Δημοσιογραφία του κώλου ή αλλιώς τι κοινό έχει ο Μάο και ο Χριστόφιας

Όποτε βρίσκομαι στη μαρτυρική μεγαλόνησο διαβάζω τις εφημερίδες μιας και ανελλιπώς ο πατήρ Πρίσμα διαβάζει εφημερίδα. Παρότι σταθεροποιηθήκαμε στην υποτιθέμενη κεντρώα εφημερίδα "Φιλελεύθερος" ενοίοτε παρεισφύουν στο σπίτι κι άλλες πλην "Χαραυγής" (του εωσφόρου) την οποία είχα την τιμή να μελετάω όταν ήμουν στο γυμνάσιο στο σπίτι του γείτονά μου που ήταν καλουπατζής και άρα ως εργατική τάξη διάβαζε τη γραμμή του γ.γ. και νυν Πρόεδρα.

Σήμερα (17 Αυγούστου 2011) το μενού είχε "Σημερινή" φίλα προσκείμενη στον Δημοκρατικό Συναγερμό (ας πούμε ΝΔ). Στη σελίδα 10 διαβάζω το άρθρο της δακτυλογράφου γιατί δημοσιογράφος αποκλείεται να είναι, Φανούλας Αργυρού, με τίτλο "Τα τανκς του Μάο και τα δακρυγόνα του Χριστόφια". Αμέσως σκέφτηκα, να δεις που η *********** εννοεί την Τιεν Αν Μεν. Και ναι εννοούσε την σφαγή στην πλατεία που έγινε μόνο 13 χρόνια μετά το θάνατο του Μάο. Βέβαια μας ενημέρωσε πως επικεφαλής ήταν τότε ο Τενγκ αλλά λίγη σημασία έχει αφού της χώρας είχε ηγηθεί ο Μάο.  Και γιατί ρε συ Φανούλα δεν έβαλες για τίτλο "Τα τανκς του Μάο και τα δακρυγόνα του Μακάριου" αφού αυτός είχε ηγηθεί πρώτος της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Στην Κύπρο η ιστορία περιορίζεται στα εξής, είμαστε ανέκαθεν Έλληνες (το μελαμψό της φυλής είναι η προσαρμογή του γένους στο solarium), 55-59 διώξαμε τους Άγγλους (και κρατήσαμε μόνο τις αγγλικές βάσεις, το αγγλικό σύστημα οδήγησης, το αγγλικό σύνταγμα, την αγγλική γλώσσας, τους άγγλους τουρίστες, κτλ) και το 1974 έγινε η εισβολή και λίγο πριν έγινε κι ένα πραξικόπημα αλλά δε βαριέσαι. Γι αυτό και διαβάζουμε ανιστόριστους τίτλους στα "άρθρα" των φυλλάδων.

Στο ίδιο άρθρο μαθαίνουμε πως ο Ηλεκτροπαραγωγικός Σταθμός του Βασιλικού που καταστράφηκε ήταν ίσως ανάμεσα στους καλύτερους στον κόσμο (σε design;), ότι ο Χριστόφιας είναι ίσως ο χειρότερος πρόεδρος του κόσμου γιατί θυσιάζει την ασφάλεια της χώρας του για χάρη σχέσεων άλλων χωρών και ιδεολογιών περασμένων αιώνων και άλλα πολλά.


Για τον Χριστόφια εγώ έχω τοποθετηθεί και για το ΑΚΕΛ αλλά όντως το ΑΚΕΛ θυσίασε την ασφάλεια της χώρας αλλά όχι (μόνο) για το Ιράν και τη Συρία που θέλουν να μας πείσουν αλλά και γιατί έσκυψε το κεφάλι στις ΗΠΑ τις οποίες κωλογλύφει η φυλλάδα αυτή και ο Δημοκρατικός Συναγερμός που στήριζε και στηρίζει το αμερικάνικο σχέδιο ΑΝΑΝ. Τελικά στο σπίτι του κρεμασμένου πολλοί μιλάνε για σκοινί.

Υ.Γ. Εάν ο σταθμός ήταν στους χειρότερους δεν θα υπήρχε πρόβλημα; 

Υ.Γ.2 Κλείνω γιατί έχω ήδη συγχιστεί πόλύ!

Υ.Γ.3 Από τον καιρό που γνώρισα την Φανούλα άρχισα να εκτιμώ τον Πάσχο

Υ.Γ.4 Λέμε και κανα υστερόγραφο 3 για να περνάει η ώρα!

Η δημοσιογραφία Πάσχει

Διάβασα ένα άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής. Ο τίτλος: "Είναι η παιδεία, ανόητε!" φανερά επηρεασμένος (και) από το νέο βιβλίο του Μπογιόπουλου, λες να είναι φαν; Δεν άντεξα να μην σχολιάσω και παράλληλα να φέρω στο νου μου γιατί δεν αγοράζω πλέον Καθημερινή κι ας χάνω τον ΠιΠι.

Μας λέει ο Πάσχος:

"Σύμφωνα με μια αριστερή κοινωνιολογική ανάλυση ο νεοφιλελευθερισμός κάνει δύο κακά στους νέους. Είτε τους αποχαυνώνει με την ευμάρεια, αποτρέποντάς τους να βγουν στους δρόμους, είτε τους εξαγριώνει και βγαίνουν στους δρόμους για να τα σπάσουν. Οσοι δε χασκογελάσουν μ’ αυτή την ανάλυση είναι πουλημένοι πράκτορες του κεφαλαίου. "

Ναι ο "νεοφιλελευθερισμός", ο καπιταλισμός δηλαδή, ιδίως μετά την πρώτη επέλαση επί Ρήγκαν-Θάτσερ στα 70s-80s είναι γνωστός για την αποχαύνωση με την ευμάρεια, δε μας χέζεις ρε Νταλάρα; Οι πουλημένοι δημοσιογράφοι στο κεφάλαιο χασκογελούν όποτε βλέπουν τον τραπεζικό τους λογαριασμό αλλά ζορίζονται όταν η νεολαία βρίσκεται στους δρόμους, και αν τα προάστια του Παρισιού ήταν λίγο μακριά και τότε πολλοί εύχονταν να μην είχαν συνέχεια, ο Δεκέμβρης ήταν πολύ κοντά και το Λονδίνο δείχνει πως η φλόγα της εξέγερσης δεν λέει να σβήσει. Αντιθέτως τα μέτρα που παίρνονται από τις διάφορες κυβερνήσεις και τα οποία ανάμεσα στα άλλα οδηγούν εκατομμύρια νέους σε όλο τον κόσμο στην μακροχρόνια ανεργία λειτουργούν σαν βενζίνη στη μολότοφ, σαν σπίθα που θα κάψει ολάκερο τον κάμπο.

Και συνεχίζει ο Πάσχος:

"Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση οι ταραχές στη Βρετανία πυροδοτήθηκαν από τις περικοπές που έκανε η κυβέρνηση Κάμερον στο κράτος-πρόνοιας, άσχετα αν αυτές οι περικοπές δεν πρόλαβαν ακόμη να γίνουν αισθητές στην κοινωνία."

Αν σε ένα στενό σοκάκι τον αρπάξουν δυο τύποι και ένας τρίτος κατεβάσει τα παντελόνια o Πάσχος δεν θα ανησυχήσει εώς ότου συνουσιαστεί ο άλλος παρά φύσιν μαζί του. Εώς εκείνη τη στιγμή θα παραμείνει ατάραχος. 

Το να περνάς τους άλλους για μαλάκες δεν σημαίνει ότι υϊοθετούν το ρόλο τον οποίο τους προσδίδεις, αντιθέτως εάν σε πάρουν πρέφα, μάλλον σου επιστρέφουν το χαρακτηρισμό αυτό ανάμεσα σε άλλα κοσμητικά επίθετα. 

Η νεολαία το 2005 στη Γαλλία δε βγήκε ενάντια στο Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης πριν αυτό εφαρμοστεί, το 2006 ενάντια στο νόμο-Πλαίσιο όταν αυτός δεν είχε κατέβει προς ψήφιση, ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 το 2007 για να μην αναθεωρηθεί κτλ; Δεν εξεγείρεται ο κόσμος όταν αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να έρθει ή μήπως θα πρέπει να διαβάζει τι του λένε οι διάφοροι Μανδραβέληδες πρώτα, να ακολουθεί περίοδος χάριτος στην εκάστοτε κυβέρνηση που τα παίρνει όλα πίσω και έπειτα να διαμαρτυρηθεί στα πλαίσια πάντα που επιτρέπει το σύστημα.

"Η αλήθεια είναι ότι το έλλειμμα κοινωνικής προστασίας και η συγκριτική φτώχεια δημιουργεί εύφλεκτο υλικό για κάθε είδους εξέγερση ή χουλιγκανισμό. Απλώς αυτή η σχέση δεν είναι αυτόματη. Μέσα σε μια κοινωνία που ένας νέος νιώθει ότι δεν έχει τίποτε να κερδίσει, θα νιώθει επίσης ότι δεν έχει και τίποτε να χάσει, σπάζοντας και καίγοντας. Δεν είναι μόνο η φτώχεια που εξαγριώνει τους ανθρώπους, είναι και ο αποκλεισμός των ευκαιριών για τον πλούτο. Δεν πεινούσαν οι κουκουλοφόροι του Λονδίνου, ipad και ακριβά αθλητικά παπούτσια έκλεβαν."

Ας αφήσουμε και κάτι ασχολίαστο, ή μάλλον όχι ας σχολιάσουμε την τελευταία μόνο πρόταση. Αυτός που πεινάει άμα μπει σπίτι σου δεν θα κλέψει ότι έχει στην κουζίνα Πάσχο, ηλεκτρικές συσκευές θα κλέψει και λεφτά για να μπορέσει να τη βγάλει για όσο το δυνατό περισσότερο. Αυτός που κλέβει τον φούρνο δεν παίρνει το ψωμί αλλά το ταμείο και αυτό δε σημαίνει πως δεν πεινάει. Στην εξέγερση του 1992 στο Λος Άντζελες η νεολαία έκλεψε μια σειρά από ηλεκτρονικό μουσικό εξοπλισμό, δεν μπόρεσε να τον πουλήσει και γέννησε το Χιπ Χοπ. Ή μήπως εξεγέρθηκε γιατί δεν υπήρχε ακόμη το Music Idol για να κάνει τα όνειρά της "πραγματικότητα";

"Η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής δεν προέρχεται από το άγχος της επιβίωσης, γεννάται από το έλλειμμα ευκαιριών που νιώθουν ότι έχουν κάποιοι άνθρωποι. Το κοινωνικό ασανσέρ που διά της εκπαίδευσης δημιούργησε η αστική κοινωνία μοιάζει χαλασμένο. Η παιδεία, που ήταν βασικό συστατικό του, δεν θέλγει τους νέους. Τη σνομπάρουν μικροί, για να βρεθούν σε αδιέξοδο μεγάλοι, ίσως επειδή κυριάρχησαν στα εκπαιδευτικά συστήματα θεωρίες ότι η μόρφωση, δεν θέλει κόπο, αλλά θέλει τρόπο. Οτι τα παιδιά θα αγαπήσουν το διάβασμα πριν μάθουν να διαβάζουν, ενώ πρέπει να παιδευτούν για να μάθουν να διαβάζουν και μετά θα αγαπήσουν το διάβασμα."

Το έλλειμα ευκαιριών που έχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας προκαλεί και άγχος επιβίωσης. Η παιδεία δεν θέλγει τους νέους, ορθόν, ενώ άμα έθελγε το νέο από τον Τόττεναμ θα έβρισκε δια μαγείας τα λεφτά για τα δίδακτρα τα οποία έχουν εξαπλασιαστεί σε λιγότερο από 10 χρόνια. Ναι η μόρφωση δεν θέλει κόπο, δώσε ρε Πάσχο Πανελλήνιες να δούμε τι θα πιάσεις, την έχω την απάντηση αλλά κόβεται λόγω Ε.Σ.Ρ. 

"Δυστυχώς, στη Δύση μεγαλώνουμε πλέον λειτουργικά αναλφάβητους. Παιδιά που τελειώνουν το σχολείο χωρίς να έχουν αποκτήσει παιδεία. Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων· παλαιότερα οι δαπάνες για την παιδεία ήταν πολύ χαμηλότερες. Είναι θέμα αποπροσανατολισμού της εκπαιδευτικής διαδικασίας και χαμηλής παραγωγικότητάς της. Στην Ελλάδα αυτό γίνεται περισσότερο. Φορτώνουμε στα παιδιά πτυχία και Certifications κι όταν βγουν στην αγορά εργασίας δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα. Παιδεύουμε τα παιδιά να παπαγαλίζουν, αντί να μάθουν να σκέφτονται. Αυτό το πληρώνουν αυτά σήμερα κι εμείς θα το πληρώσουμε αύριο."

Ποιος τα φορτώνει τα παιδιά πτυχία όταν για να δουλέψεις κλητήρας χρειάζεσαι Proficiency και ECDL; Όταν για τις μισές δουλειές απαιτούν της παναγιάς τα μάτια και για τις άλλες μισές τίποτα για να μην σου πληρώνουν τα επιδόματα; Τι θα πει χαμηλή παραγωγικότητα της παιδείας και αποπροσανατολισμός της εκπαιδευτικής διαδικασίας; Κούφια λόγια, εγώ θα πω ότι ως προς το περιεχόμενο αυξάνεται η "παραγωγικότητα" με μια εντατικοποίηση των σπουδών που σπάει κόκκαλα και που αποτρέπει επίσης άτομα να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και ως προς τον προσανατολισμό της ολοένα και πιο προσανατολισμένη γίνεται, οι οικουμενικότητα στις σπουδές έχει περάσει στο παρελθόν. Τα παιδιά δυστυχώς Πάσχο σκέφτονται γι αυτό εξεγείρονται. 

"Το δίκαιο το έχουν οι εξεγερμένοι!" που θα έλεγαν οι φίλοι μας οι "μαύροι", ή "είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι!" που λένε εδώ και 50 χρόνια οι φίλοι μας οι μαοϊκοί!

Είναι παράξενη αυτή η πόλη

Κατηφορίζοντας για το γνωστό καφέ ψηλά στη Γούναρη εσωκοινοβουλευτικής ιδιοκτησίας και εξωκοινοβουλευτικής πελατείας περπατούσα σε μια άδεια πόλη. Ζέστη, υγρασία και μιζέρια, τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι, γι αυτό και δεν έβρισκα παρέα για καφέ και θα πήγαινα μόνος. Αλλά κι εκεί ατυχήσαμε, ανοίγει το απόγευμα λέει, με τα γνωστά ωράρια της αριστεράς (μέχρι τις 6 τουλάχιστον δεν εθεώρησαν ότι είναι απόγευμα).

Κατηφορίζοντας την Ναυαρίνου για να δώσει ο Da Vinci τη λύση...με ένα λιωμένο παγωτό που κολλάει στο χέρι, βλέπω άδεια την πόλη, που (στο διάολο) πήγαν όλοι. Διασταυρώνεις χαλαρά την Εγνατία ασχέτως φωτεινού σηματοδότη, και κατηφορίζεις στα πάλαι ποτέ "Εξάρχεια του Βορρά", 3 γιαγιάδες και 2 πρεζάκια (δεν μπόρεσα να μην κάνω το συνειρμό με τον Τσίου με το που τα είδα) όλα κι όλα σε ένα σημείο που κάποτε έσφιζε από ζωή.

Επιστροφή σε ένα άδειο διαμέρισμα, σε μια άδεια πολυκατοικία, σε μια άδεια πόλη, για ένα άδειο από ενδιαφέρον απόγευμα.

Αυτές οι πόλεις δεν είναι για εμάς είναι του κεφαλαίου και της αγοράς.

Υ.Γ. Κουφάλα καπιταλισμέ, τα πάντα εναντίον μας τα εποίησες!

Νέος νόμος-Πλαίσιο = Πούτσαααα (με το συμπάθειο!)

Θυμάμαι στις Γενικές Συνελεύσεις όταν ήμουν ακόμη νέος με μακριά μαλλιά και γένια να περιγράφω όπως και τόσοι άλλοι τι πρόκειται να μας συμβεί εάν περάσουν τα νέα μέτρα. Οι Δαπιτοπασπιτοανεξάρτητοι να με (μας) εγκαλούν για κινδυνολογία. Δεν μπορώ να σας κρύψω πως ώρες-ώρες σκεφτόμουν από μέσα μου "ρε, λες να είμαι υπερβολικός;"

Ξεχνούσα όμως πως απέναντί μας έχουμε τους πολιτικούς εκφραστές του κεφαλαίου, οι οποίοι εάν ζούσαν στην εποχή του Μαρκήσιου ντε Σαντ, μπροστά στις πράξεις τους τα γραπτά του θα ωχριούσαν. Μιλάμε για το πιο σαδιστικό και σάπιο τμήμα της κοινωνίας, αποκτηνωμένοι και αλλοτριωμένοι, σκατόψυχοι που θα έλεγαν και στο χωριό μου. Αυτή η αδίστακτη τσογλαναρία πρόκειται να δημιουργήσει το πιο ταξικό πανεπιστήμιο της σύγχρονης εποχής, που θα παράγει τον αυριανό εργαζόμενο, χαομένο, χωρίς δικαιώματα αλλά και χωρίς καμια βασική γνώση ή εμβάθυνση σε τρόπο σκέψης. Δεν θα παράγει παρά χειραγωγίσιμα πιόνια για την σκακιέρα του συστήματος.

Εάν η σπουδάζουσα νεολαία δεν αντισταθεί προκειμένου να μην περάσει αυτός ο νόμος-Πλαίσιο αλλά και να ανατραπεί ο προηγούμενος της Γιαννάκου πολύ λυπάμαι πως το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να παρατήσει το πανεπιστήμιο γιατί και πιο φτηνά θα της βγει και δεν θα χάνει το χρόνο της να γλύφει, να παρακαλάει και να τρέχει μπας και της δώσουν ένα κωλόχαρτο (μονοετής ή διετής βεβαίωση; μπάτσελορ, μάστερ ή ντοκτορά; το μέλλον του νεολαίου είναι πιο σκοτεινό και από το έρεβος, κανείς δεν ξέρει αν θα ξημερώσει) αμφιβόλου ανταλλακτικής αξίας και χρησιμότητας στο σκλαβοπάζαρο της μισθωτής σκλαβιάς.

Ας φυσήξει και πάλι κόντρα...

Ένα είναι το δεδομένο: Δεν παίρνουμε τίποτα πλέον ως δεδομένο

Κάποτε η απεργία ήταν συνυφασμένη με διαδήλωση (τότε βέβαια κανείς δεν έπρεπε να βάλει το αθλητικό παπουτσάκι και να τρέξει να καβατζάρει το καλό σημείο στο Σύνταγμα...). Όχι πλέον!

Κάποτε ήταν δεδομένο πως κατά βάση όταν μια συλλογικότητα έκανε κάλεσμα σε άλλες συλλογικότητες για κάποιο θέμα, θα έπαιρνε κάποια απάντηση, αρνητική ή θετική δεν έχει σημασία. Όχι πλέον!

Κάποτε όταν μια συλλογικότητα δεχόταν μια επίθεση οι υπόλοιπες συνήθιζαν να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Όχι πλέον!

Κάποτε (από την μεταπολίτευση και μετά τουλάχιστον) οι αριστεροί, οι αναρχικοί και οι κομμουνιστές όχι μόνο δεν έκρυβαν την ταυτότητά τους αλλά ήταν και περίφανοι γι αυτήν (κάποιοι δεν έχαναν ευκαιρία να την διατυμπανίζουν). Όχι πλέον!

Κάποτε υπερασπιζόσουν τα πιστεύω σου ανεξαρτήτως (εκλογικού ή άλλου) κόστους. Όχι πλέον!

Κάποτε πονούσα το στομάχι μου από τα ξύδια και όχι από τα νεύρα. Όχι πλέον!

Κάποτε το δίκιο το είχαν οι εξεγερμένοι και όχι οι αγανακτισμένοι. Όχι πλέον!

Κάποτε όσοι απαιτούσαν άμεση δημοκρατία δεν έψαχναν ειδικούς για να τους την εξηγήσουν. Όχι πλέον!

Κάποτε όσοι ήταν ενάντια στα κόμματα δεν ήθελαν να ιδρύσουν κόμμα ούτε ζητούσαν εκλογές. Όχι πλέον!

Κάποτε κάποιοι κρατούσαν ψηλά τα λάβαρα του αγώνα και όχι τις σημαίες αστικών κρατών. Όχι πλέον!

Κάποτε οι κατσαρόλες ήταν για μαγείρεμα και τα ταμπούρλα για το ΣΕΚ. Όχι πλέον!

Παρόλα αυτά:

Υ.Γ.1



Υ.Γ.2 Αφιερωμένο στους εντός (συστήματος), στους εκτός (βουλής) και στους επί τα αυτά

Μακριά από κόμματα μην βρείτε μπελά

Σύνταγμα (σκόρπια λόγια, σκόρπιες σκέψεις)

Είμαι κι εγώ στο Σύνταγμα, σαν Κύπριος, Άνεργος, Διδακτορικός εξ’ αποστάσεως, αεκτζής, μέλος κομμουνιστικής οργάνωσης.

Δεν αφήνω καμιά από τις ιδιότητες μου στο σπίτι όταν πηγαίνω στο Σύνταγμα. Γιατί και το σπίτι μου και το Σύνταγμα ανοίκουν στον ίδιο χώρο, στην ίδια κοινωνία.

Γιατί δεν ντρέπομαι για καμιά από τις ιδιότητές μου (καλά ίσως για το Κύπριος αλλά δεν φταίω) γιατί όλες έχουν επιδράσει στο ποιος είμαι και στο να είμαι στο Σύνταγμα. 

Γιατί θα συνεχίσω να είμαι όποιος είμαι και μετά το Σύνταγμα.

Γιατί «ανεξάρτητους και ακομμάτιστους» θυμάμαι μόνο κάτι δεξιοπασόκους στα πανεπιστήμια που εμφανίζονταν ως τέτοιοι για να κάνουν την βρώμικη δουλειά του συστήματος, για να διασπάσουν τον κόσμο δήθεν ανεξάρτητα προκειμένου να περάσει η αστική πολιτική.

Γιατί οι κομμουνιστές (που δεν είμαι αλλά θα ήθελα να γίνω) κολυμπάνε σαν ψάρια στο νερό ως κομμουνιστές και όχι ως κάτι άλλο.

Γιατί πολιτικές συλλογικότητες απαγορεύουν οι χούντες.

Γιατί καμιά μου ταυτότητα δεν υποστηρίζει την κυβερνητική πολιτική και άρα δεν δρα διασπαστικά ως προς τα αίτια για τα οποία μαζεύτηκε και μαζεύεται ο κόσμος στο Σύνταγμα και για το γεγονός πως αυτό που θέλει είναι ένα καλύτερο μέλλον.

Γιατί δεν γουστάρω τα τόσο «θετικά» και «ακομμάτιστα» που γουστάρει ο Πρετεντέρης, η Στεφανίδου και όλα τα αστικά ΜΜΕ.

Γιατί θα κατεβούμε στην πορεία και το Σάββατο με τις σημαίες και τα πανό και θα πάμε στο Σύνταγμα.

Γιατί δεν είμαι ψεύτης σαν κάτι άλλους που χθες ήταν οργανωμένοι, σήμερα «ανεξάρτητοι» και αύριο πάλι οργανωμένοι.

Γιατί δε χαϊδεύω ποτέ τα αυτιά του άλλου όπως δε θέλω να χαϊδεύει αυτός τα δικά μου.

Γιατί αυτά που λέω τα λέω διότι είμαι αυτός που είμαι είτε αρέσει είτε όχι και θέλω να κρίνομαι γι αυτά που λέω, γι αυτά που κάνω και όχι για την ταμπέλα που μου φοράνε.

Υ.Γ. Καλώ όσους δε γουστάρουν κόμματα στο Σύνταγμα να συνεχίσουν να μην τα γουστάρουν και στις επόμενες εκλογές...όχι σαν τον Ψαριανό που τελικά, "στης βουλής τα έδρανα" έκλασε και ησύχασε.