Σήμερα γάμος γίνεται

Αν και έχουν περάσει χίλια χρόνια από την αποφράδα εκείνη μέρα που συντελέστηκε στον ιερό ναό του δεν θυμάμαι αλλά που τον έκτισαν λοκατζήδες για το βασιλικό ζεύγος το συνεπές μπλογκερικό κίνημα (ο υποφαινόμενος, ο Toni Rigatoni και το Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα) δεν ξεχνούν. Αναφερόμαστε βεβαίως στο γάμο του sparila ο οποίος προκάλεσε τα δάκρυα εκατοντάδων επαναστατριών, ριζοσπαστριών και λοιπών προοδευτικών νεανίδων τα οποία με τη σειρά τους δημιούργησαν ποτάμι που πίσω δε γυρνά....

Ας δούμε την μετάλλαξη του sparila μέσα από τα φωτογραφικά ντοκουμέντα του ελληνικού επαναστατικού κινήματος.

ΠΡΙΝ

Βλέπουμε εδώ τον νεαρό σπαρίλα που εξεγείρεται απέναντι στον ιμπεριαλισμό με μαχητικό τρόπο.


ΜΕΤΑ

Σήμερα ζούμε στην μετά-εποχή όπου έχουν τελεστεί οι γάμοι του sparila με την εκλεκτή της καρδιάς του και του πολιτικού του φορέα με το ΣΕΚ...τίποτα δεν είναι όπως παλιά...

Φτυστοί! Τυχαίο; Δε νομίζω!

Υ.Γ. Για όσους δεν θυμούνται το ΣΕΚ είχε κυκλοφορήσει αντιπολεμική αφίσα με το θείο Σαμ.

Evet, Hayir yoksa Boykot?

(Για τους μη-γνώστες της τουρκικής ο τίτλος μεταφράζεται ως: "Nαι, Όχι ή Μποϋκοτάζ")

Το Πρίσμα θα πρωτοτυπήσει και εκτός από τα σώψυχά του θα δημοσιεύσει πολιτικό άρθρο και επίκαιρο γιατί αναφαίρεται σε γεγονότα που θα συντελεστούν αύριο στην Τουρκία. Αφορμή υπήρξε η πρόσφατη επίσκεψή του στην Ιστανμπούλ και άρα υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των όσων αναφέρει. Θα ακολουθήσει σχόλιο-κλήσιμο της προηγούμενης ανάρτησης.

Συνταγματικό Δημοψήφισμα στην Τουρκία

Στις 12 Σεπτεμβρίου διεξάγεται στην Τουρκία δημοψήφισμα το οποίο έχει ως θέμα την έγκριση (ή όχι) συνταγματικών αλλαγών με σημαντικότερη την αλλαγή που αφορά τη σύνθεση και τον τρόπο εκλογής του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαστών Εισαγγελέων. Αυτή η αλλαγή αποτελεί και το κύριο σημείο αντιπαράθεσης των δυο μερίδων της άρχουσας τάξης της Τουρκίας. Άλλες αλλαγές δήθεν δημοκρατικές αλλαγές - π.χ. το δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων να συνδικαλίζονται ή να προσέρχονται σε συλλογικές διαπραγματεύσεις που δεν έχουν μάλιστα ουσία μιας και δεν έχουν το δικαίωμα να απεργήσουν - γίνονται για λόγους προπαγανδιστικούς από πλευράς κυβέρνησης και αποπροσανατολισμού των μαζών.

Εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα διεξάγεται μια κόντρα ανάμεσα στις δυο μερίδες της αστικής τάξης, η ισλαμιστική που αποτελείται κυρίως από τους εμπόρους και εκφράζεται μέσα από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), κόμμα του Ερντογάν και η Κεμαλική γραφειοκρατία που εκφράζεται κυρίως μέσα από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP), το στρατό και διάφορους διοικητικούς μηχανισμούς. Η κόντρα αυτή εκφράστηκε ξεκάθαρα με βάση την υπόθεση Εργκένεκον και το χτύπημα του στρατού από πλευράς της κυβέρνησης. Μάλιστα το τελευταίο διάστημα βγαίνουν συνεχώς στη φόρα διάφορες πληροφορίες για σκάνδαλα, μυστικές επιχειρήσεις, δολοφονίες κτλ είτε από τη μια πλευρά είτε από την άλλη σε αυτή την μάχη τους για επικράτηση.

Ο Ερντογάν - και η μερίδα την οποία εκφράζει - έχει πετύχει μια σειρά από νίκες μέχρι στιγμής και μια ακόμη νίκη στο δημοψήφισμα θα τον φέρει σε πλεονεκτική θέση απέναντι στους αντιπάλους του τόσο γενικά όσο και ειδικά εάν αναλογιστεί κάποιος πως σε ένα χρόνο στην Τουρκία θα διεξαχθούν Βουλευτικές Εκλογές. Το όποιο αποτέλεσμα θα επανατοποθετήσει τους παίκτες στη σκακιέρα είτε ενισχύοντας τον υπάρχων συσχετισμό υπέρ του Ερντογάν είτε ανατρέποντάς τον και φέρνοντας την αντιπολίτευση σε πλεονεκτικότερη θέση.

Ο στόχος για έλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο με την υπόθεση Εργκένεκον. Μετά την επανεκλογή του ο Ερντογάν επιχείρησε και επιχειρεί να ελέγξει όλους εκείνους τους μηχανισμούς οι οποίοι βρίσκονταν στα χέρια των Κεμαλικών, στρατός, αστυνομία, εκπαιδευτικός μηχανισμός και δικαστικό σώμα. Αυτή τη στιγμή το AKP ελέγχει την αστυνομία, τα πανεπιστήμια μέσω του Ανωτάτου Συμβουλίου Παιδείας (YOK) το οποίο στο παρελθόν όχι μόνο δεν υποστήριζε την κυβέρνηση αλλά εξέφραζε τη διαφωνία του απέναντι στις πολιτικές της, τον πρόεδρο ο οποίος δεν έχει αποφασιστικό χαρακτήρα αλλά συμβολικό και με βάση την υπόθεση Εργκένεκον είχε πετύχει συμβιβασμό με το στρατό. Το τελευταίο του εμπόδιο αποτελεί το δικαστικό σώμα το οποίο μέχρι στιγμής το κοντράρει ανοικτά. Ας θυμηθούμε πως προσπάθησε να θέση το AKP εκτός νόμου, βγάζει αντισυνταγματικούς νόμους της κυβέρνησης, κτλ. Μάλιστα οι αλλαγές που εμπεριέχονται στο δημοψήφισμα κρίθηκαν αντισυνταγματικές από το Συνταγματικό Δικαστήριο και οδηγηθήκαμε σε δημοψήφισμα μετά από συμβιβασμό των δυο μερίδων της άρχουσας τάξης.

Η σημασία της μάχης αυτής είναι προφανής σε κάποιο επισκέπτη της Τουρκίας. Όλη η χώρα είναι γεμάτη αφίσες, πανό, περίπτερα υπέρ του ναι ή του όχι (η αποχή δεν είναι ακριβώς νόμιμη, μάλιστα όσοι δεν ψηφίσουν θα πρέπει να πληρώσουν πρόστιμο), συγκεντρώσεις τις κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και το δημοψήφισμα μονοπωλεί τη
θεματολογία ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου.

Μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται κάποιος ξεκάθαρος νικητής και το αποτέλεσμα θα είναι μάλλον οριακό. Υπέρ του ΝΑΙ τάσσεται η κυβέρνηση και κάποιες ισλαμικές οργανώσεις, υπέρ του ΟΧΙ το αντιπολιτευόμενο CHP και μια σειρά (ρεφορμιστικά) κόμματα της αριστεράς, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, TKP (αδελφό κόμμα του ΚΚΕ), το
Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης, ODP (ανήκει στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και έχει σχέσεις με το Συνασπισμό) όπως επίσης και το Κόμμα Εργασίας, EMEP (κόμμα με το οποίο έχουν σχέσεις τόσο η Κίνηση για την Ανασύνταξη του ΚΚΕ (1918-1955) όσο και το ΝΑΡ το οποίο είχε την ευθύνη της ελληνικής αποστολής στο κάμπινγκ που διεξήγαγε πρόσφατα το EMEP στη Σμύρνη και στο οποίο παρευρέθηκε και η Αριστερή Ανασύνθεση).

Οι επαναστατικές και δημοκρατικές οργανώσεις, όπως επίσης και κουρδικά κόμματα όπως το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) καλούν σε μποϋκοτάζ των εκλογών. Μάλιστα έχουν δημιουργηθεί και κοινές πλατφόρμες όπως π.χ. Γυναικείο Μέτωπο Υπέρ του Μποϋκοτάζ. Η λογική πίσω από την απόφαση αυτή έχει να κάνει με το γεγονός πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν θα βελτιώσει τη ζωή του τουρκικού ή του κουρδικού λαού. Το επίδικο βρίσκεται έξω από τα συμφέροντά τους και έχει να κάνει με το πια μερίδα της αστικής τάξης θα βγει δυναμωμένη την επόμενη μέρα.

Υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά;

(Ο σπαρίλας μάλλον κατέληξε ήδη σε συμπέρασμα και πέρασε στη λήθη)


Πριν περάσω στο ζουμί και έχοντας αμφιβολίες κατά πόσο συνεχίζουν κάποιοι να μπαίνουν για να δουν μπας και το ανανεώσω να απολογηθώ που δεν έχω γράψει τόσο καιρό. Η αλήθεια είναι πως και ιδέες κατέβηκαν μετά από τόσο μεγάλο διάλειμμα και ψιλο-υπήρχε χρόνος για να γράψω αλλά δεν το έκανα με δική μου ευθύνη. (τέλος της αυτοκριτικής)

Να σας προετοιμάσω για τη μελλοντική θεματολογία. Μια αυτοναφορική, συναισθηματική τοποθέτηση για το κλήσιμο (προσωρινό ή όχι δεν γνωρίζουμε ακόμη) του κύκλου του πρίσματος στη Λαϊκή Δημοκρατία του Βορρά. Ένα δεύτερο για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες του πρίσματος (και όχι μόνο) και για το κατά πόσο χωράνε στα 1400 ή 1500 ευρώ (αν κάποιος δίνει περισσότερα καλώ τους αναγνώστες να με ενημερώσουν).

Και περνάμε τώρα στο ζουμί με βάση ένα ερώτημα που τέθηκε από σύντροφο καλιτέχνη με εξωκοινοβουλευτικές ανησυχίες στην Πάρο. Υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά σήμερα στην Ελλάδα;

Το Πρίσμα απάντησε τότε και απαντάει και τώρα ΟΧΙ! (από άποψη και όχι από συνήθεια) και θα αναλύσει τώρα το σκεπτικό του που είναι σωστό και ταξικό.

Πρώτον να αναλύσουμε τον όρο εξωκοινοβουλευτική. Το αριστερά το αφήνω ασχολίαστο γιατί δεν θα αναρτηθεί ποτέ αυτή η ανάρτηση. Το εξωκοινοβουλευτική κατά το πρίσμα ουδέποτε είχε σχέση με το ποσοστό του 3% για να το πω σχηματικά. Το εξωκοινοβουλευτική είχε να κάνει με το γεγονός πως σε αντίθεση με την κοινοβουλευτική αριστερά που συνάμα ήταν και η ρεφορμιστική αριστερά (τυχαίο; δε νομίζω!) - μας τα χάλασε μια-δυο φορές ο ΣΥΝ αλλά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και μας έσωσε - ήταν το κομμάτι εκείνο της αριστεράς που υπέτασσε την κοινοβουλευτική πάλη στην εξωκοινοβουλευτική.

Ήταν αυτή που έδινε το βάρος στους αγώνες και όχι στους θεσμούς. Ήταν αυτή που το 1977 δεν υπέγραφε δηλώσεις μετάνοιας προκειμένου να κατέβει στις εκλογές αδιαφορώντας στην τελική αν θα την αφήσουν να κατέβει ή όχι σε αντίθεση με τον εκλογικό κρετινισμό που επικρατεί σήμερα και που κάποιοι δεν έχουν πρόβλημα να κατατεθεί δήλωση στον Άρειο Πάγο (βλέπε καταγγελία ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη) ή κάποιοι να το καταπίνουν και να τα σπάνε γιατί δεν πήραν όσες θέσεις ήθελαν στα ψηφοδέλτια λες και θα έβγαιναν.
Ήταν αυτή η αριστερά που ήταν ανεξάρτητη από το κράτος και τους θεσμούς του, που δεν έπαιρνε κρατικές επιχορηγήσεις αλλά αντίθετα όποτε της δικαιούνταν της αρνείτω τονίζοντας πως η πολιτική ανεξαρτησία μιας επαναστατικής οργάνωσης περνάει από την οικονομική της ανεξαρτησία. Και μάλιστα όταν οι ίδιες δυνάμεις την έλεγαν στο ΚΚΕ για την τζίφρα του Φλωράκη ή για τους ρεφόρμες που τα παίρνουν από το κράτος μέσω επιχορηγήσεων και διαφημίσεων.

'Ηταν αυτή που πάλευε να καταργηθούν οι νόμοι και όχι να μείνουν στα χαρτιά ή αφού περάσουν να πάμε για άλλα αφού δεν γίνεται τίποτα...ήταν εν τέλει μια άλλη αριστερά που υπολείμματά της υπάρχουν σήμερα, που είχε ένα σωρό κουσούρια που την οδήγησαν εκεί που την οδήγησαν αλλά ήταν μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά και στα λόγια και στις πράξεις.

Ήταν μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά από άποψη και όχι από ανάγκη.

Το τελευταίο αποτελεί παράφραση από τη συνέντευξη του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στο γκράνμα ενόψει ευρωεκλογών. Συγκεκριμένα ο πι πι είπε: "Είμαστε εξωκοινοβουλευτική αριστερά από ανάγκη και όχι από πεποίθηση. [γελάκι] Ελπίζω να μην είμαστε στο μέλλον." (κάπου στο 3 λεπτό και κάτι όλα αυτά)

Όχι δεν υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά από άποψη εννοώντας ένα σύνολο οργανώσεων, μια κρίσιμη μάζα που οριοθετεί εαυτό πέρα κι έξω από το σύστημα και στα λόγια και στις πράξεις. Ναι υπάρχουν κάποιες οργανώσεις (τιμάω (και) την πολιτική μου στέγη μην πέσει και με πλακώσει) αλλά σε αντίθεση με την πλειοψηφία των οργανώσεων που πριν 40 χρόνια θεωρούνταν και ήταν παρά τα κουσούρια τους εξωκοινοβουλευτικές σήμερα αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της ελληνικής αριστεράς (ή "αριστεράς").

Υ.Γ. Πιθανό να ακολουθήσει συνέχεια αλλά ευελπιστώ να γίνει διάλογος. 5 λεπτες τοποθετήσεις αυστηρά(!!), μιλάει πρώτα το Απολίθωμα και να ετοιμάζονται οι ΚΟΜΜΑΝΤΟ και ΚΚ...

Οι τελευταίες εξελίξεις και τα καθήκοντά μας

Ραγδαίες οι εξελίξεις και γι αυτό το κόκκινο πρίσμα θα μεταβεί στο κέντρο λήψης των αποφάσεων (κοινώς στο Βασίλειο της Αθήνας) να δει τι παίζει...όπως και να 'χει κάτι θα παίζει σε σχέση με το μουντιάλ που κανείς δεν παίζει...για να είμαστε ακριβοδίκαιοι ίσως οι Λατινοαμερικάνοι λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους. Το μουντιάλ των καταλήψεων ήταν σαφώς ανώτερο με κλιματιστικό και projectorα στην 301 ή στα γρασίδια της ΝΟΠΕ-ΦΛΣ (άνευ κλιματιστικού)...

Από κει και πέρα συνεχίζονται οι προσπάθειες συγκρότησης μετώπου των bloggers για διαγραφή του αποστάτη σπαρίλα...περισσότερες πληροφορίες για το μέτωπο σε μια βδομάδα.

Η κριτική στο ρεφορμιστικό περιεχόμενο του μετώπου των οικονομολόγων μας έχει διδάξει οπότε εμείς δεν λέμε μόνο έξω ο Σπαρίλας από τα blogs αλλά και από το internet, από τα κάτω και από τα αριστερά βεβαίως βεβαίως.

Ραντεβού στα πληκτρολόγια...

Υ.Γ. Οι φανατικοί αναγνώστες του πρίσματος στο Βασίλειο της Αθήνας θα έχουν την ευκαιρία για συνάντηση με το είδωλό τους. Επικοινωνία μέσω του blog μιας και για λόγους συνωμοτικότητας δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα για την ακριβή τοποθεσία μας...

Περί προφυλακίσεων

Χθες αφήσανε ελεύθερους (τώρα τα περιοριστικούς όρους εγώ τα ακούω τζάμπα και βερεσέ) τους φονιάδες Κορκονέα και Σαραλιώτη όπως αναμενόταν. Εδώ και μερικές μέρες, και με βάση το γεγονός πως έγινε το αναμενόμενο, στο ίντερνετ και όχι μόνο ξεκίνησαν διάφορες συζητήσεις επί του θέματος.

"Να τους κρατήσουν κι άλλο", "να μην τους αφήσουν ελεύθερους", "δεν μας ενδιαφέρει το θέμα", "είμαστε ενάντια στο σωφρονηστικό σύστημα εν γένει", κτλ.

Πολλά σωστά και πολλά λάθη (κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα). Δικηγόρος δεν είμαι, πέρα του γεγονότος ότι το θεωρώ αντιπαθητικό (όπως οι γιατροί) και άχρηστο (όπως οι ψυχολόγοι) επάγγελμα και στα φοιτητικά μου χρόνια με χώριζαν και 2 όροφοι από αυτό σκέφτομαι τα εξής.

Μια ενδεχόμενη παράταση της προφυλάκισης των δυο φονιάδων (ναι εγώ τους δίκασα και τους καταδίκασα πριν 18 μήνες και δεν περιμένω κανένα αστικό δικαστήριο να βγάλει απόφαση) θα σημάνει μια πλήρη ανατροπή των δημοκρατικών δικαιωμάτων έστω κι εντός αυτού του αστικού πλαισίου. Όπως οι εξαιρέσεις των διαφόρων τρομονόμων ανά τον κόσμο που επιτρέπουν φυλάκιση άνευ δίκης για αόριστο χρονικό διάστημα υποτιθέμενων ή υποψηφίων "τρομοκρατών". Ένα "μαζικό και λαϊκό αίτημα" κάτι τέτοιου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για αλλαγή της νομοθεσίας.

Στον αντίποδα και δικαίως θα έλεγε κανείς, "και τι, να αφήσουν τους φονιάδες ελεύθερους;" Όσο κι αν δεν πιστεύω στην αστική δικαιοσύνη, και όσο κι αν θα ήθελα να τους δω κρεμμασμένους από τα άντερά του Κούγια παρά σε μια φυλακή η αλήθεια είναι πως σε αυτό το ερώτημα δεν έχω απάντηση και το θεωρώ και πέρα για πέρα δικαιολογημένο.

Απλά στη ζυγαριά θεωρώ πως το πρώτο βαραίνει πολύ περισσότερο από το να κρατηθούν προφυλακισμένοι εώς ότου αποδοθεί "δικαιοσύνη".


Αυτά τα ολίγα αυτή τη φορά...

Αφιερωμένο...

...σε ένα λαό που αγωνίζεται παρότι

του έχουν γκρεμίσει τα σπίτια
του έχουν ξεριζώσει τα ελαιόδεντρα
του έχουν σκοτώσει τα παιδιά
τον έχουν κλείσει στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου

αφιερωμένο σε ένα λαό

που δίνει μια νέα διάσταση στον ορισμό του ολοκαυτώματος
που συνεχίζει να αντιστέκεται με χέρια γυμνά και με σφεντόνες
που δεν σκύβει το κεφάλι
που δεν προσκυνάει 60 χρόνια τώρα
που είναι συνώνυμος της λέξης αντίσταση

αφιερωμένο στους χιλιάδες νεκρούς του Μαύρου Σεπτέμβρη, της Σάμπρα και Σατίλα, της Ιντιφάντας, αφιερωμένο στον Έντουαρντ Σαϊντ και σε όλους εκείνους που χωρίς πατρίδα μας έμαθαν να αγαπάμε την πατρίδα τους εμείς που "έχουμε" και να παλεύουμε γι αυτήν δίπλα τους
αφιερωμένο σε όλους εκείνους που με ανιδιοτέλεια έχουν σταθεί δίπλα μας στο δρόμο
που έκαναν το παλαιστινιακό έμβλημα των αγωνιζόμενων του κόσμου
αφιερωμένο στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη...

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!
ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΠΙΤΙ

Ο Μάο ζει....στις καρδιές των κινέζων κομμουνιστών

Μνημόσυνο για τον Πρόεδρο Μάο και άλλους Μάρτυρες*


Πόλη Λουογιάνγκ, Επαρχία Γενάν

Στις 5 Απριλίου, τη μέρα του Τσινγκ Μινγκ, αντίστοιχη με τη μέρα των ψυχών διοργανώθηκε μνημόσυνο-συγκέντρωση υπέρ του Μάο Τσετούνγκ και (αντιρεβιζιονιστών) μαρτύρων. Παρότι έχουμε την άποψη πως δεν πρόκειται για μια μεμονομένη εκδήλωση αλλά για ένα αρκετά συχνό φαινόμενο η χρονική επιλογή, δηλαδή κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής και ευρέως διαδεδομένης γιορτής για τους Κινέζους και αυτό καθιστά τη δημόσια αυτή συγκέντρωση ιδιαιτέρως σημαντική. Σημειολογικά και μόνο το να γίνει χρήση της μέρας τιμής των προγόνων για να μνημονευθεί η επαναστατική και αντιρεβιζιονιστική πάλη που διεξήχθει στην Κίνα με επικεφαλή το Μάο μόνο τυχαία δεν είναι.

Πέραν αυτού δεν είναι τυχαίο πως η μαζική αυτή συγκέντρωση έλαβε χώρα στην πόλη Λουογιάνγκ της επαρχίας Γενάν. Ως γνωστό στην επαρχία αυτή κατέληξε η Μεγάλη Πορεία και αποτέλεσε τη βάση των κινέζων κομμουνιστών για την εφοδό τους στον ουρανό. Όσον αφορά στη Λουογιάνγκ, αποτέλεσε μια από τις αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Η πόλη αυτή αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την επανάσταση του 1949 και αποτέλεσε βιομηχανικό κέντρο. Τις τελευταίες 2 δεκαετίες πολλά αγάλματα του Μάο αποκαθηλώθηκαν. Μέχρι και το 2004 παρέμειναν 2 αγάλματα στην πόλη στις εισόδους 2 εργοστασίων, μερικά χρόνια πριν στην προσπάθεια του καθεστώτος να αποκαθηλώσει ένα από τα δυο, το υπερασπίστηκαν οι εργάτες και έτσι το άγαλμα παρέμεινε στη θέση του.

Μπροστά από ένα απ’ αυτά τα αγάλματα πραγματοποιήθηκε και η μαζική συγκέντρωση όπως φαίνεται και από βίντεο το οποίο κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Ακολουθεί μετάφραση της απομαγνητοφώνησης της ομιλίας. Σύμφωνα με τον μεταφραστή, από τα κινέζικα στα αγγλικά, δεν πρόκειται για ακριβή μετάφραση (λέξη προς λέξη) και αυτό λόγο κακής ποιότητας ήχου στο βίντεο. Παρόλα αυτά θεωρεί πως το νόημα της ομιλίας όπως επίσης η χρήση λέξεων, φράσεων αλλά και οι εκφράσεις του ομιλητή έχουν καταγραφεί.


Mπροστά στο άγαλμα του Μάο και πίσω από τον ομιλητή βρίσκεται μια φωτογραφία του Μάο κι ένα κόκκινο πανό που έγραφε “Μια συγκέντρωση του λαού της Λουγιάνγκ για να αποτίσει φόρο τιμής στον Πρόεδρο Μάο και Άλλους Μάρτυρες”. Ακολουθεί η ομιλία:

“Ο Πρόεδρος Μάο εργάστηκε σκληρά όλη του τη ζωή για τη νίκη της επανάστασης και την εγκαθίδρυση της νέας Κίνας. Οποιοσδήποτε έχει συνείδηση θα το είναι πάντα ευγνώμων. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως χωρίς τον Πρόεδρο Μάο δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια νέα Κίνα.
Ο Πρόεδρος Μάο μας υπενθύμιζε συχνά πως θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε τους επαναστάτες μάρτυρες για την συνεισφορά τους και θα πρέπει να καταλάβουμε για πιο λόγο θυσίασαν τις ζωές τους για να παλέψουν για τον αγώνα. Ο Πρόεδρος Μάο μας ρώτησε κάποτε εάν θυμόμαστε τους μάρτυρες που πέθαναν στην επανάσταση. Μας είπε πως ο ίδιος τους σκέφτεται συχνά. Είπε πως θυσίασαν τις ζωές τους επειδή ήθελαν να χτίσουν μια νέα Κίνα – μια νέα Κίνα όπου δεν θα υπήρχε ταξική εκμετάλλευση ή ταξική καταπίεση, μια νέα Κίνα όπου ο λαός θα γινόταν αφέντης της χώρας του. Αυτοί οι επαναστάτες μάρτυρες ήθελαν να χτίσουν μια νέα Κίνα όπου οι ξένοι και ντόπιοι αντιδραστικοί δεν θα μπορούσε να καταπιέση πλέον τον εργαζόμενο λαό.
Το 1974 ο Μάο έγραψε ένα ποίημα στη μνήμη των μαρτύρων για τα επιτεύγματά τους. Είπε πως οι επαναστάτες ήταν πολύ θαρραλέοι και πως τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον ήλιο και το φεγγάρι προκειμένου να αλλάξουν τη μοίρα μας. Ο Πρόεδρος Μάο μας υπενθύμιζε επανειλημμένα ότι δεν πρέπει να προδόσουμε το δρόμο που βάδισαν οι μάρτυρές μας και πως δεν πρέπει να προδόσουμε τα υψηλά τους ιδανικά. Ο Πρόεδρος Μάο είπε πως τόσοι άνθρωποι θυσίασαν τη ζωή τους προκειμένου να οικοδομήσουν μια ευημερούσα Κίνα, ούτως ώστε ο Κινέζικος λαός να μπορεί να απολαμβάνει μια καλύτερη ζωή. Ήθελαν να οικοδομήσουν μια ισχυρή Κίνα που θα μπορούσε να σταθεί με περηφάνεια ανάμεσα στους άλλους λαούς και έθνη του κόσμου. Πολλοί επαναστάτες έπεσαν στα πεδία των μαχών πολεμώντας τους εχθρούς ή εκτελέστηκαν από τους εχθρούς. Πέθαναν χωρίς μεταμέλεια με χαμόγελο στα πρόσωπά τους. Φώναξαν με την τελευταία τους πνοή: “Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα! Ζήτω ο Πρόεδρος Μάο!”
Ο Πρόεδρος Μαό έλεγε πως ακόμη κι όταν ζούσε, αυτοί [οι ρεβιζιονιστές] δεν αποδέχονταν τα λεγόμενά του. Ο Πρόεδρός μας έλεγε πως δεν σκεφτόταν τον εαυτό του αλλά τη χώρα μας και το λαό μας. Έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να διασφαλίσει πως η χώρα μας δεν θα αλλάξει χρώματα και πως ο σοσιαλισμός θα επικρατήσει. Είπε ότι όταν ακόμη ζούσε, αυτοί [οι ρεβιζιονιστές] ήδη έκαναν αυτό που ήθελαν να κάνουν. Εάν μπορούσαν να επιτύχουν αυτό που ήθελαν τότε το αίμα των μαρτύρων μας που χύθηκε θα ήταν εις μάτην και ο λαός θα υπέφερε και πάλι. Ο Πρόεδρος Μάο συνέχισε να λέει πως γνώριζε πως ο Κινέζικος λαός ήθελε τον σοσιαλισμό και πως ανησυχούσε πως ο Κινέζικος λαός θα υπέφερε αν η Κίνα εγκατέλειπε το σοσιαλισμό. Ως εκ τούτου βασιζόταν στις μάζες και αρνιόταν να υποχωρήσει.
Γιατί ο Πρόεδρος Μάο εργάστηκε τόσο σκληρά για εμάς και ανησυχούσε τόσο πολύ για εμάς; Ποιες ήταν οι ανησυχίες του; Δεν ανησυχούσε μήπως η χώρα αλλάξει χρώματα και το αίμα των μαρτύρων μας θα πήγαινε χαμένο; Δεν ανησυχούσε πως η χώρα μας θα επέστρεφε στη βαρβαρότητα και τη σκλαβιά; Τι θα σκέφτονταν οι μάρτυρές μας εάν γνώριζαν πως οι σοσιαλιστικές αξίες και ιδανικά της κοινωνίας μας έχουν διαφθαρεί ολοκληρωτικά, και πως οι ζωές του λαού μας έχουν βυθιστεί σε τόσο βαθιά νερά; Δεν είναι αλήθεια πως όλες οι ανησυχίες του Μάο έχουν γίνει πραγματικότητα;
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ όχι απλά για να δείξουμε τη βαθιά μας εκτίμηση στον Πρόεδρο Μάο και τους άλλους μάρτυρες. Μαζευτήκαμε εδώ για να διαβεβαιώσουμε τους μάρτυρες μας πως η θυσία της ζωής τους δεν έγινε για το τίποτα. Εάν έχουμε ακόμη συνείδηση δεν μπορούμε να ξεχάσουμε για τι πάλεψε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Σήμερα έχουμε πράγματα να πούμε στο Πρόεδρο και τους μάρτυρές μας. Θέλουμε να σας πούμε με ντροπή και μετάνοια πως χάσαμε ότι μας είχατε αφήσει – το δικαίωμα να είμαστε αφέντες του τόπου μας και το πανέμορφο μέλλον του σοσιαλισμού. Ήταν δικό μας λάθος αλλά τώρα ο λαός έχει αφυπνιστεί. Γνωρίζουμε ότι οι ρεβιζιονιστές έχουν καταλάβει την εξουσία. Εμείς, το προλεταριάτο είμαστε ενωμένοι με την αποφασιστικότητα και το ατρόμητο πνεύμα μας. Τραγουδάμε το θούριο μας – τη Διεθνή. Δεν βασιζόμαστε σε κανένα σωτήρα, ούτε σε θεούς ή αυτοκράτορες. Βασιζόμαστε μόνο στους εαυτούς μας. Αυτή είναι η τελευταία μας μάχη και ενωνόμαστε για την αυριανή τελική νίκη. Αυτή η χώρα είναι η χώρα μας και ο λαός της είναι λαός μας. Ήχησαν τα τύμπανα του πολέμου. Βαδίζουμε μπροστά για να παλέψουμε ενάντια στους αντιδραστικούς και να συντρίψουμε την αστική τάξη για πάντα. Θέλουμε να διασφαλίσουμε πως οι επόμενες γενιές δεν θα υποφέρουν ξανά. Πρόκειται να υψώσουμε για άλλη μια φορά τη σημαία της σκέψης του Μάο Τσετούνγκ σε αυτή τη γη. Θα παλέψουμε για να παλινορθώσουμε τον πραγματικό σοσιαλισμό.

Ζήτω η Μεγάλη και Ακατανίκητη Σκέψη του Μάο Τσετούνγκ!!
Ζήτω η Μεγάλη Προλεταριακή Τάξη!!”







*Το πιο πάνω άρθρο & μετάφραση είχαν γραφτεί για μια εφημερίδα αλλά επειδή δεν δημοσιεύθηκαν τελικά το παραθέτω εδώ, το κείμενο της ομιλίας στα αγγλικά μαζί με λινκς μπορείτε να βρείτε εδώ.