Το Βήμα, η νέα αυτή εφημερίδα της Αριστεράς, η Ελευθεροτυπία για να μην πω η Liberation του 21ου αιώνα παρουσίασε νέα (κύρια αριστερά) φυντάνια του Ελληνικού Κενοβουλίου. Ανάμεσα σε αυτούς δυο μέλη της ΚΟΕ. Το Πρίσμα θα ασχοληθεί μόνο με τον ένα. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα και ακολουθεί πολυπρισματικός σχολιασμός.
"Ο κ. Β. Χατζηλάμπρου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα, ανήκε προηγουμένως στο ΚΚΕ(μ-λ), ήταν μαοϊκός και από τους πλέον μαχητικούς: «Δεν είμαι πλέον μαοϊστής, είμαι κανονικός αριστερός» λέει σήμερα μετά την προσχώρησή του στον ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογή του στο Κοινοβούλιο. Και όλα αυτά οφείλονται στη συνάντηση που είχε με τον κ. Tσίπρα, στη διάρκεια μιας ανθρωπιστικής κρίσης, στον συνοικισμό Ηρώων Πολυτεχνείου: «Είναι ελπιδοφόρος άνθρωπος, ξέρει ακριβώς τι του γίνεται, έχει αντίληψη για όλα τα θέματα, γνωρίζει να συνθέτει καλά» λέει ο κ. Χατζηλάμπρου, αποφεύγοντας ωστόσο να μιλήσει για το μαοϊκό παρελθόν του. Αλλωστε εκείνο που έχει σημασία είναι ότι πλέον ανήκει στην (κανονική) Αριστερά που βρήκε ηγέτη τον κ. Τσίπρα, ο οποίος, όπως λέει, «δεν είναι άνθρωπος των ισορροπιών, πάει πάντοτε ένα βήμα μπροστά».
Εκείνο όμως που φαίνεται ότι τον έκανε να εγκαταλείψει το κόμμα του αλλά όχι τις ιδέες του είναι ότι η Αριστερά πρέπει να συνομιλεί απευθείας με τον λαό και να έχει το λαϊκό αισθητήριο. Οσον αφορά το βασικό σύνθημα που είχαν οι μαοϊκοί, «να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να τολμάμε να νικάμε», δεν διαφέρει πολύ από τα σημερινά «πιστεύω» του. Δεν μετανιώνει που ήταν στο ΚΚΕ (μ-λ), διατηρεί ακόμη στο σπίτι του φωτογραφίες του Μάο, το Κόκκινο Βιβλίο, που τον βοήθησαν, όπως λέει, «να έχω μέθοδο, να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα και να συνθέτω τις αντιστάσεις»."
Εγώ ήξερα ότι το προηγουμένως το λες για μια αμέσως προηγούμενη ιδιότητα/ενέργεια κτλ. Ο Χατζηλάμπρου είναι μέλος της ΚΟΕ, πριν ήταν της Α/Συνεχεια και μέχρι το σωτήριο έτος 1981 του ΚΚΕ(μ-λ). Επίσης είχε τη φοβερή ιδιότητα να ήταν μαοϊκός ενώ το ΚΚΕ(μ-λ) όχι μαοϊκό δεν αυτοχαρακτηριζόταν αλλά μέχρι και το σκέψη Μάο Τσε-Τούνγκ είχε απορρίψει από ένα σημείο και μετά με ένα προβληματισμό και ανάλυση η οποία καλύπτει το Πρίσμα. Για το μαχητικός δεν ξέρω, δεν απαντώ.
Επίσης απορώ πως ένα στέλεχος μιας οργάνωσης μπορεί και απορρίπτει τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά που ασπάζεται η οργάνωσή του και τα οποία αποτελούν υποτίθεται θεμελιακό σημείο αναφοράς της. Τόσο multiculti έχει γίνει η ΚΟΕ, πολυτασική και πολυσυλλεκτική; Στην οποία ΚΟΕ δεν αναφέρεται καθόλου ο Χατζηλάμπρου. Λες να την έκανε από κει και λόγω του τραυματικού της εμπειρίας να την έχει αποκλείσει από τη μνήμη του και η τελευταία του ανάμνηση να είναι το ΚΚΕ(μ-λ);
Επίσης μας λέει ο Χατζηλάμπρου πως πλέον είναι κανονικός αριστερός, πριν τι ήταν δηλαδή αντικανονικός; Και τι θα πει κανονικός δηλαδή; Ηγέτης της κανονικής αριστεράς μας λέει είναι ο Τσίπρας. Ο Τσίπρας ήξερα πως είναι ηγέτης του Συνασπισμού (αν και δεν συμφωνούν όλοι στο ΣΥΝ, ίσως είναι αντικανονικοί). Γιατί δεν πάει στο Συνασπισμό ο Χατζηλάμπρου με τον ηγέτη του; Επιστροφή στην κανονικότητα σύντροφοι, για να θυμηθούμε και το γαλλικό Μάη.
Τον έκανε να εγκαταλείψει το κόμμα του (πριν 30 χρόνια) "ότι η Αριστερά πρέπει να συνομιλεί απευθείας με τον λαό και να έχει το λαϊκό αισθητήριο." Τι λε ρε μεγάλε. Πόσα μέλη είχε το ΚΚΕ(μ-λ), πόσα η ΠΕΣΠ, πόσα η ΠΠΣΠ, πόσα στους λαϊκούς και μορφωτικούς συλλόγους στις γειτονιές; Και πως τα απέκτησε αυτά χωρίς "απευθείας συνομιλία με το λαό και χωρίς λαϊκό αισθητήριο"; Και πως γίνεται ρε φίλε να μην είχε τίποτα από αυτά όταν η μέθοδος, η αντίληψη της πραγματικότητας και η σύνθεση των αντιστάσεων που (λες πως) κάνεις σήμερα μεγάλε όπως λες ήταν πράγματα που σου τα έμαθε τότε το κόμμα; Δηλαδή σας έκανε θεωρητικά μαθήματα και δεν είχατε εργαστήριο και μένατε χωρίς πράξη; Και άρα που έδειχνες την μαχητικότητά σου που λέει το Βήμα, σε προσομοίωση της πραγματικότητας;
Δεν θα ασχολιόμουν με τον Χατζηλάμπρου αλλά με είχαν πρήξει τόσα χρόνια φίλοι πρώην και νυν Α/Συνεχάδες ή ΚΟΕτζήδες που όλο ναι μαλάκας ο τάδε, αρχίδι ο δείνα αλλά ο Χατζηλάμπρου είναι γαμάτος, είναι έτσι, είναι αλλιώτικος! Με συγχωρείτε κορίτσια αλλά κρίνω από αυτά που διαβάζω και με βάση αυτά που διαβάζω, σιγά τον γαμάτο, γάμησέ τα θα έλεγα!
Άη Σιχτίρ!
ΥΓ Και έτσι όπως πάμε τελικά όλο στο Πρίσμα θα γράφω και άλλη δουλειά δεν θα κάνω.
ΥΓ Από τον καιρό που γνώρισα τους κανονικούς, αγάπησα τους αντικανονικούς!
