(Ο σπαρίλας μάλλον κατέληξε ήδη σε συμπέρασμα και πέρασε στη λήθη)
Πριν περάσω στο ζουμί και έχοντας αμφιβολίες κατά πόσο συνεχίζουν κάποιοι να μπαίνουν για να δουν μπας και το ανανεώσω να απολογηθώ που δεν έχω γράψει τόσο καιρό. Η αλήθεια είναι πως και ιδέες κατέβηκαν μετά από τόσο μεγάλο διάλειμμα και ψιλο-υπήρχε χρόνος για να γράψω αλλά δεν το έκανα με δική μου ευθύνη. (τέλος της αυτοκριτικής)
Να σας προετοιμάσω για τη μελλοντική θεματολογία. Μια αυτοναφορική, συναισθηματική τοποθέτηση για το κλήσιμο (προσωρινό ή όχι δεν γνωρίζουμε ακόμη) του κύκλου του πρίσματος στη Λαϊκή Δημοκρατία του Βορρά. Ένα δεύτερο για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες του πρίσματος (και όχι μόνο) και για το κατά πόσο χωράνε στα 1400 ή 1500 ευρώ (αν κάποιος δίνει περισσότερα καλώ τους αναγνώστες να με ενημερώσουν).
Και περνάμε τώρα στο ζουμί με βάση ένα ερώτημα που τέθηκε από σύντροφο καλιτέχνη με εξωκοινοβουλευτικές ανησυχίες στην Πάρο. Υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά σήμερα στην Ελλάδα;
Το Πρίσμα απάντησε τότε και απαντάει και τώρα ΟΧΙ! (από άποψη και όχι από συνήθεια) και θα αναλύσει τώρα το σκεπτικό του που είναι σωστό και ταξικό.
Πρώτον να αναλύσουμε τον όρο εξωκοινοβουλευτική. Το αριστερά το αφήνω ασχολίαστο γιατί δεν θα αναρτηθεί ποτέ αυτή η ανάρτηση. Το εξωκοινοβουλευτική κατά το πρίσμα ουδέποτε είχε σχέση με το ποσοστό του 3% για να το πω σχηματικά. Το εξωκοινοβουλευτική είχε να κάνει με το γεγονός πως σε αντίθεση με την κοινοβουλευτική αριστερά που συνάμα ήταν και η ρεφορμιστική αριστερά (τυχαίο; δε νομίζω!) - μας τα χάλασε μια-δυο φορές ο ΣΥΝ αλλά ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και μας έσωσε - ήταν το κομμάτι εκείνο της αριστεράς που υπέτασσε την κοινοβουλευτική πάλη στην εξωκοινοβουλευτική.
Ήταν αυτή που έδινε το βάρος στους αγώνες και όχι στους θεσμούς. Ήταν αυτή που το 1977 δεν υπέγραφε δηλώσεις μετάνοιας προκειμένου να κατέβει στις εκλογές αδιαφορώντας στην τελική αν θα την αφήσουν να κατέβει ή όχι σε αντίθεση με τον εκλογικό κρετινισμό που επικρατεί σήμερα και που κάποιοι δεν έχουν πρόβλημα να κατατεθεί δήλωση στον Άρειο Πάγο (βλέπε καταγγελία ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη) ή κάποιοι να το καταπίνουν και να τα σπάνε γιατί δεν πήραν όσες θέσεις ήθελαν στα ψηφοδέλτια λες και θα έβγαιναν.
Ήταν αυτή η αριστερά που ήταν ανεξάρτητη από το κράτος και τους θεσμούς του, που δεν έπαιρνε κρατικές επιχορηγήσεις αλλά αντίθετα όποτε της δικαιούνταν της αρνείτω τονίζοντας πως η πολιτική ανεξαρτησία μιας επαναστατικής οργάνωσης περνάει από την οικονομική της ανεξαρτησία. Και μάλιστα όταν οι ίδιες δυνάμεις την έλεγαν στο ΚΚΕ για την τζίφρα του Φλωράκη ή για τους ρεφόρμες που τα παίρνουν από το κράτος μέσω επιχορηγήσεων και διαφημίσεων.
'Ηταν αυτή που πάλευε να καταργηθούν οι νόμοι και όχι να μείνουν στα χαρτιά ή αφού περάσουν να πάμε για άλλα αφού δεν γίνεται τίποτα...ήταν εν τέλει μια άλλη αριστερά που υπολείμματά της υπάρχουν σήμερα, που είχε ένα σωρό κουσούρια που την οδήγησαν εκεί που την οδήγησαν αλλά ήταν μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά και στα λόγια και στις πράξεις.
Ήταν μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά από άποψη και όχι από ανάγκη.
Το τελευταίο αποτελεί παράφραση από τη συνέντευξη του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στο γκράνμα ενόψει ευρωεκλογών. Συγκεκριμένα ο πι πι είπε: "Είμαστε εξωκοινοβουλευτική αριστερά από ανάγκη και όχι από πεποίθηση. [γελάκι] Ελπίζω να μην είμαστε στο μέλλον." (κάπου στο 3 λεπτό και κάτι όλα αυτά)
Όχι δεν υπάρχει εξωκοινοβουλευτική αριστερά από άποψη εννοώντας ένα σύνολο οργανώσεων, μια κρίσιμη μάζα που οριοθετεί εαυτό πέρα κι έξω από το σύστημα και στα λόγια και στις πράξεις. Ναι υπάρχουν κάποιες οργανώσεις (τιμάω (και) την πολιτική μου στέγη μην πέσει και με πλακώσει) αλλά σε αντίθεση με την πλειοψηφία των οργανώσεων που πριν 40 χρόνια θεωρούνταν και ήταν παρά τα κουσούρια τους εξωκοινοβουλευτικές σήμερα αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της ελληνικής αριστεράς (ή "αριστεράς").
Υ.Γ. Πιθανό να ακολουθήσει συνέχεια αλλά ευελπιστώ να γίνει διάλογος. 5 λεπτες τοποθετήσεις αυστηρά(!!), μιλάει πρώτα το Απολίθωμα και να ετοιμάζονται οι ΚΟΜΜΑΝΤΟ και ΚΚ...
Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Οι τελευταίες εξελίξεις και τα καθήκοντά μας
Ραγδαίες οι εξελίξεις και γι αυτό το κόκκινο πρίσμα θα μεταβεί στο κέντρο λήψης των αποφάσεων (κοινώς στο Βασίλειο της Αθήνας) να δει τι παίζει...όπως και να 'χει κάτι θα παίζει σε σχέση με το μουντιάλ που κανείς δεν παίζει...για να είμαστε ακριβοδίκαιοι ίσως οι Λατινοαμερικάνοι λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους. Το μουντιάλ των καταλήψεων ήταν σαφώς ανώτερο με κλιματιστικό και projectorα στην 301 ή στα γρασίδια της ΝΟΠΕ-ΦΛΣ (άνευ κλιματιστικού)...
Από κει και πέρα συνεχίζονται οι προσπάθειες συγκρότησης μετώπου των bloggers για διαγραφή του αποστάτη σπαρίλα...περισσότερες πληροφορίες για το μέτωπο σε μια βδομάδα.
Η κριτική στο ρεφορμιστικό περιεχόμενο του μετώπου των οικονομολόγων μας έχει διδάξει οπότε εμείς δεν λέμε μόνο έξω ο Σπαρίλας από τα blogs αλλά και από το internet, από τα κάτω και από τα αριστερά βεβαίως βεβαίως.
Ραντεβού στα πληκτρολόγια...
Υ.Γ. Οι φανατικοί αναγνώστες του πρίσματος στο Βασίλειο της Αθήνας θα έχουν την ευκαιρία για συνάντηση με το είδωλό τους. Επικοινωνία μέσω του blog μιας και για λόγους συνωμοτικότητας δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα για την ακριβή τοποθεσία μας...
Από κει και πέρα συνεχίζονται οι προσπάθειες συγκρότησης μετώπου των bloggers για διαγραφή του αποστάτη σπαρίλα...περισσότερες πληροφορίες για το μέτωπο σε μια βδομάδα.
Η κριτική στο ρεφορμιστικό περιεχόμενο του μετώπου των οικονομολόγων μας έχει διδάξει οπότε εμείς δεν λέμε μόνο έξω ο Σπαρίλας από τα blogs αλλά και από το internet, από τα κάτω και από τα αριστερά βεβαίως βεβαίως.
Ραντεβού στα πληκτρολόγια...
Υ.Γ. Οι φανατικοί αναγνώστες του πρίσματος στο Βασίλειο της Αθήνας θα έχουν την ευκαιρία για συνάντηση με το είδωλό τους. Επικοινωνία μέσω του blog μιας και για λόγους συνωμοτικότητας δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα για την ακριβή τοποθεσία μας...
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
Περί προφυλακίσεων
Χθες αφήσανε ελεύθερους (τώρα τα περιοριστικούς όρους εγώ τα ακούω τζάμπα και βερεσέ) τους φονιάδες Κορκονέα και Σαραλιώτη όπως αναμενόταν. Εδώ και μερικές μέρες, και με βάση το γεγονός πως έγινε το αναμενόμενο, στο ίντερνετ και όχι μόνο ξεκίνησαν διάφορες συζητήσεις επί του θέματος.
"Να τους κρατήσουν κι άλλο", "να μην τους αφήσουν ελεύθερους", "δεν μας ενδιαφέρει το θέμα", "είμαστε ενάντια στο σωφρονηστικό σύστημα εν γένει", κτλ.
Πολλά σωστά και πολλά λάθη (κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα). Δικηγόρος δεν είμαι, πέρα του γεγονότος ότι το θεωρώ αντιπαθητικό (όπως οι γιατροί) και άχρηστο (όπως οι ψυχολόγοι) επάγγελμα και στα φοιτητικά μου χρόνια με χώριζαν και 2 όροφοι από αυτό σκέφτομαι τα εξής.
Μια ενδεχόμενη παράταση της προφυλάκισης των δυο φονιάδων (ναι εγώ τους δίκασα και τους καταδίκασα πριν 18 μήνες και δεν περιμένω κανένα αστικό δικαστήριο να βγάλει απόφαση) θα σημάνει μια πλήρη ανατροπή των δημοκρατικών δικαιωμάτων έστω κι εντός αυτού του αστικού πλαισίου. Όπως οι εξαιρέσεις των διαφόρων τρομονόμων ανά τον κόσμο που επιτρέπουν φυλάκιση άνευ δίκης για αόριστο χρονικό διάστημα υποτιθέμενων ή υποψηφίων "τρομοκρατών". Ένα "μαζικό και λαϊκό αίτημα" κάτι τέτοιου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για αλλαγή της νομοθεσίας.
Στον αντίποδα και δικαίως θα έλεγε κανείς, "και τι, να αφήσουν τους φονιάδες ελεύθερους;" Όσο κι αν δεν πιστεύω στην αστική δικαιοσύνη, και όσο κι αν θα ήθελα να τους δω κρεμμασμένους από τα άντερά του Κούγια παρά σε μια φυλακή η αλήθεια είναι πως σε αυτό το ερώτημα δεν έχω απάντηση και το θεωρώ και πέρα για πέρα δικαιολογημένο.
Απλά στη ζυγαριά θεωρώ πως το πρώτο βαραίνει πολύ περισσότερο από το να κρατηθούν προφυλακισμένοι εώς ότου αποδοθεί "δικαιοσύνη".
Αυτά τα ολίγα αυτή τη φορά...
"Να τους κρατήσουν κι άλλο", "να μην τους αφήσουν ελεύθερους", "δεν μας ενδιαφέρει το θέμα", "είμαστε ενάντια στο σωφρονηστικό σύστημα εν γένει", κτλ.
Πολλά σωστά και πολλά λάθη (κατά την ταπεινή μου άποψη πάντα). Δικηγόρος δεν είμαι, πέρα του γεγονότος ότι το θεωρώ αντιπαθητικό (όπως οι γιατροί) και άχρηστο (όπως οι ψυχολόγοι) επάγγελμα και στα φοιτητικά μου χρόνια με χώριζαν και 2 όροφοι από αυτό σκέφτομαι τα εξής.
Μια ενδεχόμενη παράταση της προφυλάκισης των δυο φονιάδων (ναι εγώ τους δίκασα και τους καταδίκασα πριν 18 μήνες και δεν περιμένω κανένα αστικό δικαστήριο να βγάλει απόφαση) θα σημάνει μια πλήρη ανατροπή των δημοκρατικών δικαιωμάτων έστω κι εντός αυτού του αστικού πλαισίου. Όπως οι εξαιρέσεις των διαφόρων τρομονόμων ανά τον κόσμο που επιτρέπουν φυλάκιση άνευ δίκης για αόριστο χρονικό διάστημα υποτιθέμενων ή υποψηφίων "τρομοκρατών". Ένα "μαζικό και λαϊκό αίτημα" κάτι τέτοιου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για αλλαγή της νομοθεσίας.
Στον αντίποδα και δικαίως θα έλεγε κανείς, "και τι, να αφήσουν τους φονιάδες ελεύθερους;" Όσο κι αν δεν πιστεύω στην αστική δικαιοσύνη, και όσο κι αν θα ήθελα να τους δω κρεμμασμένους από τα άντερά του Κούγια παρά σε μια φυλακή η αλήθεια είναι πως σε αυτό το ερώτημα δεν έχω απάντηση και το θεωρώ και πέρα για πέρα δικαιολογημένο.
Απλά στη ζυγαριά θεωρώ πως το πρώτο βαραίνει πολύ περισσότερο από το να κρατηθούν προφυλακισμένοι εώς ότου αποδοθεί "δικαιοσύνη".
Αυτά τα ολίγα αυτή τη φορά...
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Αφιερωμένο...
...σε ένα λαό που αγωνίζεται παρότι
του έχουν γκρεμίσει τα σπίτια
του έχουν ξεριζώσει τα ελαιόδεντρα
του έχουν σκοτώσει τα παιδιά
τον έχουν κλείσει στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου
αφιερωμένο σε ένα λαό
που δίνει μια νέα διάσταση στον ορισμό του ολοκαυτώματος
που συνεχίζει να αντιστέκεται με χέρια γυμνά και με σφεντόνες
που δεν σκύβει το κεφάλι
που δεν προσκυνάει 60 χρόνια τώρα
που είναι συνώνυμος της λέξης αντίσταση
αφιερωμένο στους χιλιάδες νεκρούς του Μαύρου Σεπτέμβρη, της Σάμπρα και Σατίλα, της Ιντιφάντας, αφιερωμένο στον Έντουαρντ Σαϊντ και σε όλους εκείνους που χωρίς πατρίδα μας έμαθαν να αγαπάμε την πατρίδα τους εμείς που "έχουμε" και να παλεύουμε γι αυτήν δίπλα τους
αφιερωμένο σε όλους εκείνους που με ανιδιοτέλεια έχουν σταθεί δίπλα μας στο δρόμο
που έκαναν το παλαιστινιακό έμβλημα των αγωνιζόμενων του κόσμου
αφιερωμένο στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη...
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!
ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΠΙΤΙ
του έχουν γκρεμίσει τα σπίτια
του έχουν ξεριζώσει τα ελαιόδεντρα
του έχουν σκοτώσει τα παιδιά
τον έχουν κλείσει στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου
αφιερωμένο σε ένα λαό
που δίνει μια νέα διάσταση στον ορισμό του ολοκαυτώματος
που συνεχίζει να αντιστέκεται με χέρια γυμνά και με σφεντόνες
που δεν σκύβει το κεφάλι
που δεν προσκυνάει 60 χρόνια τώρα
που είναι συνώνυμος της λέξης αντίσταση
αφιερωμένο στους χιλιάδες νεκρούς του Μαύρου Σεπτέμβρη, της Σάμπρα και Σατίλα, της Ιντιφάντας, αφιερωμένο στον Έντουαρντ Σαϊντ και σε όλους εκείνους που χωρίς πατρίδα μας έμαθαν να αγαπάμε την πατρίδα τους εμείς που "έχουμε" και να παλεύουμε γι αυτήν δίπλα τους
αφιερωμένο σε όλους εκείνους που με ανιδιοτέλεια έχουν σταθεί δίπλα μας στο δρόμο
που έκαναν το παλαιστινιακό έμβλημα των αγωνιζόμενων του κόσμου
αφιερωμένο στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη...
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!
ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΠΙΤΙ
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Ο Μάο ζει....στις καρδιές των κινέζων κομμουνιστών
Μνημόσυνο για τον Πρόεδρο Μάο και άλλους Μάρτυρες*
Πόλη Λουογιάνγκ, Επαρχία Γενάν
Στις 5 Απριλίου, τη μέρα του Τσινγκ Μινγκ, αντίστοιχη με τη μέρα των ψυχών διοργανώθηκε μνημόσυνο-συγκέντρωση υπέρ του Μάο Τσετούνγκ και (αντιρεβιζιονιστών) μαρτύρων. Παρότι έχουμε την άποψη πως δεν πρόκειται για μια μεμονομένη εκδήλωση αλλά για ένα αρκετά συχνό φαινόμενο η χρονική επιλογή, δηλαδή κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής και ευρέως διαδεδομένης γιορτής για τους Κινέζους και αυτό καθιστά τη δημόσια αυτή συγκέντρωση ιδιαιτέρως σημαντική. Σημειολογικά και μόνο το να γίνει χρήση της μέρας τιμής των προγόνων για να μνημονευθεί η επαναστατική και αντιρεβιζιονιστική πάλη που διεξήχθει στην Κίνα με επικεφαλή το Μάο μόνο τυχαία δεν είναι.
Πέραν αυτού δεν είναι τυχαίο πως η μαζική αυτή συγκέντρωση έλαβε χώρα στην πόλη Λουογιάνγκ της επαρχίας Γενάν. Ως γνωστό στην επαρχία αυτή κατέληξε η Μεγάλη Πορεία και αποτέλεσε τη βάση των κινέζων κομμουνιστών για την εφοδό τους στον ουρανό. Όσον αφορά στη Λουογιάνγκ, αποτέλεσε μια από τις αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Η πόλη αυτή αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την επανάσταση του 1949 και αποτέλεσε βιομηχανικό κέντρο. Τις τελευταίες 2 δεκαετίες πολλά αγάλματα του Μάο αποκαθηλώθηκαν. Μέχρι και το 2004 παρέμειναν 2 αγάλματα στην πόλη στις εισόδους 2 εργοστασίων, μερικά χρόνια πριν στην προσπάθεια του καθεστώτος να αποκαθηλώσει ένα από τα δυο, το υπερασπίστηκαν οι εργάτες και έτσι το άγαλμα παρέμεινε στη θέση του.
Μπροστά από ένα απ’ αυτά τα αγάλματα πραγματοποιήθηκε και η μαζική συγκέντρωση όπως φαίνεται και από βίντεο το οποίο κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Ακολουθεί μετάφραση της απομαγνητοφώνησης της ομιλίας. Σύμφωνα με τον μεταφραστή, από τα κινέζικα στα αγγλικά, δεν πρόκειται για ακριβή μετάφραση (λέξη προς λέξη) και αυτό λόγο κακής ποιότητας ήχου στο βίντεο. Παρόλα αυτά θεωρεί πως το νόημα της ομιλίας όπως επίσης η χρήση λέξεων, φράσεων αλλά και οι εκφράσεις του ομιλητή έχουν καταγραφεί.
Mπροστά στο άγαλμα του Μάο και πίσω από τον ομιλητή βρίσκεται μια φωτογραφία του Μάο κι ένα κόκκινο πανό που έγραφε “Μια συγκέντρωση του λαού της Λουγιάνγκ για να αποτίσει φόρο τιμής στον Πρόεδρο Μάο και Άλλους Μάρτυρες”. Ακολουθεί η ομιλία:
“Ο Πρόεδρος Μάο εργάστηκε σκληρά όλη του τη ζωή για τη νίκη της επανάστασης και την εγκαθίδρυση της νέας Κίνας. Οποιοσδήποτε έχει συνείδηση θα το είναι πάντα ευγνώμων. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως χωρίς τον Πρόεδρο Μάο δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια νέα Κίνα.
Ο Πρόεδρος Μάο μας υπενθύμιζε συχνά πως θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε τους επαναστάτες μάρτυρες για την συνεισφορά τους και θα πρέπει να καταλάβουμε για πιο λόγο θυσίασαν τις ζωές τους για να παλέψουν για τον αγώνα. Ο Πρόεδρος Μάο μας ρώτησε κάποτε εάν θυμόμαστε τους μάρτυρες που πέθαναν στην επανάσταση. Μας είπε πως ο ίδιος τους σκέφτεται συχνά. Είπε πως θυσίασαν τις ζωές τους επειδή ήθελαν να χτίσουν μια νέα Κίνα – μια νέα Κίνα όπου δεν θα υπήρχε ταξική εκμετάλλευση ή ταξική καταπίεση, μια νέα Κίνα όπου ο λαός θα γινόταν αφέντης της χώρας του. Αυτοί οι επαναστάτες μάρτυρες ήθελαν να χτίσουν μια νέα Κίνα όπου οι ξένοι και ντόπιοι αντιδραστικοί δεν θα μπορούσε να καταπιέση πλέον τον εργαζόμενο λαό.
Το 1974 ο Μάο έγραψε ένα ποίημα στη μνήμη των μαρτύρων για τα επιτεύγματά τους. Είπε πως οι επαναστάτες ήταν πολύ θαρραλέοι και πως τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον ήλιο και το φεγγάρι προκειμένου να αλλάξουν τη μοίρα μας. Ο Πρόεδρος Μάο μας υπενθύμιζε επανειλημμένα ότι δεν πρέπει να προδόσουμε το δρόμο που βάδισαν οι μάρτυρές μας και πως δεν πρέπει να προδόσουμε τα υψηλά τους ιδανικά. Ο Πρόεδρος Μάο είπε πως τόσοι άνθρωποι θυσίασαν τη ζωή τους προκειμένου να οικοδομήσουν μια ευημερούσα Κίνα, ούτως ώστε ο Κινέζικος λαός να μπορεί να απολαμβάνει μια καλύτερη ζωή. Ήθελαν να οικοδομήσουν μια ισχυρή Κίνα που θα μπορούσε να σταθεί με περηφάνεια ανάμεσα στους άλλους λαούς και έθνη του κόσμου. Πολλοί επαναστάτες έπεσαν στα πεδία των μαχών πολεμώντας τους εχθρούς ή εκτελέστηκαν από τους εχθρούς. Πέθαναν χωρίς μεταμέλεια με χαμόγελο στα πρόσωπά τους. Φώναξαν με την τελευταία τους πνοή: “Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα! Ζήτω ο Πρόεδρος Μάο!”
Ο Πρόεδρος Μαό έλεγε πως ακόμη κι όταν ζούσε, αυτοί [οι ρεβιζιονιστές] δεν αποδέχονταν τα λεγόμενά του. Ο Πρόεδρός μας έλεγε πως δεν σκεφτόταν τον εαυτό του αλλά τη χώρα μας και το λαό μας. Έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να διασφαλίσει πως η χώρα μας δεν θα αλλάξει χρώματα και πως ο σοσιαλισμός θα επικρατήσει. Είπε ότι όταν ακόμη ζούσε, αυτοί [οι ρεβιζιονιστές] ήδη έκαναν αυτό που ήθελαν να κάνουν. Εάν μπορούσαν να επιτύχουν αυτό που ήθελαν τότε το αίμα των μαρτύρων μας που χύθηκε θα ήταν εις μάτην και ο λαός θα υπέφερε και πάλι. Ο Πρόεδρος Μάο συνέχισε να λέει πως γνώριζε πως ο Κινέζικος λαός ήθελε τον σοσιαλισμό και πως ανησυχούσε πως ο Κινέζικος λαός θα υπέφερε αν η Κίνα εγκατέλειπε το σοσιαλισμό. Ως εκ τούτου βασιζόταν στις μάζες και αρνιόταν να υποχωρήσει.
Γιατί ο Πρόεδρος Μάο εργάστηκε τόσο σκληρά για εμάς και ανησυχούσε τόσο πολύ για εμάς; Ποιες ήταν οι ανησυχίες του; Δεν ανησυχούσε μήπως η χώρα αλλάξει χρώματα και το αίμα των μαρτύρων μας θα πήγαινε χαμένο; Δεν ανησυχούσε πως η χώρα μας θα επέστρεφε στη βαρβαρότητα και τη σκλαβιά; Τι θα σκέφτονταν οι μάρτυρές μας εάν γνώριζαν πως οι σοσιαλιστικές αξίες και ιδανικά της κοινωνίας μας έχουν διαφθαρεί ολοκληρωτικά, και πως οι ζωές του λαού μας έχουν βυθιστεί σε τόσο βαθιά νερά; Δεν είναι αλήθεια πως όλες οι ανησυχίες του Μάο έχουν γίνει πραγματικότητα;
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ όχι απλά για να δείξουμε τη βαθιά μας εκτίμηση στον Πρόεδρο Μάο και τους άλλους μάρτυρες. Μαζευτήκαμε εδώ για να διαβεβαιώσουμε τους μάρτυρες μας πως η θυσία της ζωής τους δεν έγινε για το τίποτα. Εάν έχουμε ακόμη συνείδηση δεν μπορούμε να ξεχάσουμε για τι πάλεψε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Σήμερα έχουμε πράγματα να πούμε στο Πρόεδρο και τους μάρτυρές μας. Θέλουμε να σας πούμε με ντροπή και μετάνοια πως χάσαμε ότι μας είχατε αφήσει – το δικαίωμα να είμαστε αφέντες του τόπου μας και το πανέμορφο μέλλον του σοσιαλισμού. Ήταν δικό μας λάθος αλλά τώρα ο λαός έχει αφυπνιστεί. Γνωρίζουμε ότι οι ρεβιζιονιστές έχουν καταλάβει την εξουσία. Εμείς, το προλεταριάτο είμαστε ενωμένοι με την αποφασιστικότητα και το ατρόμητο πνεύμα μας. Τραγουδάμε το θούριο μας – τη Διεθνή. Δεν βασιζόμαστε σε κανένα σωτήρα, ούτε σε θεούς ή αυτοκράτορες. Βασιζόμαστε μόνο στους εαυτούς μας. Αυτή είναι η τελευταία μας μάχη και ενωνόμαστε για την αυριανή τελική νίκη. Αυτή η χώρα είναι η χώρα μας και ο λαός της είναι λαός μας. Ήχησαν τα τύμπανα του πολέμου. Βαδίζουμε μπροστά για να παλέψουμε ενάντια στους αντιδραστικούς και να συντρίψουμε την αστική τάξη για πάντα. Θέλουμε να διασφαλίσουμε πως οι επόμενες γενιές δεν θα υποφέρουν ξανά. Πρόκειται να υψώσουμε για άλλη μια φορά τη σημαία της σκέψης του Μάο Τσετούνγκ σε αυτή τη γη. Θα παλέψουμε για να παλινορθώσουμε τον πραγματικό σοσιαλισμό.
Ζήτω η Μεγάλη και Ακατανίκητη Σκέψη του Μάο Τσετούνγκ!!
Ζήτω η Μεγάλη Προλεταριακή Τάξη!!”
*Το πιο πάνω άρθρο & μετάφραση είχαν γραφτεί για μια εφημερίδα αλλά επειδή δεν δημοσιεύθηκαν τελικά το παραθέτω εδώ, το κείμενο της ομιλίας στα αγγλικά μαζί με λινκς μπορείτε να βρείτε εδώ.
Πόλη Λουογιάνγκ, Επαρχία Γενάν
Στις 5 Απριλίου, τη μέρα του Τσινγκ Μινγκ, αντίστοιχη με τη μέρα των ψυχών διοργανώθηκε μνημόσυνο-συγκέντρωση υπέρ του Μάο Τσετούνγκ και (αντιρεβιζιονιστών) μαρτύρων. Παρότι έχουμε την άποψη πως δεν πρόκειται για μια μεμονομένη εκδήλωση αλλά για ένα αρκετά συχνό φαινόμενο η χρονική επιλογή, δηλαδή κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής και ευρέως διαδεδομένης γιορτής για τους Κινέζους και αυτό καθιστά τη δημόσια αυτή συγκέντρωση ιδιαιτέρως σημαντική. Σημειολογικά και μόνο το να γίνει χρήση της μέρας τιμής των προγόνων για να μνημονευθεί η επαναστατική και αντιρεβιζιονιστική πάλη που διεξήχθει στην Κίνα με επικεφαλή το Μάο μόνο τυχαία δεν είναι.
Πέραν αυτού δεν είναι τυχαίο πως η μαζική αυτή συγκέντρωση έλαβε χώρα στην πόλη Λουογιάνγκ της επαρχίας Γενάν. Ως γνωστό στην επαρχία αυτή κατέληξε η Μεγάλη Πορεία και αποτέλεσε τη βάση των κινέζων κομμουνιστών για την εφοδό τους στον ουρανό. Όσον αφορά στη Λουογιάνγκ, αποτέλεσε μια από τις αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Η πόλη αυτή αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την επανάσταση του 1949 και αποτέλεσε βιομηχανικό κέντρο. Τις τελευταίες 2 δεκαετίες πολλά αγάλματα του Μάο αποκαθηλώθηκαν. Μέχρι και το 2004 παρέμειναν 2 αγάλματα στην πόλη στις εισόδους 2 εργοστασίων, μερικά χρόνια πριν στην προσπάθεια του καθεστώτος να αποκαθηλώσει ένα από τα δυο, το υπερασπίστηκαν οι εργάτες και έτσι το άγαλμα παρέμεινε στη θέση του.
Μπροστά από ένα απ’ αυτά τα αγάλματα πραγματοποιήθηκε και η μαζική συγκέντρωση όπως φαίνεται και από βίντεο το οποίο κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Ακολουθεί μετάφραση της απομαγνητοφώνησης της ομιλίας. Σύμφωνα με τον μεταφραστή, από τα κινέζικα στα αγγλικά, δεν πρόκειται για ακριβή μετάφραση (λέξη προς λέξη) και αυτό λόγο κακής ποιότητας ήχου στο βίντεο. Παρόλα αυτά θεωρεί πως το νόημα της ομιλίας όπως επίσης η χρήση λέξεων, φράσεων αλλά και οι εκφράσεις του ομιλητή έχουν καταγραφεί.
Mπροστά στο άγαλμα του Μάο και πίσω από τον ομιλητή βρίσκεται μια φωτογραφία του Μάο κι ένα κόκκινο πανό που έγραφε “Μια συγκέντρωση του λαού της Λουγιάνγκ για να αποτίσει φόρο τιμής στον Πρόεδρο Μάο και Άλλους Μάρτυρες”. Ακολουθεί η ομιλία:
“Ο Πρόεδρος Μάο εργάστηκε σκληρά όλη του τη ζωή για τη νίκη της επανάστασης και την εγκαθίδρυση της νέας Κίνας. Οποιοσδήποτε έχει συνείδηση θα το είναι πάντα ευγνώμων. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως χωρίς τον Πρόεδρο Μάο δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια νέα Κίνα.
Ο Πρόεδρος Μάο μας υπενθύμιζε συχνά πως θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε τους επαναστάτες μάρτυρες για την συνεισφορά τους και θα πρέπει να καταλάβουμε για πιο λόγο θυσίασαν τις ζωές τους για να παλέψουν για τον αγώνα. Ο Πρόεδρος Μάο μας ρώτησε κάποτε εάν θυμόμαστε τους μάρτυρες που πέθαναν στην επανάσταση. Μας είπε πως ο ίδιος τους σκέφτεται συχνά. Είπε πως θυσίασαν τις ζωές τους επειδή ήθελαν να χτίσουν μια νέα Κίνα – μια νέα Κίνα όπου δεν θα υπήρχε ταξική εκμετάλλευση ή ταξική καταπίεση, μια νέα Κίνα όπου ο λαός θα γινόταν αφέντης της χώρας του. Αυτοί οι επαναστάτες μάρτυρες ήθελαν να χτίσουν μια νέα Κίνα όπου οι ξένοι και ντόπιοι αντιδραστικοί δεν θα μπορούσε να καταπιέση πλέον τον εργαζόμενο λαό.
Το 1974 ο Μάο έγραψε ένα ποίημα στη μνήμη των μαρτύρων για τα επιτεύγματά τους. Είπε πως οι επαναστάτες ήταν πολύ θαρραλέοι και πως τόλμησαν να αμφισβητήσουν τον ήλιο και το φεγγάρι προκειμένου να αλλάξουν τη μοίρα μας. Ο Πρόεδρος Μάο μας υπενθύμιζε επανειλημμένα ότι δεν πρέπει να προδόσουμε το δρόμο που βάδισαν οι μάρτυρές μας και πως δεν πρέπει να προδόσουμε τα υψηλά τους ιδανικά. Ο Πρόεδρος Μάο είπε πως τόσοι άνθρωποι θυσίασαν τη ζωή τους προκειμένου να οικοδομήσουν μια ευημερούσα Κίνα, ούτως ώστε ο Κινέζικος λαός να μπορεί να απολαμβάνει μια καλύτερη ζωή. Ήθελαν να οικοδομήσουν μια ισχυρή Κίνα που θα μπορούσε να σταθεί με περηφάνεια ανάμεσα στους άλλους λαούς και έθνη του κόσμου. Πολλοί επαναστάτες έπεσαν στα πεδία των μαχών πολεμώντας τους εχθρούς ή εκτελέστηκαν από τους εχθρούς. Πέθαναν χωρίς μεταμέλεια με χαμόγελο στα πρόσωπά τους. Φώναξαν με την τελευταία τους πνοή: “Ζήτω το Κομμουνιστικό Κόμμα! Ζήτω ο Πρόεδρος Μάο!”
Ο Πρόεδρος Μαό έλεγε πως ακόμη κι όταν ζούσε, αυτοί [οι ρεβιζιονιστές] δεν αποδέχονταν τα λεγόμενά του. Ο Πρόεδρός μας έλεγε πως δεν σκεφτόταν τον εαυτό του αλλά τη χώρα μας και το λαό μας. Έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να διασφαλίσει πως η χώρα μας δεν θα αλλάξει χρώματα και πως ο σοσιαλισμός θα επικρατήσει. Είπε ότι όταν ακόμη ζούσε, αυτοί [οι ρεβιζιονιστές] ήδη έκαναν αυτό που ήθελαν να κάνουν. Εάν μπορούσαν να επιτύχουν αυτό που ήθελαν τότε το αίμα των μαρτύρων μας που χύθηκε θα ήταν εις μάτην και ο λαός θα υπέφερε και πάλι. Ο Πρόεδρος Μάο συνέχισε να λέει πως γνώριζε πως ο Κινέζικος λαός ήθελε τον σοσιαλισμό και πως ανησυχούσε πως ο Κινέζικος λαός θα υπέφερε αν η Κίνα εγκατέλειπε το σοσιαλισμό. Ως εκ τούτου βασιζόταν στις μάζες και αρνιόταν να υποχωρήσει.
Γιατί ο Πρόεδρος Μάο εργάστηκε τόσο σκληρά για εμάς και ανησυχούσε τόσο πολύ για εμάς; Ποιες ήταν οι ανησυχίες του; Δεν ανησυχούσε μήπως η χώρα αλλάξει χρώματα και το αίμα των μαρτύρων μας θα πήγαινε χαμένο; Δεν ανησυχούσε πως η χώρα μας θα επέστρεφε στη βαρβαρότητα και τη σκλαβιά; Τι θα σκέφτονταν οι μάρτυρές μας εάν γνώριζαν πως οι σοσιαλιστικές αξίες και ιδανικά της κοινωνίας μας έχουν διαφθαρεί ολοκληρωτικά, και πως οι ζωές του λαού μας έχουν βυθιστεί σε τόσο βαθιά νερά; Δεν είναι αλήθεια πως όλες οι ανησυχίες του Μάο έχουν γίνει πραγματικότητα;
Μαζευτήκαμε σήμερα εδώ όχι απλά για να δείξουμε τη βαθιά μας εκτίμηση στον Πρόεδρο Μάο και τους άλλους μάρτυρες. Μαζευτήκαμε εδώ για να διαβεβαιώσουμε τους μάρτυρες μας πως η θυσία της ζωής τους δεν έγινε για το τίποτα. Εάν έχουμε ακόμη συνείδηση δεν μπορούμε να ξεχάσουμε για τι πάλεψε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Σήμερα έχουμε πράγματα να πούμε στο Πρόεδρο και τους μάρτυρές μας. Θέλουμε να σας πούμε με ντροπή και μετάνοια πως χάσαμε ότι μας είχατε αφήσει – το δικαίωμα να είμαστε αφέντες του τόπου μας και το πανέμορφο μέλλον του σοσιαλισμού. Ήταν δικό μας λάθος αλλά τώρα ο λαός έχει αφυπνιστεί. Γνωρίζουμε ότι οι ρεβιζιονιστές έχουν καταλάβει την εξουσία. Εμείς, το προλεταριάτο είμαστε ενωμένοι με την αποφασιστικότητα και το ατρόμητο πνεύμα μας. Τραγουδάμε το θούριο μας – τη Διεθνή. Δεν βασιζόμαστε σε κανένα σωτήρα, ούτε σε θεούς ή αυτοκράτορες. Βασιζόμαστε μόνο στους εαυτούς μας. Αυτή είναι η τελευταία μας μάχη και ενωνόμαστε για την αυριανή τελική νίκη. Αυτή η χώρα είναι η χώρα μας και ο λαός της είναι λαός μας. Ήχησαν τα τύμπανα του πολέμου. Βαδίζουμε μπροστά για να παλέψουμε ενάντια στους αντιδραστικούς και να συντρίψουμε την αστική τάξη για πάντα. Θέλουμε να διασφαλίσουμε πως οι επόμενες γενιές δεν θα υποφέρουν ξανά. Πρόκειται να υψώσουμε για άλλη μια φορά τη σημαία της σκέψης του Μάο Τσετούνγκ σε αυτή τη γη. Θα παλέψουμε για να παλινορθώσουμε τον πραγματικό σοσιαλισμό.
Ζήτω η Μεγάλη και Ακατανίκητη Σκέψη του Μάο Τσετούνγκ!!
Ζήτω η Μεγάλη Προλεταριακή Τάξη!!”
*Το πιο πάνω άρθρο & μετάφραση είχαν γραφτεί για μια εφημερίδα αλλά επειδή δεν δημοσιεύθηκαν τελικά το παραθέτω εδώ, το κείμενο της ομιλίας στα αγγλικά μαζί με λινκς μπορείτε να βρείτε εδώ.
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Μια φορά κι ενά καιρό ήταν ένα @λφ@δι...
Το @λφ@δι αυτό πίστευε πως ο κόσμος πρέπει να ανατραπεί, γι αυτό άλλωστε και ήταν @ (σε κύκλο δηλαδή) και όχι ένα α όπως όλα τα άλλα. Είχε κι άλλα @λφ@δι@ για φίλους και το καθένα ήταν διαφορετικό. Κανένα @λφ@δι δεν είναι ίδιο με άλλο @λφ@δι (έτσι του είπαν κι έτσι έλεγε κι αυτό).
Αυτό το @λφ@δι διαφωνούσε με αυτά που έκαναν κατά καιρούς άλλα @λφ@δια, θεωρούσε πως το χ@ος δεν ήταν το ζητούμενο. Αλλά δεν ήθελε να το παίξει μπάτσος του κινήματος γιατί έτσι λέγαν τα κακά @λφ@δι@ τα οποία έκραζαν τα ελεύθερα @λφ@δια επαναστάτες. Αυτά τα κάνουν μόνο οι σταλινικοί του είπαν και αυτός σταλινικός δεν ήταν.
Μια μέρα όμως κάποια @λφ@δι@ βάλανε μπουρλώτο και φωτιά (όχι σε κράτος κι αστυνόμους) αλλά σε τράπεζες, βιβλιοπωλεία κτλ. Αυτός διαφωνούσε γιατί βιβλία ήξερε πως καίνε μόνο οι φασίστες με τους οποίους ήταν σε προαιώνια βεντέτα αλλά σε μια επανάσταση υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες, αυτό άκουσε να λένε στην τιβί το Δεκέμβρη κάποιοι σύντροφοι παρότι γενικά δεν γουστάρουμε την τιβί γιατί δουλεύουν εκεί διάφορα καθάρματα. Έλα μου όμως που δεν κάηκαν μόνο βιβλία αλλά και τρεις άνθρωποι σε μια τράπεζα.
Επί ώρες οι επαναστάτες έλεγαν πως πρόκειται για φήμες του κράτους για να χαλιναγωγήσουν τους αχαλίνωτους επαναστάτες που σάρωναν τα πάντα στο διάβα τους, συμπεριλαμβανομένων και των διαφωνούντων μικροαστών που πορεύονταν χωρίς να κάνουν μπ@χ@λ@. Κάποιοι άλλοι είπαν πως έφταιγαν οι "απεργοσπάστες". Άλλοι πως έφταιγε (μόνο) το αφεντικό τους που τους εξανάγκασε να δουλεύουν και που δεν είχε πάρει μέτρα πυρασφάλειας κτλ. Αρκετοί αναγκάστηκαν να γίνουν κι αυτοί μπάτσοι του κινήματος και σταλινικοί (στα λόγια ή στις πράξεις θα το δείξει η ιστορία) και να πουν την μαύρη αλήθεια, πως έκαναν πλάτες σε @λφ@δι@ που ήταν περισσότερο γ@υροι, β@ζελοι και μπ@ογκ (χούλιγκ@νς ντε) παρά @λφ@δι@. Μερικοί μάλιστα διαφωνούντες ντούροι επαναστάται τους έκραξαν κι αυτούς τους μικροαστούς απολογητές του συστήματος που ντροπιάζουν τα άλλα @λφ@δι@.
Ήταν @λφ@δι@ οι δράστες; Ήταν προβοκάτορες; (στην ολότητά τους και όχι μόνο η πράξη) Ποιος ξέρει, το θέμα είναι πως κάποια άλλα @λφ@δι@ επί χρόνια καλλιεργούσαν την εικόνα του χ@οτικού εξολοθρευτή που κατέστρεφε το...κεφάλαιο στους δρόμους και τον ταυτοποιούσαν ως @λφ@δι, κάποιοι άλλοι το προστάτευσαν με λόγια ή πράξεις γιατί το ένα @λφ@δι νίβει τ' @λλο.
Αλλά τώρα όλοι μαζί θα υποστούμε την προβοκατόρικη αυτή ενέργεια και κυρίως ο κόσμος που παλεύει και παρεμβαίνει καθημερινά, ο λαός που εκεί που πήγε να πάρει τα πάνω του μούδιασε μετά τους τρεις νεκρούς.
Ηθικό δίδαγμα: Τέρμα πια στις αυταπάτες, κόψτε τις μαλακίες πίσω από τις κουκούλες και πάτε με τους εργάτες...
Αυτό το @λφ@δι διαφωνούσε με αυτά που έκαναν κατά καιρούς άλλα @λφ@δια, θεωρούσε πως το χ@ος δεν ήταν το ζητούμενο. Αλλά δεν ήθελε να το παίξει μπάτσος του κινήματος γιατί έτσι λέγαν τα κακά @λφ@δι@ τα οποία έκραζαν τα ελεύθερα @λφ@δια επαναστάτες. Αυτά τα κάνουν μόνο οι σταλινικοί του είπαν και αυτός σταλινικός δεν ήταν.
Μια μέρα όμως κάποια @λφ@δι@ βάλανε μπουρλώτο και φωτιά (όχι σε κράτος κι αστυνόμους) αλλά σε τράπεζες, βιβλιοπωλεία κτλ. Αυτός διαφωνούσε γιατί βιβλία ήξερε πως καίνε μόνο οι φασίστες με τους οποίους ήταν σε προαιώνια βεντέτα αλλά σε μια επανάσταση υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες, αυτό άκουσε να λένε στην τιβί το Δεκέμβρη κάποιοι σύντροφοι παρότι γενικά δεν γουστάρουμε την τιβί γιατί δουλεύουν εκεί διάφορα καθάρματα. Έλα μου όμως που δεν κάηκαν μόνο βιβλία αλλά και τρεις άνθρωποι σε μια τράπεζα.
Επί ώρες οι επαναστάτες έλεγαν πως πρόκειται για φήμες του κράτους για να χαλιναγωγήσουν τους αχαλίνωτους επαναστάτες που σάρωναν τα πάντα στο διάβα τους, συμπεριλαμβανομένων και των διαφωνούντων μικροαστών που πορεύονταν χωρίς να κάνουν μπ@χ@λ@. Κάποιοι άλλοι είπαν πως έφταιγαν οι "απεργοσπάστες". Άλλοι πως έφταιγε (μόνο) το αφεντικό τους που τους εξανάγκασε να δουλεύουν και που δεν είχε πάρει μέτρα πυρασφάλειας κτλ. Αρκετοί αναγκάστηκαν να γίνουν κι αυτοί μπάτσοι του κινήματος και σταλινικοί (στα λόγια ή στις πράξεις θα το δείξει η ιστορία) και να πουν την μαύρη αλήθεια, πως έκαναν πλάτες σε @λφ@δι@ που ήταν περισσότερο γ@υροι, β@ζελοι και μπ@ογκ (χούλιγκ@νς ντε) παρά @λφ@δι@. Μερικοί μάλιστα διαφωνούντες ντούροι επαναστάται τους έκραξαν κι αυτούς τους μικροαστούς απολογητές του συστήματος που ντροπιάζουν τα άλλα @λφ@δι@.
Ήταν @λφ@δι@ οι δράστες; Ήταν προβοκάτορες; (στην ολότητά τους και όχι μόνο η πράξη) Ποιος ξέρει, το θέμα είναι πως κάποια άλλα @λφ@δι@ επί χρόνια καλλιεργούσαν την εικόνα του χ@οτικού εξολοθρευτή που κατέστρεφε το...κεφάλαιο στους δρόμους και τον ταυτοποιούσαν ως @λφ@δι, κάποιοι άλλοι το προστάτευσαν με λόγια ή πράξεις γιατί το ένα @λφ@δι νίβει τ' @λλο.
Αλλά τώρα όλοι μαζί θα υποστούμε την προβοκατόρικη αυτή ενέργεια και κυρίως ο κόσμος που παλεύει και παρεμβαίνει καθημερινά, ο λαός που εκεί που πήγε να πάρει τα πάνω του μούδιασε μετά τους τρεις νεκρούς.
Ηθικό δίδαγμα: Τέρμα πια στις αυταπάτες, κόψτε τις μαλακίες πίσω από τις κουκούλες και πάτε με τους εργάτες...
Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
Να πληρώσει το κεφάλαιο, στο κεφάλαιο για να βγούμε από την κρίση του κεφαλαίου!
Θα πει κάποιος τι μαλακία τίτλο έγραψες πάλι. Όμως αυτή είναι η ουσία των αιτημάτων/τοποθετήσεων της πλειοψηφίας των δυνάμεων οι οποίες αναφέρονται στην αριστερά στη χώρα μας.
Πιο συγκεκριμένα, η κρίση αποτελεί δομικό στοιχείο του (καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού) συστήματος, άρα του κεφαλαίου.
Καλούν την κυβέρνηση, δηλαδή τον συλλογικό καπιταλιστή (κεφάλαιο), να φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο, την εκκλησία κτλ. Άρα να φορολογήσει το κεφάλαιο, το κεφάλαιο. Και όλα αυτά για να ξεφύγουμε από την κρίση του κεφαλαίου. Να μην την πληρώσουμε εμείς αλλά αυτό, να τα βάλει από τη μια τσέπη στην άλλη δηλαδή.
Υ.Γ. Εγώ προσωπικά και να ήταν αυτή η λύση δεν θα την ακολουθούσα. Ο λόγος είναι πως παρότι δεν είμαι επιφανής μαρξιστής όπως όλοι αυτοί που σκέφτηκαν τα γαμάτα αιτήματα θεωρώ πως ο ρόλος της (επαναστατικής) αριστεράς είναι να οξύνει την κρίση του κεφαλαίου και όχι να την λύσει. Άρα άμα όλες αυτές οι προτάσεις του κώλου έλυναν το πρόβλημα και εμείς το ξέραμε θα έπρεπε να κάνουμε τουλάχιστον την πάπια και όχι να τις προτείνουμε στον Παπακωνσταντίνου (δεν αναφέρομαι ούτε στον Θανάση, ούτε στον Βασίλη, ούτε στον Πέτρο).
Κάποτε είχε βγει το ωραίο συνθηματάκι "Αριστερά Μαχόμενη Επαναστατική - Όχι Υποταγμένη Ρεφορμιστική" το οποίο παραμένει επίκαιρο. Γιατί είναι εύκολο να αναφέρεσαι στην επανάσταση και να την κλίνεις σε όλους τους χρόνους αλλά η επανάσταση δεν είναι λέξη έχει ουσία και η ουσία όλως αυτών των "επαναστατικών" προτάσεων είναι ο ρεφορμισμός του χειρίστου είδους.
Σε αυτά τα blogs, σε αυτή την e-κοινωνία μια μέρα ο ρεφορμισμός θα είναι ουτοπία!
Και ένα επίκαιρο άσμα:
Υ.Γ. Το μόνο πράγμα που δεν έχει θυσιάσει στο βωμό της κρίσης η πλειοψηφία της αριστεράς είναι η μαλακία που την δέρνει! Ας την θυσιάσει να δούμε καμιά άσπρη μέρα γιατί η υπερβολική μαλακία θολώνει την όραση και η κατ' εξακολούθηση θα τυφλώσει πολλούς και δεν θα ξέρουν που πάνε και θα πέσουν από κανένα γκρεμό, απ' αυτούς που βρίσκονται στα δεξιά του μονοπατιού (προς την επανάσταση).
Πιο συγκεκριμένα, η κρίση αποτελεί δομικό στοιχείο του (καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού) συστήματος, άρα του κεφαλαίου.
Καλούν την κυβέρνηση, δηλαδή τον συλλογικό καπιταλιστή (κεφάλαιο), να φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο, την εκκλησία κτλ. Άρα να φορολογήσει το κεφάλαιο, το κεφάλαιο. Και όλα αυτά για να ξεφύγουμε από την κρίση του κεφαλαίου. Να μην την πληρώσουμε εμείς αλλά αυτό, να τα βάλει από τη μια τσέπη στην άλλη δηλαδή.
Υ.Γ. Εγώ προσωπικά και να ήταν αυτή η λύση δεν θα την ακολουθούσα. Ο λόγος είναι πως παρότι δεν είμαι επιφανής μαρξιστής όπως όλοι αυτοί που σκέφτηκαν τα γαμάτα αιτήματα θεωρώ πως ο ρόλος της (επαναστατικής) αριστεράς είναι να οξύνει την κρίση του κεφαλαίου και όχι να την λύσει. Άρα άμα όλες αυτές οι προτάσεις του κώλου έλυναν το πρόβλημα και εμείς το ξέραμε θα έπρεπε να κάνουμε τουλάχιστον την πάπια και όχι να τις προτείνουμε στον Παπακωνσταντίνου (δεν αναφέρομαι ούτε στον Θανάση, ούτε στον Βασίλη, ούτε στον Πέτρο).
Κάποτε είχε βγει το ωραίο συνθηματάκι "Αριστερά Μαχόμενη Επαναστατική - Όχι Υποταγμένη Ρεφορμιστική" το οποίο παραμένει επίκαιρο. Γιατί είναι εύκολο να αναφέρεσαι στην επανάσταση και να την κλίνεις σε όλους τους χρόνους αλλά η επανάσταση δεν είναι λέξη έχει ουσία και η ουσία όλως αυτών των "επαναστατικών" προτάσεων είναι ο ρεφορμισμός του χειρίστου είδους.
Σε αυτά τα blogs, σε αυτή την e-κοινωνία μια μέρα ο ρεφορμισμός θα είναι ουτοπία!
Και ένα επίκαιρο άσμα:
Υ.Γ. Το μόνο πράγμα που δεν έχει θυσιάσει στο βωμό της κρίσης η πλειοψηφία της αριστεράς είναι η μαλακία που την δέρνει! Ας την θυσιάσει να δούμε καμιά άσπρη μέρα γιατί η υπερβολική μαλακία θολώνει την όραση και η κατ' εξακολούθηση θα τυφλώσει πολλούς και δεν θα ξέρουν που πάνε και θα πέσουν από κανένα γκρεμό, απ' αυτούς που βρίσκονται στα δεξιά του μονοπατιού (προς την επανάσταση).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)