενικό)

Η χαμένη ψήφος και η χαμένη τιμή της αριστεράς

Έλαβα και δημοσιεύω:

Η χαμένη ψήφος και η χαμένη τιμή της αριστεράς

Η υποταγή κομματιών της αριστεράς στον αστικό κοινοβουλευτισμό και της μέσω αυτού ανάδειξής της σε δήθεν δύναμη ανατροπής είναι η άλλη όψη της πραγματικής αδυναμίας της να δρομολογήσει διαδικασίες ρήξης και ανατροπής μέσα στο λαό και στους εργαζόμενους. Αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει με το λαό στο δρόμο και στις πλατείες μέχρι πριν δύο μήνες, δηλαδή να συσπειρώσει καταρχήν πολιτικά το λαό σε στόχο ανατροπής του μνημονίων, των μέτρων ή έστω σε στόχο ανάσχεσης της επίθεσης ή πλευρών της και να δώσει συγκροτημένη κινηματική έκφραση στον αγώνα αυτόν, προσπαθεί να το κάνει με άλματα της πολιτικής σκέψης, στόχευσης και πρακτικής που αναπτύσσει στο θεωρούμενο από αυτήν προνομιακό, όπως φαίνεται, πεδίο, τις εκλογές, έτσι ώστε να παράγει έναν εκλογικό πολιτικό λόγο απ΄τοπν οποίο βγαίνει ότι στις 7 του Μάη ξεκινάει η ανατροπή που δεν ξεκίνησε πριν εν μέσω κινηματικών καταστάσεων. Και βέβαια η υιοθέτηση αυτής της λογικής στο έδαφος όμως της πραγματικής αδυναμίας για μετατόπιση του ταξικού συσχετισμού παράγει όχι μόνο βερμπαλισμούς αλλά και κατινισμούς και χειρότερα πράγματα. Ο λόγος για τη χαμένη ψήφο. Λογική συστημική και αστικοκοινοβουλευτική. Στον πυρήνα της είναι λογική της υποταγής στον κοινοβουλευτισμό, λογική που αναδεικνύει το αποτέλεσμα της κάλπης σε κινητήρια δύναμη και ρυθμιστή της αλλαγής των συσχετισμών μέσα στην κοινωνία και απαραιτήτως συνοδεύεται από τη λογική της υποστολής των αγώνων. Λογική που υπηρετείται από όλους εκείνους του κλασικούς παρατρεχάμενους των αστικών πολιτικών κομμάτων, που κάνουν το βρόμικο παιχνίδι που βλέπουμε έξω απ΄τα εκλογικά τμήματα, να τραβολογάνε και να σέρνουν τον κόσμο προσπαθώντας να αποσπάσουν την ψήφο του μην πάει αλλού, αναμασώντας όλοι τον κοινό λόγο της χαμένης ψήφου προσπαθώντας ν' ανοίξουν τρύπες στη συνείδησή του, να του υπενθυμίσουν την εκλογική χρησιμότητά του μόνο αν πέσει η ψήφος του στον τάδε κι όχι στο δείνα. Αλλιώς είναι άχρηστη. Και προφανώς δεν εννοώ μ' αυτό τη λογική μαυρίσματος των κομμάτων του συστήματος και των προθύμων, των δεξιών και αριστερών αναχωμάτων του, που πρέπει πολιτικά να τίθεται. Εννοώ όμως την μάχη που γίνεται μέσα στην αριστερά με την υιοθέτηση όμως της ίδιας ακριβώς δεξιάς λογικής. Ακαταμάχητα τα όπλα του αστισμού, τελικά. Σε πολιτικές στιγμές σαν κι αυτή, όπου το αστικό πολιτικό σκηνικό έχει υποστεί από τους αγώνες του λαού ρωγμές ως προς τη δυνατότητά του να αναπαράγεται με τον κλασικό, εύκολο μέχρι πρότινος κοινοβουλευτικό τρόπο, την επιτάχυνση που δεν ανάπτυξε αυτή η αριστερά μέσα στους αγώνες την αναπτύσσει προς άγραν ψήφου και διεξαγωγή ενός βρόμικου πολέμου. Θα μπορούσε να πει κανείς -και σωστά- ότι αυτά είναι αναμενόμενα συνοδευτικά όταν θεωρείς ότι η πολιτική σου γραμμή για την ανατροπή και η στόχευση μπορούν να προκύψουν μέσα από τις εκλογές. Άλλωστε το άμεσο μεταβατικό τεσσάρων-πέντε σταδίων πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης έχει αφετηρία τις εκλογές, τις αντιφατικές κυβερνήσεις, όπως έχει γραφτεί από πολλούς γνωστούς αρθρογράφους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται το “εξωκοινοβουλευτική” ως γεωγραφικό προσδιορισμό και όχι ως πολιτικό. Κάπως έτσι εκφυλίζονται και οι έννοιες, κάπως έτσι μεταλλάσσεται (και δυσφημείται) και η αριστερά από δύναμη που ευαγγελίζεται μια άλλη κοινωνία, άλλες σχέσεις από του αστισμού, άλλη κουλτούρα και άλλον πολιτικό πολιτισμό κι ας κριτικάρεται από τους μετερχόμενους τα πολιτικά όπλα του αστισμού και ο υπαρκτός και ο ανύπαρκος και οι στρεβλώσεις τους. Κάπως έτσι κι ο κόσμος διακρίνει μια ομοιότητα και δυσπιστεί. Αλλά ας έρθουμε στα επί τάπητος. Διαφαινόμενη λοιπόν η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ένα πολιτικό πρόγραμμα άμεσων λύσεων εκκινούμενων από την επίτευξη μιας αριστερής κυβέρνησης ή και συγκυβέρνησης (έστω και με τους Καμμένους). Κατά τα φαινόμενα έχει τη δυνατότητα να έχει το καλό εκλογικό ποσοστό. Όμως, αναγκαστικά, σ' ένα τέτοιο τοπίο θριάμβου των κοινοβουλευτικών και εκλογικών αυταπατών, ο Τσίπρας δρέπει ψήψους από τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της ΑΝΤΑΣΡΥΑ. Σ' αυτό συμβάλλει το πολύ πλασάρισμα στην εκλογική αρένα με ομοειδή λογική την οποία έχει αναπτύξει επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: δυνατότητα αριστερής ή μήπω αριστερής ή αντιφατικοαριστερής κυβέρνησης- εναρκτήριο της ανατροπής. Γράφει ο Γ. Ελαφρός στο ΠΡΙΝ: ".....Αλλά ακόμα και κοινοβουλευτικά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Με 2% στις περιφερειακές εκλογές προ 18 μηνών, με μια υπαρκτή τάση υπέρ της, διεκδικεί βάσιμα το σπάσιμο του ορίου του 3% και καλεί όλους τους εργαζόμενους, όλους τους νέους, όλους τους αριστερούς να συμβάλλουν σε αυτό” . Από κει και πέρα συνεχίζει ο πόλεμος της χαμένης ψήφου, η εμβριθής αναζήτηση των σκοτεινών λεπτομερειών του εκλογικού νόμου, που καταλήγουν στο άνοιγμα της τρύπας στη συνείδηση του ψηφοφόρου, ο οποίος καλείται πλέον να ψηφίσει και να ενισχύσει όχι με άποψη πολιτική, όχι όπως αγωνίζεται αλλά με μια λογική πολιτικού αμοραλισμού, της εκλογικής χρησιμότητας uber alles. O ψηφοφόρος είναι ψηφοφόρος και τίποτ' άλλο. Πάει χαμένος αν συμπεριφερθεί με άλλη αριστερή άποψη. Στο τέλος θα κατηγορηθεί κι όλας αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως παλαιότερα από το ΚΚΕ, θα κατηγορηθεί αν δεν πιάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το στόχο του 3% plus. Ίδια λογική αναπτύσσει και το ΚΚΕ, δηλαδή ψήφισε αυτό για να τιμωρήσεις, ισχυρός λαός = ισχυρό ΚΚΕ κ.λπ., σε μια λογική ταύτισης του κόμματος με το κίνημα, με το λαό. Και ο πόλεμος αποκτά διαστάσεις εμφυλίου μεταξύ των κατά τα άλλα κοινοδρασιακών στο κίνημα αριστερών δυνάμεων. Συνεχίζει λοιπόν ο Γ. Ελαφρός στο ΠΡΙΝ: “....Με το 0,5% ή με το 1% που μπορεί να χρειάζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «μπουκάρει» στη Bουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ θα έπαιρναν σύνολο 2-3 βουλευτές παραπάνω. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κερδίσει 7-8 έδρες, φέρνοντας τα πάνω κάτω, μαζί με τους εκατοντάδες και χιλιάδες «βουλευτές» της «κάτω Βουλής» των αγώνων, που θα είναι στη θέση τους από Δευτέρα κιόλας.”

Ο επί των δημοσκοπικών, αρθρογράφος του ΠΡΙΝ, κ. Μάρκου ανακάλυψε μια συνομωσία του συστήματος (διπλής χρησιμότητας, κατά τη γνώμη μου, προ και μετά των εκλογών και αναλόγως των αποτελεσμάτων). Γράφει στην προδημοσίευση του ΠΡΙΝ της 6/5/2012: “....Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται πολύ κοντά στην είσοδό της στη Βουλή! Αυτό δείχνουν όλες οι «μυστικές» δημοσκοπήσεις, οι οποίες έφτασαν στα χέρια δημοσιογραφικών επιτελείων μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες του Πριν...” “....Με βάση αυτές τις δημοσκοπήσεις, την περασμένη εβδομάδα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε αποσπάσει ήδη ποσοστά της τάξης του 2,4 - 2,8% στην απόφαση ψήφου, ενώ παρέμενε, μέχρι προχθές, ένα ακόμη υψηλότατο ποσοστό αναποφάσιστων της τάξης του 15%, που θα κριθεί πάνω στην κάλπη και από το οποίο, πάλι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διεκδικούσε ένα πρόσθετο 3% με 4% επί των αναποφάσιστων. Η τάση αυτή είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να ανατραπεί, εκτός πολύ σημαντικού «γεγονότος» με χαρακτήρα γενικευμένης προβοκάτσιας, κάτι που πρέπει να θεωρείται πολύ δύσκολο. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η είσοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή είναι ένας απολύτως ρεαλιστικός στόχος, ο οποίος εξαρτάται πλέον μόνο από τη γεμάτη αυταπάρνηση, ακούραστη και χωρίς όρια δουλειά των μελών και φίλων της!

Και υποδεικνύει, λοιπόν, ο δημοσκόπος – καιροσκόπος κος Μάρκου στα μέλη και τους φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κάνουν χρήση της λογικής της χαμένης ψήφου, ανενδοίαστα και προς πάσα κατεύθυνση και μάλιστα φαντασιωνόμενος ότι την καταγγέλλει κι όλας (μόνο βέβαια όταν αυτή χρησιμοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι όταν χρησιμοποιείται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς άλλες αριστερές δυνάμεις): “...Από αυτή τη σκοπιά, το επιχείρημα της «χαμένης ψήφου» στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έθεσαν σε εφαρμογή αριστερά και δεξιά επιτελεία, δεν έχει πλέον καμία ισχύ. Αντίθετα, ακριβώς η ψήφος όλων των ταλαντευόμενων προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ακόμη και η ψήφος ήδη καταληγμένων που γνωρίζουν και συμφωνούν με το πρόγραμμά της, αλλά είχαν επηρεαστεί από τη θεωρία της «εκλογικής χρησιμότητας», πρέπει να σταθμιστεί με βάση τα νέα δεδομένα. Ακόμη και αγωνιστές και γενικότερα πολίτες, οι οποίοι δεν συμφωνούν με κάθε λεπτομέρεια του προγράμματός της, αλλά θέλουν να τιμωρήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα και θέλουν να δυσκολέψουν το σχηματισμό «μνημονιακής» κυβέρνησης, θα εξυπηρετήσουν αυτό το στόχο τους πολύ καλύτερα και με πολύ πιο χρήσιμο για το λαό τρόπο, εάν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη στείλουν στη Βουλή, σε σχέση με την ψήφο τους σε άλλο αριστερό ή μικρό κόμμα....”

Τι να κάνει ο άνθρωπος! Περιμένοντας τον τεκτονικό εκλογικό σεισμό στο δημοσκοπικό γραφειάκι του, εξαπολύει εκλογικό πόλεμο πλέον όχι στο σύστημα αλλά κατά πάντων άλλων αριστερών καθώς, όπως λέει, ο σωστός και σώφρων τρόπος είναι να καταλάβουμε ότι ναι μεν η ανατροπή δεν γίνεται στο κοινοβούλιο (κατά τας γραφάς, βέβαια, αλλά κατά την μύχια σκέψη του....) αλλά ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα παίξει προωθητικό ή ανασταλτικό ρόλο στη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν έχει λοιπόν και πολλή σημασία αν συμφωνείς ή όχι με το πρόγραμμα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρκεί να υποκλιθείς στη χρήση σου από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως κουκί. Δεν έχει σημασία αν στο κίνημα παλεύεις με συγκεκριμένη άποψη, αλλά στο παραβάν πρέπει να συμπεριφερθείς ατομικά, απολιτίκ και με βάση τον εκλογικό νόμο. Κατά τα άλλα, πετάμε και κάτι για σύνθεση απόψεων μέσα στην αριστερά, για ενότητα της αριστεράς, έτσι για να βρίσκεται σε πιο χαλαρές στιγμές, να φτιάχνουμε κι ένα προφίλ, βρε παιδί μου, αντισεχταριστικό και κοινοδρασίτικο.... Βέβαια, η Κασσάνδρα λέει ότι αυτόν το πόλεμο μεταξύ αυτών που έχουν ποτιστεί μέχρι το μεδούλι με ό,τι αρνητικό έχει η ρεφορμιστική λογική, που αποτελεί την αρνητική κληρονομιά τους, που την κουβαλάνε και θέλουν να την επιβάλουν και σε λάθε αριστερό, τη λογική των συσχετισμών στους οποίους υποτάσσεται το κίνημα, της αποθέωσης του κοινοβουλευτισμού, τον κερδίζει, προς το παρόν, αυτός που είναι καλύτερος ρεφορμιστής, που παίζει καλύτερα στο πεδίο του συστήματος! Έχει βέβαια μέλλον μπροστά του και ο κακός ρεφορμιστής να γίνει καλύτερος. Προς το παρόν μπορεί να αποτελεί ζωντανή δυσφήμιση της έννοιας του αριστερού.

Οι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος, βέβαια, και οι κάθε είδους υποστηρικτές τους κινητοποιούνται από έναν πραγματικό φόβο. Όπως τον αντιλαμβάνεται ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Μαρτινίδης, καθηγητής στο ΑΠΘ, στο άρθρο του της 3/5/2012 με τίτλο “Εάν όχι τώρα, πότε;” ο φόβος είναι ότι το βάθεμα της επίθεσης θα προκαλέσει αντιδράσεις που θα πάρουν χαρακτηριστικά ταξικού πολέμου και θα ξεφύγουν από τα γνωστά κανάλια της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, για τα οποία μάλιστα καταγγέλλει, μέμφει τους αριστερούς που “θα έπρεπε να στέκουν πολύ πιο συνεπείς στην κοινοβουλευτική δημοκρατία απ’ όσο οι άλλοι. Αλλιώς αποδεικνύουν ότι ο κοινοβουλευτισμός γι’ αυτούς δεν ήταν παρά προπέτασμα –«το όπλο παρά πόδα»– στην επιδίωξη του ολοκληρωτισμού· δικαιώνοντας, αναδρομικά, όλους τους κατά καιρούς διώκτες τους”. Και συμπυκνώνεται -κατά τη γνώμη του- αυτός ο φόβος στο σύνθημα που παραθέτει: «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι Εμφύλιος και πάλι» που, όπως λέει, “ούτε φιλειρηνικό ακούγεται ούτε ανθρώπους που κάτι έμαθαν από την Ιστορία δείχνει”. Την ιστορία βέβαια της σοσιαλιστικής επανάνστασης ο ίδιος αρθρογράφος την ερμηνεύει ως έφοδο του υποκόσμου, λέγοντας ότι “Το «αν όχι τώρα, πότε;» το είχε πει και ο Λένιν, μεταξύ Φεβρουαρίου - Οκτωβρίου του 1917· συμπληρωμένο μάλιστα με το: «πλιατσικολογήστε τους πλιατσικολόγους». Για να ενισχυθεί από έναν υπόκοσμο που βαφτίστηκε πάραυτα «μπολσεβίκος» κι επάνδρωσε στη συνέχεια το πολιτικό γραφείο του Στάλιν”. Προσπαθεί, μάλιστα, σε μια έπαρση αντικομμουνισμού, να υπενθυμίσει το σωστό δρόμο προς τον κ. Τσίπρα που καλεί σε κυβέρνηση της αριστεράς και προοδευτικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αναρωτώμενος “το γιατί το σταλινικό ΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ) ή το (μ-λ) ΚΚΕ εντάσσονται στις «προοδευτικές δυνάμεις”, μόνο ο κ. Τσίπρας το ξέρει. Στη Γαλλική Επανάσταση κάποιοι ζητούσαν να κατεδαφιστούν οι πόλεις ως κέντρα διαφθοράς! Θα υπολόγιζε άραγε κι αυτούς στις «προοδευτικές δυνάμεις» ο κ. Τσίπρας;»

Τα αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής και όσα ακολουθήσουν θα βάλουν όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη, διαχειριστικής ή όχι, ρεφορμιστικής ή επαναστατικής, αυταπατώμενης και αυτοαναφορικής ή γειωμένης με την πραγματικότητα, μπροστά στα θεμελιώδη ζητήματα της ανασυγκρότησης ταξικού εργατικού κινήματος, στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους με τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, αλλά και μπροστά στην αναγκαιότητα απάντησης ως προς το βασικό δρόμο που θ' ακολουθηθεί: συγκρότηση μετώπου αντίστασης, ρήξης και αντροπής, λαϊκή οργάνωση σε ημερήσια διάταξη για την απόκρουση της επίθεσης ή στη θέση τους μια νέα παλιαντζούρα του μεταρρυθμιτισμού, του κυβερνητισμού και της αποστοίχισης από το πεδίο της ταξικής πάλης. Εδώ οι απαντήσεις δεν μπορούν να είναι έξυπνες ούτε ευφάνταστες παρά μόνο πραγματικές.Αυτά τα ζητήματα απαντιούνται στο πεδίο όπου διαμορφώνονται οι όροι συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων και όχι στο πεδίο των εκλογών, της χρήσιμης ή της χαμένης ψήφου, της κοινοβουλευτικής λογικής που ματαιώνει την παραπάνω κατεύθυνση. Οι πολιτικές μάχες – απόψεις γραμμών ιστορικά, στο ΕΑΜ, στην ΕΔΑ, αλλά και στη νεότερη ιστορία, διεθνή και ελλαδική, δεν χάθηκαν ούτε κερδήθηκαν από τις ψήφους και τα ποσοστά. Χάθηκαν οι μάχες (μαζί εξανεμίστηκαν και τα ποσοστά) εξαιτίας της επικράτησης του ρεφορμισμού, της λογικής της παντοδυναμίας του μονοδρόμου του καπιταλισμού, της ταξικής συνεργασίας, της αναζήτησης εύκολων, γρήγορων και ταχύρρυθμων απαντήσεων αντί για την στήριξη και την εμπιστοσύνη στην ανατρεπτική δύναμη των λαών. Αυτά ήταν που έδωσαν τη δυνατότητα στον κυρ καθηγητή να εκφράζει τον αντικομμουνισμό του και να λερώνει την έφοδο στον ουρανό και σε κάποιους να χαίρονται γιατί η εκφορά του λόγου του είναι χρήσιμη στον πολιτικό κανιβαλισμό. Και αυτή τη μάχη καμία αριστερά δεν μπορεί να την κερδίσει αν δεν απαλλαγεί από την αυταπάτη που τη διακατέχει ότι, τάχα, χωρίς να στηρίζεται στο λαό, χωρίς να αποτελεί πραγματικού μεγέθους πολιτική δύναμη ανατροπής, μπορεί να χρησιμοποιεί και όπλα του συστήματος, αναπαράγοντας, διαπαιδαγωγώντας και ενισχύοντας συστημικές λογικές, αντί να φτιάξει τα δικά της όπλα.

Κωστούλα Κανδηλιώτη, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ), 4/5/2012

Το διακύβευμα των εκλογών της 6ης Μάη δεν είναι άλλο από το τι θα γίνει από την επόμενη μέρα

Οι εκλογές καθεαυτές δεν πρόκειται να καθορίσουν παρά μόνο να αποτυπώσουν τμήμα της γενικής κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας. Μια γενικευμένη αποστροφή προς τα κόμματα τα οποία στήριξαν το μνημόνιο και μια εκλογική στροφή προς αντιμνημονιακά (και “αντιμνημονιακά”) κόμματα.

Ας δούμε, όμως, το έδαφος στο οποίο θα διεξαχθούν οι εκλογές και το οποίο έχει ήδη διαμορφωθεί την τελευταία διετία τουλάχιστον. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση κερδοφορίας οξύνεται συνεχώς, με αποτέλεσμα να υπάρχει αφενός μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων αφετέρου βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης χωρών όπως η Ελλάδα. Έχουμε εν ολίγοις την όξυνση και των τριών αντιθέσεων που υπάρχουν στον κόσμο, ιμπεριαλισμός-λαοί, ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, κεφάλαιο-εργασία.

Τι σημαίνει όμως αυτή η όξυνση των αντιθέσεων στην πράξη; Ως προς την πρώτη αντίθεση σημαίνει τόσο την αύξηση της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού με όλα τα μέσα ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα τόσο των ιμπεριαλιστικών χωρών όσο και των εξαρτημένων χωρών. Αυτή η επιθετικότητα εκφράζεται και θα εκφραστεί ακόμη πιο έντονα με την ολοένα και μεγαλύτερη επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τους εργαζομένους για επιβολή ακόμη χειρότερων συνθηκών εργασίας και απόσπαση όσο το δυνατό μεγαλύτερης υπεραξίας αλλά και με πέρασμα της επιθετικότητας σε ανώτερο επίπεδο, αυτό των στρατιωτικών επεμβάσεων.

Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είναι αποτέλεσμα της κρίσης κερδοφορίας του κεφαλαίου αλλά και μοναδική του διέξοδος. Το ξαναμοίρασμα των αγορών αποτελεί μονόδρομο για το κεφάλαιο και σε αυτή τους την αντιπαράθεση οι ιμπεριαλιστές θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Μπορεί προς το παρόν η αντιπαράθεση να δίνεται κυρίως με οικονομικούς όρους αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συνεχιστεί μέχρι τέλους. Κι αυτό γιατί ο ισχυρότερος παίκτης, αυτή τη στιγμή, στην ιμπεριαλιστική σκακιέρα, οι ΗΠΑ, δεν μπορεί να αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητές του στα πλαίσια αυτής της αντιπαράθεσης εάν αυτή δεν περάσει στο στρατιωτικό επίπεδο.

Η αντίθεση κεφάλαιο-εργασία οξύνεται τόσο στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις όσο και στις εξαρτημένες από τον ιμπεριαλισμό χώρες. Στις πρώτες έχουμε την επίθεση του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου που συνθλίβει τα μέχρι πρότινος μεσοστρώματα και την εργατική αριστοκρατία, που μετατρέπει ολόκληρες πόλεις σε πόλεις-φαντάσματα (βλ. Ντιτρόιτ) όπου το λεγόμενο κράτος πρόνοιας αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν. Στις εξαρτημένες χώρες, σε συνδυασμό με την επίθεση του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου που κατακλέβει τον πλούτο των κρατών αυτών, οι ντόπιες αστικές τάξεις έχουν βρει την ιστορική ευκαιρία για τη μεγαλύτερη σε κλίμακα επίθεση που έχει βιώσει ποτέ η εργατική τάξη και οι λαοί των χωρών αυτών. Πλήρης κατάργηση των όποιων κρατικών παροχών, των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην ασφάλιση και την περίθαλψη αλλά και την εκπαίδευση των παιδιών τους, κατάργηση ή καταστρατήγηση των εργατικών κατακτήσεων με την καθιέρωση ατομικών συμβάσεων, με μισθούς ανέχειας κ.τ.λ.

Σε παγκόσμια κλίμακα έχουμε την όξυνση της καταστολής απέναντι στον εσωτερικό εχθρό. Από την πλατεία Συντάγματος μέχρι τη Γουολ Στριτ και από την πλατεία Ταχρίρ μέχρι τη χώρα των Βάσκων, από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις μέχρι τις ζούγκλες της Νοτιοανατολικής Ασίας, ιμπεριαλισμός και κεφάλαιο εξαπολύουν μια επίθεση σε όσους τολμούν να αμφισβητούν την κυριαρχία τους, σε όσους αντιστέκονται ή αρθρώνουν λόγο διάφορο του κυρίαρχου. Δεν ποινικοποιείται μόνο η δράση αλλά ακόμη και η έκφραση, ψηφίζονται ολοένα και πιο σκληροί νόμοι τρομοκράτησης των καταπιεσμένων προκειμένου είτε να τους αποτρέψουν να εξεγερθούν είτε για να σβήσουν τη φλόγα της εξέγερσης πριν προλάβει να φουντώσει.

Η φασιστικοποίηση ολοένα και αυξάνεται σε παγκόσμιο επίπεδο για διάφορους και διαφορετικούς λόγους. Είτε αυτή συνδέεται με το πιο πάνω σημείο της οχύρωσης του κεφαλαίου στον πόλεμό του ενάντια στον εσωτερικό εχθρό -και άρα μιλάμε για θεσμική φασιστικοποίηση- είτε συνδέεται με την άνοδο του φασισμού με τη μορφή του εθνικισμού, του σοβινισμού και του νεοναζισμού, ο οποίος τροφοδοτείται κι από τα οδεύοντα προς εξαθλίωση, λόγω κρίσης, μικροαστικά στρώματα.

Σ' αυτό το πλαίσιο οφείλει να παρέμβει η κομμουνιστική αριστερά και μια τέτοια παρέμβαση δεν μπορεί να εξαντλείται στα πλαίσια των εκλογών. Η παρέμβαση αυτή θα πρέπει να έχει αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά δίνοντας ταυτόχρονα την κόντρα με την εθνοπατριωτική στροφή της αριστεράς, στροφή που δεν είναι μόνο αποπροσανοτολιστική αλλά και πολιτικά επικίνδυνη. Η χώρα δεν είναι υπό κατοχή, δεν είναι περισσότερο υπόδουλη απ’ ό,τι υπήρξε από ιδρύσεώς της, ούτε η αστική τάξη είναι πιο ξενόδουλη απ’ ό,τι υπήρξε από συγκροτήσεως της. Όλη αυτή η φιλολογία όχι μόνο υποκρύπτει τη διαρκή εξάρτηση του ελληνικού κράτους από τον ιμπεριαλισμό αλλά αναδεικνύει ως κύριο στόχο το λεγόμενο αντιμνημονιακό ή εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο. Απογυμνώνει από τα ταξικά της χαρακτηριστικά την πάλη ενάντια στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο αλλά και την ελληνική αστική τάξη. Μια τέτοια συζήτηση εύκολα μπορεί να περάσει στην ξενοφοβία και στο ρατσισμό, π.χ. “για όλα φταίνε οι Γερμανοί”, “αγοράζουμε μόνο ελληνικά προϊόντα”, στην αναζήτηση “πατριωτικών δυνάμεων” για να κυβερνήσουν και άλλα παρόμοια.

Τα εθνικοανεξαρτησιακά αιτήματα από μόνα τους δεν μπορεί παρά να τοποθετούνται σε ένα αστικοδημοκρατικό πλαίσιο, δεν μπορεί παρά να ευελπιστούν σε ένα πλαίσιο ανάμεσα σε Αλιέντε και Τσάβεζ. Οι κομμουνιστές όμως πρέπει να κάνουν ξεκάθαρο και να εντάξουν στην προπαγάνδα τους πως μόνο η επαναστατική διαδικασία και η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας μπορεί να επιλύσει το ζήτημα της ανεξαρτησίας από τον ιμπεριαλισμό. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη δεν μπορεί να περιορίζεται σε προπαγανδιστικά επίπεδα. Όταν είναι εφικτό θα πρέπει να περάσει και σε ενεργητικό επίπεδο.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην ανατολική Μεσόγειο, στον άξονα που ξεκινάει από τα Βαλκάνια και καταλήγει στη Μέση Ανατολή, πολύ πιθανό να προχωρήσουν σε στρατιωτική κλιμάκωση. Μια τέτοια τύπου αντιπαράθεση, άμεσα ή έμμεσα, θα περιλαμβάνει την Ελλάδα. Σ' αυτή την κατάσταση οι κομμουνιστές πρέπει να μποϋκοτάρουν την όποια συμμετοχή και εμπλοκή της χώρας. Πρέπει να αποκαλύψουν στο λαό πως οποιαδήποτε εμπλοκή της Ελλάδας είτε στους γενικότερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς είτε σε κάποιο πολεμικό επεισόδιο με την Τουρκία ή με άλλο κράτος της περιοχής δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λαών της περιοχής. Ο ρόλος μας δεν είναι να πολεμήσουμε για τα συμφέροντά τους. Ο ρόλος των κομμουνιστών είναι να σαμποτάρουν τη στρατιωτική μηχανή της χώρας τους και να παλέψουν για να μετατρέψουν ένα τέτοιο άδικο πόλεμο σε ταξικό εσωτερικό πόλεμο για την ανατροπή της αστικής τάξης τους και των όποιων ιμπεριαλιστικών στηριγμάτων έχει αυτή. Ο ρόλος μας είναι να καταστήσουμε τη χώρα αφιλόξενο τόπο για τον ιμπεριαλισμό με κάθε τρόπο. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη δεν μπορεί να θεωρείται ασύνδετη από την αντικαπιταλιστική πάλη. Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν μπορεί παρά να είναι και πάλη ενάντια στη λειτουργία του κεφαλαίου εντός της Ελλάδας και ανεξαρτήτως της εθνικότητάς του. Η όξυνση του αντικαπιταλιστικού αγώνα όχι μόνο συνεισφέρει και τροφοδοτεί τον αντιιμπεριαλιστικό και αντιστρόφως, αλλά ο ένας αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τον άλλο.

Η αστική δημοκρατία έχει ήδη δείξει τα όρια της και το πραγματικό της πρόσωπο. Η εντεινόμενη φασιστικοποίηση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά καθεστώς, η άνοδος του φασισμού δεν αποτελεί απλά δημοσκοπικό φαινόμενο (δεν αναφέρομαι στα ποσοστά που του δίνουν οι διάφορες δημοσκοπήσεις) αλλά αποτελεί υπαρκτή πολιτική δύναμη πλέον με παρουσία και παρέμβαση σε διάφορες περιοχές της χώρας. Η αποτυχία της επαναστατικής αριστεράς να παρέμβει ενεργά τόσο στα πλαίσια των μεταναστών όσο και στα φτωχά λαϊκά στρώματα των αστικών κέντρων, τα οποία λόγω της κατάστασης που βιώνουν σε συνδυασμό με την απουσία της επαναστατικής αριστεράς είναι ευάλωτα στο φασισμό, έδωσε την ευκαιρία σε αντιλήψεις που εκκινούν από το ρατσισμό και καταλήγουν σε καθαρά φασιστικές και νεο-ναζιστικές απόψεις και θέσεις να βρουν πρόσφορο έδαφος.

Η επαναστατική αριστερά πρέπει να παρέμβει ενεργά στις λαϊκές συνοικίες, εκεί όπου η ανέχεια των λαϊκών μαζών σε συνδυασμό με τη λουμπενοποίηση των πιο εξαθλιωμένων τμημάτων ντόπιων και μεταναστών, εξαιτίας της επίθεσης του κεφαλαίου, δημιουργεί υπαρκτά ζητήματα στις περιοχές αυτές και τις κάνει ευάλωτες στην ξενοφοβική και ρατσιστική ρητορεία. Επίσης θα πρέπει να αναβαθμιστεί ο μετωπικός και από τα κάτω συντονισμός των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων για περιφρούρηση των κινηματικών διαδικασιών και διεργασιών. Η εργατική και λαϊκή αυτο-οργάνωση πρέπει να αναβαθμιστεί και να συντονιστούν μεταξύ τους οι σκόρπιες μέχρι σήμερα εστίες αντίστασης που γενιούνται και θα γεννηθούν. Στο επίπεδο αυτό οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει να κάνουν τα πάντα ώστε να συμβάλουν σ' αυτή την κατεύθυνση. Αυτά τα ζητήματα πρέπει να αναδειχθούν στην πορεία προς τις εκλογές αλλά κυρίως μετά από αυτές. Αυτή την κατεύθυνση, της δημιουργίας ενός μετωπικού συντονιστικού δικτύου, της δημιουργίας και της ενίσχυσης της εργατικής-λαϊκής αυτο-οργάνωσης και αντίστασης με στόχο όχι μόνο την αντίσταση αλλά και το πέρασμα σε ανώτερο επίπεδο, για την ανατροπή όχι μόνο της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής κεφαλαίου και ιμπεριαλισμού αλλά και του ίδιου του συστήματος, οφείλει να υπηρετήσει και η Πρωτοβουλία.

Σε αυτή την πορεία η επαναστατική αριστερά θα πρέπει να βρει τρόπους ανασύστασης του εργατικού-λαϊκού και επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό θα γίνει μέσα από μια ουσιαστική, κριτική αποτίμηση του παρελθόντος σε συνδυασμό με την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και των συγκεκριμένων συνθηκών σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο. Μέσα από την πορεία αυτή θα γεννηθούν τα προχωρήματα σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, η επικαιροποίηση της επαναστατικής κατεύθυνσης και ιδεολογίας, η απόρριψη όλων των ρεφορμιστικών και ρεβιζιονιστικών βαριδίων τα οποία πλασάρονται για επαναστατικά, ακριβώς λόγω των δεκαετιών διάλυσης του επαναστατικού κινήματος, η ανασύνθεση μορφών και εργαλείων πάλης που θα ανταποκρίνονται στο σήμερα με βάση την πείρα του χθες. Η επαναστατική-κομμουνιστική αριστερά δεν θα είναι πια ένα απομεινάρι του χθες αλλά μια ανάγκη του σήμερα που θα προσφέρει όραμα για το αύριο.

Χρίστος Μάης, 25/4/2012

Αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία

Σκέψεις για το πολιτικό βιβλίο στο σήμερα

Κάποιος είπε πως τη δεκαετία του '70 ένας νεολαίος που εντασσόταν στην αριστερά είχε έτοιμη τη βιβλιογραφία που έπρεπε να διαβάσει, ενώ σήμερα στη θέση αυτής της βιβλιογραφίας υπάρχει ένα κενό, ένα ερωτηματικό.
Παρότι θα μπορούσε κάποιος να αμφισβητήσει το πόσο άρτια ή επαρκής υπήρξε η βιβλιογραφία του '60 και του '70 και το πόσο χωνεύτηκε (αν όσοι διάβασαν το Κράτος και Επανάσταση του Λένιν τότε το είχαν κατανοήσει τότε δύσκολα θα μπορούσε να εξηγηθεί η γοητεία—με ή χωρίς εισαγωγικά—του ΠΑΣΟΚ) δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί πως η διαπίστωση όσον αφορά στο σήμερα είναι αρκετά εύστοχη αλλά και αναμενόμενη.
Στην περίοδο της ήττας της αριστεράς τι να παραχθεί και από ποιον; Τα επίπεδα της ταξικής πάλης γεννούν προβληματισμούς και ερωτήματα όταν αυτή οξύνεται, η πραχτική των μαζών παράγει θεωρία και όλα αυτά μεταφέρονται, μετασχηματίζονται και στη σφαίρα των ιδεών και άρα στην εκδοτική παραγωγή. Η βιβλιογραφία είναι κενή γιατί η αριστερά είναι ακόμη μουδιασμένη σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν έχει ακόμη συνέλθει από την ήττα το βάρος της οποίας ακόμη την πλακώνει. Γι αυτό ακόμη και το νήμα των θεωρητικών “αναζητήσεων” και “στοχασμών” του σήμερα το κινεί εν πολλοίς το σύστημα, π.χ. Παγκοσμιοποίηση.
Η βιβλιογραφία του σήμερα θα παραχθεί μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης, μέσα από την ανασύσταση του κομμουνιστικού κινήματος, τα όρια της πραχτικής του κινήματος που θα τα οδηγήσει σε θεωρητικούς στοχασμούς για το ξεπέρασμα των πραγματικών και ουσιαστικών ζητημάτων που το απασχολεί και όχι “βαθυστόχαστες” αερολογίες από τις οποίες αν μη τι άλλο έχουμε χορτάσει.
Βέβαια το 2010 μπορεί να μην είναι 1960 ούτε 1970 ως προς την παραγωγή αριστερού βιβλίου αλλά δεν είναι και 1990 που αριστερό βιβλίο εθεωρείτω τουλάχιστον ξεπερασμένο και γραφικό την περίοδο του “τέλους της ιστορίας”. Σε πείσμα των καιρών το αριστερό βιβλίο υπάρχει γιατί υπάρχει αριστερά. Διότι η κρίση του συστήματος αναδεικνύει και πάλι—εάν δεν κάνει επιτακτική—την ανάγκη του να βγει η αριστερά στο προσκήνιο. Και η ανάγκη ύπαρξης της επαναστατικής αριστεράς και ουσιαστικής παρέμβασής και πάλης της κάνει απαραίτητη την επαναπροώθηση του αριστερού βιβλίου, την ανάδειξη της αναγκαιότητας της μελέτης όχι σε κάποια αφηρημένη βάση του ότι διαβάσεις καλό είναι αλλά:
1) Στην κατεύθυνση ισχυροποίησης του κάθε αριστερού ανθρώπου απέναντι στην αστική προπαγάνδα και αστική ιδεολογία.
2) Στην κατεύθυνση ερμηνείας του παρελθόντως από την πλευρά της ιστορίας και όχι της αρχαιολογίας. Δηλαδή στην διερεύνηση της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος όχι ως κάτι στατικό που έχει παρέλθει και απλά το θυμόμαστε με νοσταλγία, χαρά ή λύπη αλλά ως μια ζωντανή διαδικασία της οποίας πτυχές θα επανέλθουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο ξανά στο προσκήνιο. Εν ολίγοις ως προσπάθεια σύνδεσης του χθες με το σήμερα και το αύριο.
3) Στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και θεωρητικών κενών που αναδεικνύονται από την ίδια την ταξική παλή τη δεδομένη συγκυρία.
4) Στη βάση ανάδειξης και προβολής της επαναστατικής κατεύθυνσης και προβολής, των διαφόρων κινημάτων.
5) Σε μια προσπάθεια ερμηνείας της πραγματικότητας, της ανάλυσης του κόσμου, της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Το θεωρητικό κενό που υπάρχει σήμερα δεν θα παραχθεί δια μαγείας, κατόπιν εντολής ενός εκδότη σε ένα συγγραφέα, ούτε θα βρεθεί έτοιμο κάπου στο εξωτερικό και το μόνο που μένει είναι κάποιος να το μεταφράσει. Το κενό αυτό θα καλυφθεί από τη δύναμη ή τις δυνάμεις οι οποίες θα αναλάβουν το βάρος να καλύψουν το κενό της αριστεράς που υπάρχει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να έπεται της ανάπτυξης του κινήματος και να παραπέμπεται στις καλένδες του μέλλοντος αλλά θα πρέπει να κινηθεί σε παράλληλη τροχιά.
Το βάρος για την επεξεργασία της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, των μεγάλων νικών και επαναστάσεων του επαναστατικού στρατοπέδου (Κομμούνα, Οκτώβρης και κυρίως της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης αλλά και της ήττας και επικράτησης του ρεβιζιονισμού, τη ανάλυση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος (π.χ. όσον αφορά στην κρίση), της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η προώθηση των επαναστατικών κινημάτων των ζωνών των θυελλών αλλά και η ανάλυση της ήττας ορισμένων (π.χ. ΚΚ Περού άσχετα αν υπάρχουν δείγματα ανάκαμψής του) και για την εμβάθυνση των μέχρι τώρα επεξεργασιών πέφτει στις πλάτες των δυνάμεων που επιμένουν να αναφέρονται στην επανάσταση και στην κομμουνιστική προοπτική, στις δικές μας πλάτες.

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο κείμενο γράφτηκε πριν μερικούς μήνες για άλλη χρήση με περιορισμό στο μέγεθος (το οποίο βέβαια δε μετράει), πάρολα αυτά για να μην μείνει στα αζήτητα είπα να το ανεβάσω εδώ.

Ο κύκλος που κλείνει

Με το κείμενο αυτό κλείνει η τριλογία που άνοιξε στα τέλη του 2010 σε αυτό το ιστολόγιο. Κάποιος μου είπε ότι θα ήθελε περισσότερη δημιουργικότητα και λιγότερη οργή στα κείμενα που διάβασε άσχετα με το αν συμφωνεί ή όχι με αυτά. Η αλήθεια είναι πως οργή πάντα θα υπάρχει, όσο υπάρχει καταπίεση. Η οργή στα κείμενα δεν είναι οργή προς τρίτους, είναι οργή και απέναντι στο ίδιο το Πρίσμα.

Το Πρίσμα έρχεται τώρα να κριτικάρει κακώς κείμενα τμήμα των οποίων είτε υπήρξε, είτε δεν κριτίκαρε παρότι έβλεπε πράγματα και καταστάσεις (το ίδιο ισχύει και για άλλους απέναντι στο Πρίσμα και αποτελεί μια παθογένεια της αριστεράς να έχει στείλει την σωστή-ουσιαστική κριτική και αυτοκριτική στα σκουπίδια).

Αυτό που ήθελα να βγάλω από τα κείμενα και ίσως αποτυχημένα είναι το πως η αριστερά του παρόντος είναι παιδί της ήττας και παρόλα αυτά καλείται να γεννήσει τη νίκη του αύριο. Είμαστε η γενιά της ανατροπής μου είπε κάποιος άλλος σύντροφος. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να αποβάλουμε τα βαρίδια του χθες, αλλά πως θα γίνει αυτό αν το κυρίαρχο σε μια τέτοια διαδικασία είναι το συλλογικό και οι διάφορες αριστερές εκφάνσεις (ας τις ορίσουμε ως το συλλογικό) δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη προβλήματος;

Είμαστε τα παιδιά που μεγάλωσαν τραγουδώντας το «Τραγούδι των ηττημένων» όπως τιτλοφορείται ένα από τα βιβλία του Γιώργου, διαβάζοντας την «ποίηση της ήττας» και που εντάχθηκε στον αγώνα ως χρέος στη γενιά της ήττας.

Ήξερα κάποιον που αποφάσισε να ενταχθεί στην επαναστατική αριστερά  ακούγοντας το δίσκο του Θ. Μικρούτσικου «Καντάτα για την Μακρόνησο» γιατί θεώρησε πως ήταν ντροπή να μπεις στη διαδικασία να δώσεις μια μάχη για την οποία άλλοι έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν...θέλω να γνωρίσω κάποιο που να μπει στη μάχη γιατί θέλει να κερδίσει τη μάχη και όχι γιατί την έχασε η προηγούμενη γενιά. Εκείνη η καμπή δε θα αργήσει, εκείνη η καμπή θα είναι της ανατροπής. Γιατί μέχρι τώρα υπήρξαμε η σκιά του εαυτού μας και υπήρχαμε όσο υπάρχει φως, φως που προερχόταν απ’ όλους όσους κάηκαν με την ελπίδα να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη. Ας γίνουμε ο Προμηθέας που θα φέρει τη φλόγα της ανατροπής. 

Η αγαμία σκοτώνει την αριστερά!

ΑΕΠΙ (Αριστερή Ενότητα Πεινασμένων για Ιδονή (το ι με η))

Συζητώντας τελευταία έχει ανακύψει το μείζων ζήτημα. Ώριμες συνθήκες, μεγάλη αναταραχή αλλά για τον πούτσο κατάσταση. Ως προς το τελευταίο εάν αυτό είναι κυριολεκτικά ή μεταφορικά θα το βγάλει η ίδια η κουβέντα για να μην πω η ίδια η ζωή.

Οι κομμουνισταί αντί να ξεκαυλώνουν στα κρεβάτια της ζωής και να παλεύουν στους δρόμους του αγώνα, ξεκαυλώνουν στους δρόμους και στα κρεβάτια άντε να την βρουν με την παλάμη τους ή το δάχτυλό τους. Σίγουρα δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, για να μην πω τον έχουν χάσει όπως είχαν τραγουδήσει οι Ραδιοκέφαλοι αυτοκριτικά (και προφητικά) πριν από χρόνια. Και όχι μόνο το(ν) έχουν χάσει αλλά γαμάνε και την ψυχή του μέσου αριστερού, του μέσου προοδευτικού ανθρώπου ο οποίος μέσα στη λαίλαπα της επίθεσης του συστήματος κλίνει επ’ αριστερά και αντί να δει ελπίδα κινδυνεύει να φάει καμιά καδρονιά στο κεφάλι.

Στην Πάτρα για να περάσεις από τους μηχανολόγους έπρεπε να αποφύγεις τα ραντεβού ΑΡΑΣ-ΑΡΑΝ, στο Βόλο κινδύνευες από τα ΚΝΑΤ, γενικά αγροτουρισμό στην επαρχεία δεν κόβω φέτος, έχει καταστεί εκτός από ακριβός και επικίνδυνος. Και φυσικά μια από τα ίδια στο Φυσικό Αθήνας, χάος ντου γηπεδισμός παντού.

Κάποτε η αριστερά ήταν Αριστερά και για την πάρτη της στήνονταν στον τοίχο της Καισαριανής, ζούσανε ολάκερη ζωή στα Μακρονήσια, δεν γνώριζαν τον έρωτα, πέθαιναν νωρίς, αλλά ήταν ερωτευμένοι με τη ζωή, όχι ανέραστοι σαν αυτούς που μας προδώσανε που λέει και το άσμα του Καρδιτσιώτη τροβαδούρου.

Το θέμα αυτό προέκυψε από δυο διαφορετικές συζητήσεις για διαφορετικά θέματα με διαφορετικούς ανθρώπους. Βέβαια έχει ανακύψει και στο παρελθόν μιας και η ιστορία του κινήματος που κάποτε βαφόταν με αίμα και σπέρμα τώρα γράφεται με κλανιές που δεν μπορούν να βάψουν ούτε αυγά. Εάν κάποιος θίγεται από το στυλ και τη φρασεολογία μου να πω πως η πράξη παράγει θεωρία και η σημερινή πρακτική του μεγαλύτερου τμήματος της αριστεράς δεν μπορεί να παράξει τίποτα καλύτερο από αυτό το κείμενο (της πλάκας).

Αλλά εμείς σε πείσμα των καιρών θα συνεχίσουμε να ατενίζουμε το αύριο με βάρκα την ελπίδα και οδηγό το άγνωστο, βάζοντας μπροστά την κόκκινη σημαία διότι με αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

Υ.Γ. "ΓΑΜΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ" τάδε έφη Τζιμάκος

Υ.Γ.2 Αφιερωμένο ένα τραγούδι που εκτός από αγαπημένο προέρχεται από ένα από τους μεγαλύτερους στοχαστές της περιόδου που είδε το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ να έρχεται πριν ακόμη ερωτευτεί η αριστερά τον Παπανδρέου, πριν την ήττα, ήττα που του στοίχισε και μέσα από την απογοήτευση φαίνεται η πορεία του από την αριστερά  (κόκκινη σημαία), στην αναρχία (μαύρη και κόκκινη σημαία) και στο θάνατο.

Υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά;

(Ο σπαρίλας μάλλον κατέληξε ήδη σε συμπέρασμα και πέρασε στη λήθη)


Πριν περάσω στο ζουμί και έχοντας αμφιβολίες κατά πόσο συνεχίζουν κάποιοι να μπαίνουν για να δουν μπας και το ανανεώσω να απολογηθώ που δεν έχω γράψει τόσο καιρό. Η αλήθεια είναι πως και ιδέες κατέβηκαν μετά από τόσο μεγάλο διάλειμμα και ψιλο-υπήρχε χρόνος για να γράψω αλλά δεν το έκανα με δική μου ευθύνη. (τέλος της αυτοκριτικής)

Να σας προετοιμάσω για τη μελλοντική θεματολογία. Μια αυτοναφορική, συναισθηματική τοποθέτηση για το κλήσιμο (προσωρινό ή όχι δεν γνωρίζουμε ακόμη) του κύκλου του πρίσματος στη Λαϊκή Δημοκρατία του Βορρά. Ένα δεύτερο για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες του πρίσματος (και όχι μόνο) και για το κατά πόσο χωράνε στα 1400 ή 1500 ευρώ (αν κάποιος δίνει περισσότερα καλώ τους αναγνώστες να με ενημερώσουν).

Και περνάμε τώρα στο ζουμί με βάση ένα ερώτημα που τέθηκε από σύντροφο καλιτέχνη με εξωκοινοβουλευτικές ανησυχίες στην Πάρο. Υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά σήμερα στην Ελλάδα;

Το Πρίσμα απάντησε τότε και απαντάει και τώρα ΟΧΙ! (από άποψη και όχι από συνήθεια) και θα αναλύσει τώρα το σκεπτικό του που είναι σωστό και ταξικό.

Πρώτον να αναλύσουμε τον όρο εξωκοινοβουλευτική. Το αριστερά το αφήνω ασχολίαστο γιατί δεν θα αναρτηθεί ποτέ αυτή η ανάρτηση. Το εξωκοινοβουλευτική κατά το πρίσμα ουδέποτε είχε σχέση με το ποσοστό του 3% για να το πω σχηματικά. Το εξωκοινοβουλευτική είχε να κάνει με το γεγονός πως σε αντίθεση με την κοινοβουλευτική αριστερά που συνάμα ήταν και η ρεφορμιστική αριστερά (τυχαίο; δε νομίζω!) - μας τα χάλασε μια-δυο φορές ο ΣΥΝ αλλά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και μας έσωσε - ήταν το κομμάτι εκείνο της αριστεράς που υπέτασσε την κοινοβουλευτική πάλη στην εξωκοινοβουλευτική.

Ήταν αυτή που έδινε το βάρος στους αγώνες και όχι στους θεσμούς. Ήταν αυτή που το 1977 δεν υπέγραφε δηλώσεις μετάνοιας προκειμένου να κατέβει στις εκλογές αδιαφορώντας στην τελική αν θα την αφήσουν να κατέβει ή όχι σε αντίθεση με τον εκλογικό κρετινισμό που επικρατεί σήμερα και που κάποιοι δεν έχουν πρόβλημα να κατατεθεί δήλωση στον Άρειο Πάγο (βλέπε καταγγελία ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη) ή κάποιοι να το καταπίνουν και να τα σπάνε γιατί δεν πήραν όσες θέσεις ήθελαν στα ψηφοδέλτια λες και θα έβγαιναν.
Ήταν αυτή η αριστερά που ήταν ανεξάρτητη από το κράτος και τους θεσμούς του, που δεν έπαιρνε κρατικές επιχορηγήσεις αλλά αντίθετα όποτε της δικαιούνταν της αρνείτω τονίζοντας πως η πολιτική ανεξαρτησία μιας επαναστατικής οργάνωσης περνάει από την οικονομική της ανεξαρτησία. Και μάλιστα όταν οι ίδιες δυνάμεις την έλεγαν στο ΚΚΕ για την τζίφρα του Φλωράκη ή για τους ρεφόρμες που τα παίρνουν από το κράτος μέσω επιχορηγήσεων και διαφημίσεων.

'Ηταν αυτή που πάλευε να καταργηθούν οι νόμοι και όχι να μείνουν στα χαρτιά ή αφού περάσουν να πάμε για άλλα αφού δεν γίνεται τίποτα...ήταν εν τέλει μια άλλη αριστερά που υπολείμματά της υπάρχουν σήμερα, που είχε ένα σωρό κουσούρια που την οδήγησαν εκεί που την οδήγησαν αλλά ήταν μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά και στα λόγια και στις πράξεις.

Ήταν μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά από άποψη και όχι από ανάγκη.

Το τελευταίο αποτελεί παράφραση από τη συνέντευξη του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στο γκράνμα ενόψει ευρωεκλογών. Συγκεκριμένα ο πι πι είπε: "Είμαστε εξωκοινοβουλευτική αριστερά από ανάγκη και όχι από πεποίθηση. [γελάκι] Ελπίζω να μην είμαστε στο μέλλον." (κάπου στο 3 λεπτό και κάτι όλα αυτά)

Όχι δεν υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά από άποψη εννοώντας ένα σύνολο οργανώσεων, μια κρίσιμη μάζα που οριοθετεί εαυτό πέρα κι έξω από το σύστημα και στα λόγια και στις πράξεις. Ναι υπάρχουν κάποιες οργανώσεις (τιμάω (και) την πολιτική μου στέγη μην πέσει και με πλακώσει) αλλά σε αντίθεση με την πλειοψηφία των οργανώσεων που πριν 40 χρόνια θεωρούνταν και ήταν παρά τα κουσούρια τους εξωκοινοβουλευτικές σήμερα αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της ελληνικής αριστεράς (ή "αριστεράς").

Υ.Γ. Πιθανό να ακολουθήσει συνέχεια αλλά ευελπιστώ να γίνει διάλογος. 5 λεπτες τοποθετήσεις αυστηρά(!!), μιλάει πρώτα το Απολίθωμα και να ετοιμάζονται οι ΚΟΜΜΑΝΤΟ και ΚΚ...

Δύσκολοι καιροί για bloggers

Ούτε με χιόνια ούτε με γιορτές, ποτέ τους δεν χαλάρωσαν οι bloggerιστές!

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε. Έλα όμως που εγώ χωλαίνω (και) στον γραπτό λόγο...Τη χθεσινή ανάρτηση την διόρθωσα καμιά 10αρια φορές και είμαι σίγουρος πως το έμπειρο μάτι σου θεατή μου ακόμη εντοπίζει ψεγάδια. Δε μας έφτανε η σύνταξη (γλωσσολογικά γιατί για την άλλη...) που λόγω καταγωγής διαφέρει, πλέον μετά από τόσα χρόνια απραξίας και απουσία αυτόματης διόρθωσης αντιμετωπίζω πρόβλημα και στην ορθογραφία.

Γιατί τα χρόνια της συνδικαλιστικής δράσης που βαραίνουν στην πλάτη μπορεί να εμπεριείχαν καθήκοντα συγγραφής ανακοινώσεων, άρθρων, καταγγελιών (το φόρτε μου) κτλ ΑΛΛΑ...Για να είμαστε ειλικρινείς σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι το λεξιλόγιο της αριστεράς είτε είναι πολύ φτωχό, και κατανοητό μεν αλλά κουράζει με τον καιρό ή είναι τόσο σύνθετο. Η δεύτερη είναι η λεγόμενη αριστερά των υποψηφίων διδακτόρων και των ερευνητών μεταπτυχιακών γιατί με γνώσεις προπτυχιακού (εξαιρούνται ίσως οι φιλόλογοι-γλωσσολόγοι) δεν καταλαβαίνεις Χριστό και ανατρέχεις στον Μπαμπινιώτη και την ιντελιγκέντσια του κινήματος για να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής.

Ως εκ τούτου και μιας και ανήκω στην α' κατηγορία μπορώ να γράψω τις λέξεις λαός, λακέδες, τραμπούκοι, ιμπεριαλισμός, μοναξιά με κλειστά τα μάτια και το αριστερό χέρι δεμένο αλλά από κει και πέρα χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε Ευζώνοι.

Αυτό το κείμενο αποτελεί την πρώτη (και τελευταία) μου αυτοκριτική. Γιατί blog χωρίς αυτοκριτική = κνίτης χωρίς ριζοσπάστη στην κωλότσεπη και εαακίτης χωρίς "σύγκρουση".