Σύνταγμα (σκόρπια λόγια, σκόρπιες σκέψεις)

Είμαι κι εγώ στο Σύνταγμα, σαν Κύπριος, Άνεργος, Διδακτορικός εξ’ αποστάσεως, αεκτζής, μέλος κομμουνιστικής οργάνωσης.

Δεν αφήνω καμιά από τις ιδιότητες μου στο σπίτι όταν πηγαίνω στο Σύνταγμα. Γιατί και το σπίτι μου και το Σύνταγμα ανοίκουν στον ίδιο χώρο, στην ίδια κοινωνία.

Γιατί δεν ντρέπομαι για καμιά από τις ιδιότητές μου (καλά ίσως για το Κύπριος αλλά δεν φταίω) γιατί όλες έχουν επιδράσει στο ποιος είμαι και στο να είμαι στο Σύνταγμα. 

Γιατί θα συνεχίσω να είμαι όποιος είμαι και μετά το Σύνταγμα.

Γιατί «ανεξάρτητους και ακομμάτιστους» θυμάμαι μόνο κάτι δεξιοπασόκους στα πανεπιστήμια που εμφανίζονταν ως τέτοιοι για να κάνουν την βρώμικη δουλειά του συστήματος, για να διασπάσουν τον κόσμο δήθεν ανεξάρτητα προκειμένου να περάσει η αστική πολιτική.

Γιατί οι κομμουνιστές (που δεν είμαι αλλά θα ήθελα να γίνω) κολυμπάνε σαν ψάρια στο νερό ως κομμουνιστές και όχι ως κάτι άλλο.

Γιατί πολιτικές συλλογικότητες απαγορεύουν οι χούντες.

Γιατί καμιά μου ταυτότητα δεν υποστηρίζει την κυβερνητική πολιτική και άρα δεν δρα διασπαστικά ως προς τα αίτια για τα οποία μαζεύτηκε και μαζεύεται ο κόσμος στο Σύνταγμα και για το γεγονός πως αυτό που θέλει είναι ένα καλύτερο μέλλον.

Γιατί δεν γουστάρω τα τόσο «θετικά» και «ακομμάτιστα» που γουστάρει ο Πρετεντέρης, η Στεφανίδου και όλα τα αστικά ΜΜΕ.

Γιατί θα κατεβούμε στην πορεία και το Σάββατο με τις σημαίες και τα πανό και θα πάμε στο Σύνταγμα.

Γιατί δεν είμαι ψεύτης σαν κάτι άλλους που χθες ήταν οργανωμένοι, σήμερα «ανεξάρτητοι» και αύριο πάλι οργανωμένοι.

Γιατί δε χαϊδεύω ποτέ τα αυτιά του άλλου όπως δε θέλω να χαϊδεύει αυτός τα δικά μου.

Γιατί αυτά που λέω τα λέω διότι είμαι αυτός που είμαι είτε αρέσει είτε όχι και θέλω να κρίνομαι γι αυτά που λέω, γι αυτά που κάνω και όχι για την ταμπέλα που μου φοράνε.

Υ.Γ. Καλώ όσους δε γουστάρουν κόμματα στο Σύνταγμα να συνεχίσουν να μην τα γουστάρουν και στις επόμενες εκλογές...όχι σαν τον Ψαριανό που τελικά, "στης βουλής τα έδρανα" έκλασε και ησύχασε.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΥΚΑ

Μετά την επίθεση που δέχθηκε ο Γιάννης Καυκάς την 11η Μαίου 2011 κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, κάνουμε έκκληση για συλλογή φωτογραφικού υλικού, video και οποιασδήποτε πληροφορίας μπορεί να σχετίζεται με την υπόθεση. Παρακαλούμε πολύ για την άμεση αποστολή ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ υλικού έχει καταγραφεί κατά τη διάρκεια της πορείας από το Σύνταγμα με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Θα επιθυμούσαμε να μη δημοσιευθεί το εν λόγω υλικό.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6984276857
e-mail: kafkasphotos@gmail.com
Ευχαριστούμε πολύ
Η οικογένειά του






Η πιο πάνω ανάρτηση θεωρώ πως είναι μακράν η σημαντικότερη που έχω ανεβάσει κι ας μην είναι δική μου. Μακάρι το παλικάρι να γίνει καλά και να βγει υλικό που να βοηθήσει την υπόθεση. Δεν έχω καμιά αυταπάτη για την αστική "δικαιοσύνη" όπως δεν είχα ποτέ για το ρόλο των μπάτσων, του κράτους και του παρακράτους. Θα έρθει η μέρα εκείνη που θα πληρώσουν και αυτό δεν θα έρθει από τα έδρανα των αστικών δικαστηρίων, μακάρι να τη ζήσουμε!


Venceremos!

ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ - ΑΛΗΤΕΣ (ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ) - ΠΟΥΛΙΑ

Σκέψεις για το πολιτικό βιβλίο στο σήμερα

Κάποιος είπε πως τη δεκαετία του '70 ένας νεολαίος που εντασσόταν στην αριστερά είχε έτοιμη τη βιβλιογραφία που έπρεπε να διαβάσει, ενώ σήμερα στη θέση αυτής της βιβλιογραφίας υπάρχει ένα κενό, ένα ερωτηματικό.
Παρότι θα μπορούσε κάποιος να αμφισβητήσει το πόσο άρτια ή επαρκής υπήρξε η βιβλιογραφία του '60 και του '70 και το πόσο χωνεύτηκε (αν όσοι διάβασαν το Κράτος και Επανάσταση του Λένιν τότε το είχαν κατανοήσει τότε δύσκολα θα μπορούσε να εξηγηθεί η γοητεία—με ή χωρίς εισαγωγικά—του ΠΑΣΟΚ) δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί πως η διαπίστωση όσον αφορά στο σήμερα είναι αρκετά εύστοχη αλλά και αναμενόμενη.
Στην περίοδο της ήττας της αριστεράς τι να παραχθεί και από ποιον; Τα επίπεδα της ταξικής πάλης γεννούν προβληματισμούς και ερωτήματα όταν αυτή οξύνεται, η πραχτική των μαζών παράγει θεωρία και όλα αυτά μεταφέρονται, μετασχηματίζονται και στη σφαίρα των ιδεών και άρα στην εκδοτική παραγωγή. Η βιβλιογραφία είναι κενή γιατί η αριστερά είναι ακόμη μουδιασμένη σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν έχει ακόμη συνέλθει από την ήττα το βάρος της οποίας ακόμη την πλακώνει. Γι αυτό ακόμη και το νήμα των θεωρητικών “αναζητήσεων” και “στοχασμών” του σήμερα το κινεί εν πολλοίς το σύστημα, π.χ. Παγκοσμιοποίηση.
Η βιβλιογραφία του σήμερα θα παραχθεί μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης, μέσα από την ανασύσταση του κομμουνιστικού κινήματος, τα όρια της πραχτικής του κινήματος που θα τα οδηγήσει σε θεωρητικούς στοχασμούς για το ξεπέρασμα των πραγματικών και ουσιαστικών ζητημάτων που το απασχολεί και όχι “βαθυστόχαστες” αερολογίες από τις οποίες αν μη τι άλλο έχουμε χορτάσει.
Βέβαια το 2010 μπορεί να μην είναι 1960 ούτε 1970 ως προς την παραγωγή αριστερού βιβλίου αλλά δεν είναι και 1990 που αριστερό βιβλίο εθεωρείτω τουλάχιστον ξεπερασμένο και γραφικό την περίοδο του “τέλους της ιστορίας”. Σε πείσμα των καιρών το αριστερό βιβλίο υπάρχει γιατί υπάρχει αριστερά. Διότι η κρίση του συστήματος αναδεικνύει και πάλι—εάν δεν κάνει επιτακτική—την ανάγκη του να βγει η αριστερά στο προσκήνιο. Και η ανάγκη ύπαρξης της επαναστατικής αριστεράς και ουσιαστικής παρέμβασής και πάλης της κάνει απαραίτητη την επαναπροώθηση του αριστερού βιβλίου, την ανάδειξη της αναγκαιότητας της μελέτης όχι σε κάποια αφηρημένη βάση του ότι διαβάσεις καλό είναι αλλά:
1) Στην κατεύθυνση ισχυροποίησης του κάθε αριστερού ανθρώπου απέναντι στην αστική προπαγάνδα και αστική ιδεολογία.
2) Στην κατεύθυνση ερμηνείας του παρελθόντως από την πλευρά της ιστορίας και όχι της αρχαιολογίας. Δηλαδή στην διερεύνηση της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος όχι ως κάτι στατικό που έχει παρέλθει και απλά το θυμόμαστε με νοσταλγία, χαρά ή λύπη αλλά ως μια ζωντανή διαδικασία της οποίας πτυχές θα επανέλθουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο ξανά στο προσκήνιο. Εν ολίγοις ως προσπάθεια σύνδεσης του χθες με το σήμερα και το αύριο.
3) Στη βάση των πραγματικών προβλημάτων και θεωρητικών κενών που αναδεικνύονται από την ίδια την ταξική παλή τη δεδομένη συγκυρία.
4) Στη βάση ανάδειξης και προβολής της επαναστατικής κατεύθυνσης και προβολής, των διαφόρων κινημάτων.
5) Σε μια προσπάθεια ερμηνείας της πραγματικότητας, της ανάλυσης του κόσμου, της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Το θεωρητικό κενό που υπάρχει σήμερα δεν θα παραχθεί δια μαγείας, κατόπιν εντολής ενός εκδότη σε ένα συγγραφέα, ούτε θα βρεθεί έτοιμο κάπου στο εξωτερικό και το μόνο που μένει είναι κάποιος να το μεταφράσει. Το κενό αυτό θα καλυφθεί από τη δύναμη ή τις δυνάμεις οι οποίες θα αναλάβουν το βάρος να καλύψουν το κενό της αριστεράς που υπάρχει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να έπεται της ανάπτυξης του κινήματος και να παραπέμπεται στις καλένδες του μέλλοντος αλλά θα πρέπει να κινηθεί σε παράλληλη τροχιά.
Το βάρος για την επεξεργασία της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, των μεγάλων νικών και επαναστάσεων του επαναστατικού στρατοπέδου (Κομμούνα, Οκτώβρης και κυρίως της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης αλλά και της ήττας και επικράτησης του ρεβιζιονισμού, τη ανάλυση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος (π.χ. όσον αφορά στην κρίση), της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η προώθηση των επαναστατικών κινημάτων των ζωνών των θυελλών αλλά και η ανάλυση της ήττας ορισμένων (π.χ. ΚΚ Περού άσχετα αν υπάρχουν δείγματα ανάκαμψής του) και για την εμβάθυνση των μέχρι τώρα επεξεργασιών πέφτει στις πλάτες των δυνάμεων που επιμένουν να αναφέρονται στην επανάσταση και στην κομμουνιστική προοπτική, στις δικές μας πλάτες.

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο κείμενο γράφτηκε πριν μερικούς μήνες για άλλη χρήση με περιορισμό στο μέγεθος (το οποίο βέβαια δε μετράει), πάρολα αυτά για να μην μείνει στα αζήτητα είπα να το ανεβάσω εδώ.

Ο κύκλος που κλείνει

Με το κείμενο αυτό κλείνει η τριλογία που άνοιξε στα τέλη του 2010 σε αυτό το ιστολόγιο. Κάποιος μου είπε ότι θα ήθελε περισσότερη δημιουργικότητα και λιγότερη οργή στα κείμενα που διάβασε άσχετα με το αν συμφωνεί ή όχι με αυτά. Η αλήθεια είναι πως οργή πάντα θα υπάρχει, όσο υπάρχει καταπίεση. Η οργή στα κείμενα δεν είναι οργή προς τρίτους, είναι οργή και απέναντι στο ίδιο το Πρίσμα.

Το Πρίσμα έρχεται τώρα να κριτικάρει κακώς κείμενα τμήμα των οποίων είτε υπήρξε, είτε δεν κριτίκαρε παρότι έβλεπε πράγματα και καταστάσεις (το ίδιο ισχύει και για άλλους απέναντι στο Πρίσμα και αποτελεί μια παθογένεια της αριστεράς να έχει στείλει την σωστή-ουσιαστική κριτική και αυτοκριτική στα σκουπίδια).

Αυτό που ήθελα να βγάλω από τα κείμενα και ίσως αποτυχημένα είναι το πως η αριστερά του παρόντος είναι παιδί της ήττας και παρόλα αυτά καλείται να γεννήσει τη νίκη του αύριο. Είμαστε η γενιά της ανατροπής μου είπε κάποιος άλλος σύντροφος. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να αποβάλουμε τα βαρίδια του χθες, αλλά πως θα γίνει αυτό αν το κυρίαρχο σε μια τέτοια διαδικασία είναι το συλλογικό και οι διάφορες αριστερές εκφάνσεις (ας τις ορίσουμε ως το συλλογικό) δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη προβλήματος;

Είμαστε τα παιδιά που μεγάλωσαν τραγουδώντας το «Τραγούδι των ηττημένων» όπως τιτλοφορείται ένα από τα βιβλία του Γιώργου, διαβάζοντας την «ποίηση της ήττας» και που εντάχθηκε στον αγώνα ως χρέος στη γενιά της ήττας.

Ήξερα κάποιον που αποφάσισε να ενταχθεί στην επαναστατική αριστερά  ακούγοντας το δίσκο του Θ. Μικρούτσικου «Καντάτα για την Μακρόνησο» γιατί θεώρησε πως ήταν ντροπή να μπεις στη διαδικασία να δώσεις μια μάχη για την οποία άλλοι έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν...θέλω να γνωρίσω κάποιο που να μπει στη μάχη γιατί θέλει να κερδίσει τη μάχη και όχι γιατί την έχασε η προηγούμενη γενιά. Εκείνη η καμπή δε θα αργήσει, εκείνη η καμπή θα είναι της ανατροπής. Γιατί μέχρι τώρα υπήρξαμε η σκιά του εαυτού μας και υπήρχαμε όσο υπάρχει φως, φως που προερχόταν απ’ όλους όσους κάηκαν με την ελπίδα να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη. Ας γίνουμε ο Προμηθέας που θα φέρει τη φλόγα της ανατροπής. 

Η αγαμία σκοτώνει την αριστερά!

ΑΕΠΙ (Αριστερή Ενότητα Πεινασμένων για Ιδονή (το ι με η))

Συζητώντας τελευταία έχει ανακύψει το μείζων ζήτημα. Ώριμες συνθήκες, μεγάλη αναταραχή αλλά για τον πούτσο κατάσταση. Ως προς το τελευταίο εάν αυτό είναι κυριολεκτικά ή μεταφορικά θα το βγάλει η ίδια η κουβέντα για να μην πω η ίδια η ζωή.

Οι κομμουνισταί αντί να ξεκαυλώνουν στα κρεβάτια της ζωής και να παλεύουν στους δρόμους του αγώνα, ξεκαυλώνουν στους δρόμους και στα κρεβάτια άντε να την βρουν με την παλάμη τους ή το δάχτυλό τους. Σίγουρα δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, για να μην πω τον έχουν χάσει όπως είχαν τραγουδήσει οι Ραδιοκέφαλοι αυτοκριτικά (και προφητικά) πριν από χρόνια. Και όχι μόνο το(ν) έχουν χάσει αλλά γαμάνε και την ψυχή του μέσου αριστερού, του μέσου προοδευτικού ανθρώπου ο οποίος μέσα στη λαίλαπα της επίθεσης του συστήματος κλίνει επ’ αριστερά και αντί να δει ελπίδα κινδυνεύει να φάει καμιά καδρονιά στο κεφάλι.

Στην Πάτρα για να περάσεις από τους μηχανολόγους έπρεπε να αποφύγεις τα ραντεβού ΑΡΑΣ-ΑΡΑΝ, στο Βόλο κινδύνευες από τα ΚΝΑΤ, γενικά αγροτουρισμό στην επαρχεία δεν κόβω φέτος, έχει καταστεί εκτός από ακριβός και επικίνδυνος. Και φυσικά μια από τα ίδια στο Φυσικό Αθήνας, χάος ντου γηπεδισμός παντού.

Κάποτε η αριστερά ήταν Αριστερά και για την πάρτη της στήνονταν στον τοίχο της Καισαριανής, ζούσανε ολάκερη ζωή στα Μακρονήσια, δεν γνώριζαν τον έρωτα, πέθαιναν νωρίς, αλλά ήταν ερωτευμένοι με τη ζωή, όχι ανέραστοι σαν αυτούς που μας προδώσανε που λέει και το άσμα του Καρδιτσιώτη τροβαδούρου.

Το θέμα αυτό προέκυψε από δυο διαφορετικές συζητήσεις για διαφορετικά θέματα με διαφορετικούς ανθρώπους. Βέβαια έχει ανακύψει και στο παρελθόν μιας και η ιστορία του κινήματος που κάποτε βαφόταν με αίμα και σπέρμα τώρα γράφεται με κλανιές που δεν μπορούν να βάψουν ούτε αυγά. Εάν κάποιος θίγεται από το στυλ και τη φρασεολογία μου να πω πως η πράξη παράγει θεωρία και η σημερινή πρακτική του μεγαλύτερου τμήματος της αριστεράς δεν μπορεί να παράξει τίποτα καλύτερο από αυτό το κείμενο (της πλάκας).

Αλλά εμείς σε πείσμα των καιρών θα συνεχίσουμε να ατενίζουμε το αύριο με βάρκα την ελπίδα και οδηγό το άγνωστο, βάζοντας μπροστά την κόκκινη σημαία διότι με αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

Υ.Γ. "ΓΑΜΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ" τάδε έφη Τζιμάκος

Υ.Γ.2 Αφιερωμένο ένα τραγούδι που εκτός από αγαπημένο προέρχεται από ένα από τους μεγαλύτερους στοχαστές της περιόδου που είδε το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ να έρχεται πριν ακόμη ερωτευτεί η αριστερά τον Παπανδρέου, πριν την ήττα, ήττα που του στοίχισε και μέσα από την απογοήτευση φαίνεται η πορεία του από την αριστερά  (κόκκινη σημαία), στην αναρχία (μαύρη και κόκκινη σημαία) και στο θάνατο.

Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου αλλά οι κομμουνισταί πάσχουν από πρόωρο γήρας

Κάποιοι όταν ήταν νέοι πίστευαν πως θα φέρουν τον κόσμο στα μέτρα τους πριν να τους φέρει εκείνος στα δικά του. Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά και έτυχε να 'ναι και καλή σοδιά. Τότε που τα μαύρα τα μαλλιά τους τ' ανέμιζε ο αέρας στα ζερβά, στη διαδήλωση (που) σε είδα, μ' απόφαση να προχωράς. Τα μαύρα τα μαλλιά μας κουρεφτήκαν, αραίωσαν, ασπρίσαν και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τη βαρυχειμωνιά. Πολλοί χαθήκαν στην πορεία στου καναπέ τις σιωπηλές διαδηλώσεις. Ζωή με δόσεις.

Είναι όμως έτσι ή απλά ακούσαμε τη τσούλα την ιστορία ότι γεράσαμε και το αποδεχθήκαμε; Γιατί το γήρας δεν φαίνεται στα μαλλιά, στο πιστοποιητικό γεννήσεως. Το γήρας φαίνεται στην καρδιά και στην ψυχή, στο μπαρμπα-Αλέκο που στα 76 του (τότε) κουβαλούσε στα κατσάβραχα της Μεσούντας την πλάκα στη μνήμη του Άρη, και στην οποία καλοθελητές πήγαν με καλέμι και έσβησαν το μ-λ και το αστέρι στο σφυροδρέπανο, οι ίδιοι που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την πλάκα μνήμης Σωτηρίας Βασιλακοπούλου που τοποθέτησαν στο χώρο που παρέμβαιναν τα ΕΑΑΚ στο Πάντειο, και την οποία τα ΕΑΑΚ με τη σειρά τους αποκαθίλωσαν.

Γι αυτό γεράσαμε, γιατί αντί να τιμάμε τους νεκρούς μας με αγώνες τους χρησιμοποιούμε για μικροκομματικά οφέλη (ο πληθυντικός είναι της Ευγενείας (όχι αυτής του Άδωνι της άλλης).
Γεράσαμε γιατί μας γαμάνε κι εμείς χανόμαστε.
Γεράσαμε για όλα αυτά που γίνονται για μας χωρίς εμάς.
Γεράσαμε γιατί η Αριστερά όλο στρίβει (δεξιά) δια του αρραβώνος.
Γεράσαμε γιατί δεν μάθαμε ποτέ αδελφέ μου να μιλάμε ήσυχα κι απλά.
Γεράσαμε γιατί η αριστερά αντί να φωτίζει σκοτίζει και η μόρφωση που δεν είναι ζήτημα γνώσης αλλά ζωής αντικαταστάθηκε από την ημι(α)μάθεια.

Αλλά ρε πούστη δεν ξοφλίσαμε ακόμη!

Θα συνεχίσουμε να καθόμαστε τα βράδια και να ζωγραφίζουμε πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων την αυριανή ευτυχία του κόσμου. (Βέβαια με την αισθητική της αριστεράς σήμερα το αποτέλεσμα μάλλον χάλια θα είναι αλλα δε γαμιέται)

Γιατί είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι.
Γιατί δεν πάει άλλο.
Γιατί εσύ μπορεί να έφυγες νωρίς αλλά εμείς είμαστε ακόμα εδώ.
Γιατί μπορεί να μην έχουμε κατασταλάξει επ' ακριβώς γιατί στράβωσε η δουλειά στο (σοσιαλιστικό) χθες, πως θα ανατρέψουμε το (καπιταλιστικό) σήμερα, ούτε πως θα είναι το αύριο. Αλλά δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλο το τώρα.