Είχα πει θα φύγω...

Ναι ξέρω, είχα πει ότι δεν θα ξαναγράψω. Ας ελπίσουμε πως πρόκειται για την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Αφορμή ένα άρθρο του Θανάση Τσιριγώτη με τίτλο “Η τάξη και η πατρίδα” το οποίο δημοσιεύτηκε στο αλφαβίτα, στο Βήμα και άλλες κινηματικές ιστοσελίδες και ιστολόγια. Προβληματίστηκα αρκετά κατά πόσο ήταν αναγκαία ή χρήσιμη μια τέτοια ανάρτηση αλλά το θέμα που πιάνει ο Θ.Τ. είναι πολύ σημαντικό και επίκαιρο κατά την άποψή μου και γι αυτό δεν μπορούσα να μην τοποθετηθώ.

Το κείμενο ξεκινάει με μια λογοτεχνίζουσα εισαγωγή την οποία θα αφήσω ασχολίαστη. Το κείμενο έχει ως κεντρική ιδέα αυτό που λέει ο τίτλος. Η τάξη και η πατρίδα που στο τέλος του κειμένου μας λέει πως είναι και λόγος για να αγωνιστεί και να πεθάνει κανείς.

Όχι γαμώ το κερατό μου δεν είναι λόγος για να πεθάνεις η πατρίδα και δεν είναι αυθεντικό μέγεθος όπως λέει αυθαίρετα ο Τσιριγώτης. Τι θα πει να πεθάνεις για την πατρίδα; Σε ένα πόλεμο ενάντια στους ναζί όπως στο Β' Π.Π. ή σε ένα πόλεμο όπως η μικρασιατική εκστρατεία; Και τα δυο θα μπορούσε να πει κανείς για την πατρίδα έγιναν. Δεν μπορείς να πετάς ότι θες και να νομίζεις πως είπες και μέγιστη επαναστατική ατάκα.

Τι εννοεί με το πατρίδα. Το έθνος, το κράτος, κάτι άλλο;

Το κείμενο είναι γραμμένο τόσο μπερδεμένα που μπορεί να ισχυριστεί ο συγγραφέας εκ των υστέρων πως άλλο λέει, αλλά ας πρόσεχε. Δεν είναι πρωτοετής που δοκιμάζει να γράψει την πρώτη του προκήρυξη.

Λέει ο Θ.Τ.:

“Η τάξη και το έθνος είναι οι μήτρες που σμιγμένες γέννησαν εθνικολαϊκούς, απελευθερωτικούς αγώνες, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, νίκες και ήττες και αποτελούν τη μνήμη, την κρίση και το υλικό για την αναγέννηση του λαού.

Δεν τις χαρίζουμε και δεν τις χαραμίζουμε σε κανέναν επίδοξο αποικιστή”

Για τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις απαντάει ο Στάλιν στο 'Μαρξισμό και το Εθνικό Ζήτημα':

“Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως η σοσιαλδημοκρατία θα υποστηρίζει όλους και τους κάθε λογής θεσμούς και έθιμα του έθνους. Καταπολεμώντας την καταπίεση ενάντια στο έθνος, θα υπερασπίζει μονάχα το δικαίωμα του έθνους να καθορίζει μόνο του την τύχη του, διαφωτίζοντας σύγκαιρα ενάντια στους βλαβερούς θεσμούς και έθιμα που έχει το έθνος αυτό, με σκοπό να δώσει τη δυνατότητα στα εργαζόμενα στρώματα του δοσμένου έθνους να λυτρωθούν απ’ αυτού.”

Τι θα πει αναγέννηση του λαού; Εκφράσεις που στερούνται νόημα και περιεχόμενο έχει τόσες πολλές το κείμενο που θυμίζει Γκυ Ντεμπόρ και καταστασιακούς στο αγαπημένο τους κολλάζ λέξεων και εκφράσεων! Σε ένα θέμα όπου δίνουν και παίρνουν οι πάντες από την ακροδεξιά μέχρι την αριστερά δεν μπορείς παρά να είσαι σαφής και συγκεκριμένος για το πως ορίζεις εσύ το ζήτημα, και ο Θ.Τ. δεν το κάνει αυτό. Η θολούρα εξυπηρετεί την ακροδεξιά στην κάθε της μορφή από την Χρυσή Αυγή και το ΛΑΟΣ μέχρι τον κάθε καμ(μ)ένο, τους Καζάκηδες, όσους αναπωλούν την αναβίωση του ΠΑΣΟΚ των 80s κτλ. Δεν εξυπηρετεί την αριστερά και το κίνημα και γι αυτό δεν μπορούν να γράφονται από πλευράς αριστεράς και μάλιστα για ευρεία κατανάλωση τέτοια άρθρα.

Ποιος αποικιστής; Κυριολεκτικά αποικιστής σημαίνε ιδρυτής μιας αποικίας ή αρχηγό ομάδας αποίκων. Σε ποια περίοδο ζούμε, του ιμπεριαλισμού ή της αποικιοκρατίας; Ακόμη και ο όρος νεο-αποικία που χρησιμοποιείται κατά κόρων ας δούμε πως τον χρησιμοποιούσε και ΠΟΤΕ ο Μάο και μετά να δούμε αν ταιριάζει για χρήση κατά το δοκούν. Η Ελλάδα είναι χώρα εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό, ούτε υπόδουλη, ούτε αποικία και πρέπει να ανατραπεί τόσο η εξάρτηση όσο και η ελληνική αστική τάξη για να οικοδομήσουμε μια άλλη κοινωνία. Δεν υπάρχουν ούτε αντιιμπεριαλιστικά ούτε πατριωτικά αστικά σύμμαχα στοιχεία όπως υπήρξαν στην περίπτωση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων των αποικιών και νεο-αποικιών στην Ελλάδα. Κι αυτό το αναφέρω γιατί η κάθε τοποθέτηση, η ανάλυση για μια χώρα είναι αναγκαία προϋπόθεση για τον καθορισμό των στόχων αλλά και των εργαλείων της πάλης. Άλλα σε μια (νεο-)αποικία, κι άλλα σε μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό καπιταλιστική χώρα.

Γιατί δεν ταυτίζεται η πατρίδα και η τάξη και δεν είναι δυο αντικειμενικά πράγματα που μάλιστα λειτουργούν σε σύζευξη.

Και πάλι ο Στάλιν:

" Λοιπόν, τα δικαιώματα των εθνών και η «ακριβής έννοια» του προγράμματος της σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι ένα και το ίδιο πράγμα.

[...]

Είναι ξεκάθαρο, πως «δικαιώματα των εθνών» και «ακριβής έννοια» του προγράμματος, είναι δύο διαφορετικά πεδία. Τη στιγμή που «η ακριβής έννοια» του προγράμματος εκφράζει τα συμφέροντα του προλεταριάτου, που είναι επιστημονικά διατυπωμένα στο πρόγραμμα του τελευταίου, τα δικαιώματα των εθνών μπορούν να εκφράζουν τα συμφέροντα κάθε τάξης- κεφαλαιοκρατίας, αριστοκρατίας, κλήρου κλπ- ανάλογα με τη δύναμη και την επιρροή που έχουν αυτές οι τάξεις. Εκεί βρίσκονται οι υποχρεώσεις του μαρξισμού, εδώ βρίσκονται τα δικαιώματα των εθνών, που αποτελούνται απόδιαφορετικές τάξεις. Τα δικαιώματα που έχουν τα έθνη και οι αρχές της σοσιαλδημοκρατίας, μπορούν να είναι ή και να μην «είναι αντίθετα» το ένα με το άλλο, όπως, ας πούμε, η πυραμίδα του Χέοπα και η περίφημη συνδιάσκεψη των λικβινταριστών. Είναι απλώς αδύνατο να συγκριθούν αυτά. Απ’ αυτά όμως προκύπτει, πως η σεβαστή συνδιάσκεψη μπέρδεψε με τον πιο ασυγχώρητο τρόπο δύο ολότελα διαφορετικά πράγματα. Δε βγήκε η λύση του εθνικού ζητήματος, μα ένας παραλογισμός, όπου τα δικαιώματα των εθνών και οι αρχές της σοσιαλδημοκρατίας «δεν είναι αντίθετα» το ένα με το άλλο, και συνεπούμενα, κάθε αίτημα που έχουν τα έθνη μπορεί να συμβαδίζει με τα συμφέροντα του προλεταριάτου, ώστε, ούτε μια διεκδίκηση των εθνών που τείνουν στην αυτοδιάθεση, δεν θα είναι «αντίθετη με την ακριβή έννοια» του προγράμματος.”

Αν κάποιοι θέλουν να πάνε από το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια στο Πατρίς-Επανάσταση-Σοσιαλισμός ευχαριστώ πολύ αλλά δε θα πάρουμε. Ο Στάλιν στην προσπάθειά του να πετύχει τη μέγιστη συσπείρωση του Σοβιετικού λαού για να υπερασπιστεί το πρώτο σοσιαλιστικό εγχείρημα και τις θυσίες της εργατικής τάξης και του προλεταριάτου χρησιμοποιήσε τον πατριωτικό λόγο. Αυτή την κίνηση τακτικής του Στάλιν κάποιοι κακώς την ανάγουν σε στρατηγική και έπειτα την εντάσσουν στο λόγο τους ως τέτοια. 


Κι επειδή όσο οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι περιφέρειες θα αρχίσουν να φλέγονται άμα μας δώσουν τα όπλα να πολεμήσουμε τον Τούρκο, ή οποιοδήποτε άλλο 'εξωτερικό εχθρό' αυτό το ζήτημα περί πατρίδας και θυσίας για την πατρίδα πολύ πιθανό από φιλολογικό να γίνει πραγματικό. Δεν πολεμάμε σε άδικους πολέμους!

Αφιερωμένο:

Ερυθρό Πρίσμα για πάντα

Όπως θα έχετε καταλάβει το Ε.Π. ακολουθεί την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Έχει 'χρεωκοπήσει'αλλά κανείς δεν το παραδέχεται. Το Ε.Π. έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο, δηλαδή μια περίοδο σχετικής απραξίας ή και στασιμότητας η οποία επέτρεπε μια τακτική ανανέωση.

Η αλήθεια είναι πως το μπλογκ δεν είναι πλέον στο top-100000000000000000 των προτεραιοτήτων μου εδώ και καιρό και το έχετε καταλάβει όλ-οι/ες/α που θα έλεγε κι ένας συνάδελφος από τις Πολ. Επ. του ΑΠΘ.

Ίσως αυτή η προσπάθεια να κυοφορεί στα σπλάχνα της μια καινούργια (σαν την μήτηρ του Ιωσήφ Βισσαριόνοβιτζ Τζουγκασβίλι, εφεξής Τζούγκι). Ο Τζούγκι και σήμερα αποτελεί αναγκαιότητα αλλά πρέπει να τα βγάλουμε πέρα χωρίς αυτόν. Έτσι κι εσείς χωρίς το Πρίσμα.

Βενσερέμος!

ΥΓ Η πιθανότητα το Πρίσμα να ξανάρθει σε 5 γενιές παραμένει ανοικτή...

Μια πρώτη αποτίμηση της εκδήλωσης για τον περιοδικό τύπο

Μια πρώτη αποτίμηση της εκδήλωσης για τον περιοδικό τύπο 

Διεξήχθει την Παρασκευή 2/12 η εκδήλωση “Ο περιοδικός τύπος ως μέσο έκφρασης και συλλογικότητας” στο βιβλιοπωλείο “Εκτός των Τειχών” με τη συμμετοχή των εντύπων Κομπρεσέρ, Λεύγα και Humba!

Ως προς την προσέλευση μπορούμε να πούμε ότι ήταν ικανοποιητική έχοντας μάλιστα κατά πλειοψηφία την παρουσία (αρκετών δεκάδων) ατόμων που για πρώτη φορά περνούσαν το κατόφλι του βιβλιοπωλείου. Το πρίσμα ένοιωσε μια ιδιαίτερη χαρά βλέποντας αρκετούς φίλους από τα παλιά που είχε καιρό να συναντήσει, ασχέτως αν δεν κατάφερε να περάσει παραγωγικό χρόνο μαζί τους λόγω αυξημένων υποχρεώσεων.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την συνηθισμένη καθυστέρηση που αυτή τη φορά παραδόξως όχι λόγω καθυστερημένης προσέλευσης του κοινού αλλά του ενός εκ των τριών ομιλητών (περιοδικών). 

Δεν πρόκειται να αναπαράγω όλη τη συζήτηση εδώ απλά θα αναφέρω τι κρατάω από κάθε τοποθέτηση και πως κατάλαβα εγώ αυτά που ειπώθηκαν...

Από το Κομπρεσέρ, ότι η συζήτηση για την πόλη και το χώρο δεν έχει επί της ουσίας ανοίξει/προχωρήσει στην Ελλάδα κι ότι στο έντυπό τους αντανακλάται η συζήτηση και οι διεργασίες που προηγούνται της έκδοσης, π.χ. μεταναστευτικό στο προηγούμενο τεύχος που βγήκε λίγο μετά την απεργία των 300 και το επόμενο θα πραγματευτεί τις εξεγέρσεις που έχουν λάβει χώρα σε μια σειρά (μητρο)πόλεις. Το πάντρεμα της επιστήμης και κινήματος που επιχειρείται στο έντυπο τόσο ως προς το περιεχόμενό του όσο και ως προς την διανομή του μέσα από κοινωνικούς χώρους και στέκια, από μόνο του προσδίδει ενδιαφέρον στο εγχείρημα. Κλείνοντας, το Πρίσμα θεωρεί πως το Κομπρεσέρ επί της ουσίας προσπαθεί να θέσει τα ερωτήματα πάνω στα ζητήματα της πόλης και του χώρου στο Ελλάντα και όχι να δώσει τις απαντήσεις.

Το HUMBA! αυτοπαρουσιάστηκε με αρκετή δόση χιούμορ, έδωσε το αντι-γαυρικό του στίγμα με τη βοήθεια του κοινού, αλλά και παρουσίασε εαυτόν λιγότερο πολιτικό απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα, κάτι που είναι εμφανές από το πρώτο του κι όλας editorial. Το ζήτημα της δικτύωσης, το ομολογουμένως υψηλό τιράζ για ένα εξειδικευμένο περιοδικό με σαφή τοποθέτηση πάνω στα ζητήματα του αθλητισμού και της οπαδικής κουλτούρας είναι επίσης ενδιαφέροντα στοιχεία. Επίσης η ανάγκες να συζητηθούν θέματα που άπτονται του αθλητισμού και κρύβονται κάτω από το χαλί αλλά και η αίσθηση του εγχειρήματος ως “συνέχειας” των fanzines των 80s (στα αγγλικά γήπεδα) είναι σημεία που κρατάει το Πρίσμα.

Η Λεύγα τοποθετήθηκε ευθέως στο θέμα της εκδήλωσης. Στο ζήτημα της δημιουργίας και λειτουργίας του περιοδικού έθεσε σε πρώτη θέση αυτό της συλλογικότητας σε αντιπαραβολή με αυτό μιας παρέας χωρίς να την υποβιβάζει προφανώς (την παρέα) όπως επίσης και αυτό της συντακτικής επιτροπής σε αντιπαραβολή με μιας πολιτικής οργάνωσης χωρίς και πάλι να υποβιβάζει την πολιτική οργάνωση. Το τελευταίο θα μπορούσε βέβαια να συμπεράνει κάποιος εάν άκουγε την τοποθέτηση αποσπασματικά σε σχέση τόσο με το σύνολό της όσο και σε σχέση με το θέμα της συζήτησης.Επίσης, ως προς την παραγωγή του περιεχομένου (ως μέσο έκφρασης) έθεσε το ζήτημα πως δεν πρόκειται για θέσφατα ή γραμμή απλά για ένα περιεχόμενο που στη δεδομένη συγκυρία εκφράζει την συντακτική επιτροπή του περιοδικού. Και πάλι όχι γιατί υπάρχει πρόβλημα με την γραμμή αλλά όπως τέθηκε από την πλευρά του περιοδικού, δεν είμαστε σε αυτή τη φάση αλλά στη φάση όπου πρέπει να συσωρρευτούν οι όροι για να φτάσουμε σε αυτό το (αναγκαίο) επίπεδο όπως και στο ζήτημα της οργάνωσης. Κλείνοντας το Πρίσμα εκτίμησε το γεγονός πως δεν θεωρούν πως το περιοδικό τους πρέπει ντε και καλά να “ζήσει για πάντα” αλλά εάν θεωρηθεί ότι έχει κλείσει τον κύκλο του, θα μπουν οι “τίτλοι τέλους”.

Από κει και πέρα η συζήτηση, λόγω και του πλαισίου που έθετε η πρόσκληση αλλά όχι η εισήγηση μπήκε και στα ζητήματα των εγχειρημάτων των 70s-80s. Έγινε μια μικρή αναδρομή στο τότε όπου τέθηκαν τα σημεία σύγκλισης αλλά και απόκλισης. Όπως σωστά τέθηκε τα τρία έντυπα δεν θα μπορούσαν με τίποτα να χαρακτηριστούν fanzines ή “έντυπα δρόμου” από πλευράς παραγωγής, σχεδιασμού κτλ αλλά θα μπορούσε να τα καταχωρήσει κανείς στον “ανεξάρτητο τύπο” υπό την έννοια της σχετικής οικονομικής/πολιτικής τους αυτονομίας. Αναδείχθηκε επίσης το γεγονός πως πολλά από τα τότε εγχειρήματα αποτελούσαν ατομικά εγχειρήματα (από τον Ελεφάντη έως τον Χρηστάκη) παρότι μπορεί να συσπείρωναν αρκετό κόσμο και πως το τέλος τους ερχόταν εάν η φιγούρα αυτή άλλαζε ενδιαφέροντα ή απεβίωνε.

Επίσης το γεγονός πως πρέπει η συζήτηση περί αυτού του τύπου αλλά και της ιστορίας του περιοδικού τύπου είναι ανύπαρκτη μας κάνει να θεωρούμε την συζήτηση αυτή ως την πρώτη από αρκετές που θα (πρέπει να) ακολουθήσουν...

Σκέψεις πάνω στη 48ωρη

Το Πρίσμα για άλλη μια φορά βγαίνει εκτός προγράμματος. Οι εξελίξεις τρέχουν και η απροθυμία του να στρωθεί και να (κατα)γράψει τις σκέψεις του την ώρα που πρέπει, τον βγάζουν εκτός προγράμματος αναρτήσεων.

Εν ολίγοις θα ασχοληθώ με τα τεκτενόμενα της 48ωρης για τα οποία δεν είχα πρόθεση να γράψω άμεσα.

Ας αρχίσω με τις 19 Οκτώβρη. Η απεργιακή κινητοποίηση ήταν πραγματικά εκπληκτική. Οι μάζες συνέρρεαν από παντού και συνεχώς. Τα οργανωμένα μπλοκ κινούνται με βήμα σημειωτό και η απόσταση Μουσείο-Σύνταγμα διανύεται με ρυθμούς χελώνας.

Στο Σύνταγμα τα πράγματα κυλούν σχετικά ήρεμα μιας και οι διαταγές των δυνάμεων καταστολής φαίνεται να είναι πως πάση θυσία δεν πρέπει να δράσουν παρά με πολύ φειδώ στη χρήση βίας, χημικών και κρότου-λάμψης. Γι αυτό το λόγο η άγρια νεολαία ξεσάλωσε στη ρήψη μπουκαλιών και πετρών. Σε κάποια φάση βέβαια που την έπεσαν τα ΜΑΤ στο κάτω μέρος της πλατείας γκάζωσαν και κινδυνεύσαμε να ποδοπατηθούμε από την άτακτη οπισθοχώρηση προς την Φιλελλήνων διαφόρων “συγκρουσιακών” και όχι μόνο.

Κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη μέρα.

Ημέρα δεύτερη μέρα, 20 Οκτώβρη.

Η μέρα ξεκίνησε με ενθαρρυντικά μηνύματα μιας και οι μάζες συνέρρεαν προς το Σύνταγμα και αν δεν συνέβαιναν όσα συνέβησαν πιθανό να είχαμε ακόμη μεγαλύτερη προσέλευση και κατά τις απογευματινές ώρες. Εδώ σταματάω τα “αν” και πάω στα όσα έγιναν.

Το ΠΑΜΕ είχε δηλώσει περικύκλωση...παρόλα αυτά το πρωί πηγαίνοντας προς την Κλαυθμώνος δεν είδα την Βουλή περικυκλωμένη...δε βαριέσαι! Φτάνοντας όμως στο Σύνταγμα είδα το ΠΑΜΕ να βρίσκεται στην Αμαλίας (δικαίωμά του) κάνοντας αλυσίδες προς τον υπόλοιπο κόσμο με πλάτη στα ΜΑΤ που βρίσκονται μπροστά στη Βουλή.

Σε κάποια φάση το μεσημεράκι κι εκεί που πήγαινε χαλαρά η φάση ξαφνικά από μακριά, Όθωνος και Φιλελλήνων στο περίπου, είδα μια περίεργη κινητικότητα περίπου έξω από τη Μ. Βρεττανία. Πλησίασα από την κάτω μεριά μπαίνοντας στην πλατεία όπου είδα αυτό που είχα υποθέση. Σύγκρουση ανάμεσα σε μέλη του ΠΑΜΕ (ή του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ ή των ΚΝΑΤ ή όπως θέλει ας το πει ο καθένας) και διαφόρων άλλων και διαδηλωτών (ή έστω μη κουκουλοφόρων) και “μαύρων”. Το ποιος ξεκίνησε τι δεν μπορώ να το ξέρω ως προς το τι είδα εγώ. Αυτό που είδα όμως εγώ ήταν εξέλιξη σύγκρουσης μεταξύ συμμοριών ως προς τον τρόπο διεξαγωγής της.

Να πετάγονται ή να ωθούνται από την περιφρούριση του ΠΑΜΕ προς το κενό (2-3 μέτρα) διαφόρων που όσο μπορούσα να δω μιας και δεν ήμουν μακριά ούτε κουκούλες είχαν ούτε τίποτα. Να φεύγουν μαρμαρόπετρες ανάμεσα στα άλλα νομίζω διέκρινα και μια μολότωφ από την άλλη και από ένα σημείο και μετά οι μαρμαρόπετρες να εναλλάσονται κι από τα δυο στρατόπεδα. Εν ολίγοις ήταν μια μάχη με αδιαφορία για τον “άλλο”, για το αν θα πεθάνει κανείς ή θα τραυματιστεί σοβαρά.

Στις επιθέσεις και αντεπιθέσεις μεταξύ των δυο πλευρών είχαμε σίγουρα τραυματισμούς κόσμου άσχετου ως προς τις δυο πλευρές ή ως προς την σύγκρουση, εννοώντας κόσμου που πήγε να δράσει πυροσβεστικά. Η κάθε πλευρά χτυπούσε τους απέναντι θεωρώντας τους ένα. Όποιος ήταν στην Αμαλίας ήταν αυτομάτως ΠΑΜΕ, όποιος βρισκόταν στη Σταδίου ήταν αυτομάτως “μαύρος” ή “προβοκάτορας”, και τους άξιζε μέχρι και ο θάνατος για την ιδιότητά τους αυτή.

Να πω πρώτα ότι αυτό το γεγονός λειτούργησε ως προβοκάτσια ολκής και επέδρασε διαλυτικά για την κατά τα άλλα μεγάλη συγκέντρωση. Η άποψή μου είναι πως μια προβοκάτσια σε στυλ Marfin δεν θα μετρούσε για τον κόσμο που κατεβαίνει πλέον. Έχει ξεπεράσει τέτοιου τύπου ατομικές ενέργειες που γίνονται μακριά από αυτόν και εύκολα τις θεωρεί ξένες σε αυτόν πλέον. Η προβοκάτσια που ξετυλήχθηκε μπροστά στα μάτια μας όμως την Πέμπτη όντως επέδρασε στο σύνολο των παρευρισκομένων. Ουδής περίμενε τόσο μένος ανάμεσα σε δυο αυτοπροσδιοριζόμενες αντισυστημικές δυνάμεις.

Λίγο μετά τα ΜΑΤ αρχίζουν επιχειρήσεις σκούπα εντός της Πλατείας και στους γύρω δρόμους και αμέσως μετά αποχωρεί και το ΠΑΜΕ. ΑΥΤΑ!

Συμπεράσματα από την δεύτερη μέρα (σε τυχαία σειρά):

1. Το ΚΚΕ ανέλαβε τον ρόλο της περιφρούρησης της Αμαλίας
2. Κανείς δεν θα έμπαινε στη Βουλή, υπήρχε-δεν υπήρχε ΚΚΕ εκεί. Εάν οι μάζες θέλανε να μπουκάρουν στη Βουλή θα έμπαιναν και θα έπαιρναν και το ΚΚΕ αμπάριζα.
3. Το ΚΚΕ εμπόδιζε μεν τους μπάχαλους να παίξουν με τα ΜΑΤ όπως έκαναν μια μέρα πριν αφενώς αφετέρου εμπόδιζε κι όποιον ήθελε να διαδηλώσει έμπροσθεν της Βουλής. Όπως και να έχει έκανε αλυσίδες προς τον κόσμο και όχι προς το σύστημα.
4. Η όλη δράση εκατέρωθεν υπήρξε προβοκατόρικη για το κίνημα.
5. Και το ΠΑΜΕ και οι...διαδηλωτές (μπάχαλοι και μη) που βρέθηκαν από την άλλη μεριά λειτούργησαν δολοφονικά απέναντι σε όποιον θεωρούσαν ως εχθρό τους.
6. Ο θάνατος του διαδηλωτή είναι αποτέλεσμα της κρατικής βίας.
7. Η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που πήραν θέση, την πήραν με βάση τις δικές τους ιδεοληψίες ή για να δικαιολογήσουν δικές τους ανάλογες (μελλοντικές) “πρακτικές” και όχι με βάση την κριτική των όσων έγιναν. Έτσι είχαμε από τη μια δικαιολόγηση των αλυσίδων του ΠΑΜΕ από όσους φιλοδοξούν να το αντικαταστήσουν ή που θα έκαναν τα ίδια (από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έως το ΜΛ-ΚΚΕ και την Περιεκτική Δημοκρατία) ή που βγάλανε λάδι τη δολοφονική τύπου επίθεση της άλλης πλευράς (ΑΚ Αθήνας, Συσπείρωση Αναρχικών). Πιο σοβαρές ανακοινώσεις κατ' εμέ υπήρξε εκτός από του ΚΚΕ(μ-λ), της ΟΚΔΕ και του ΕΕΚ παρότι οι τελευταίες δυο οργανώσεις το παράκαναν στη χρήση του όρου σταλινικός και διαφόρων άλλων εκφράσεων. Ρε παιδιά ή εμείς είμαστε σταλινικοί ή το ΚΚΕ, αποφασίστε. Επίσης μου άρεσε η τοποθέτηση του ΣΜΕΔ (Σωματείο Μεταφραστών, Επιμελητών, Διορθωτών).
8. Δεν συμμετείχε το σύνολο του “χώρου” στη σύγκρουση και τμήμα του τις έφαγε από τα ΚΝΑΤ ενώ προσπαθούσε να λειτουργήσει πυροσβεστικά.
9. Δεν συμμετείχαν στο ξύλο μόνο ανάρχες αλλά και άλλοι. Τουλάχιστον δεν ταιριάζουν ενδυματολογικά στην κατηγορία “αναρχία”. Αυτό πρέπει να προβληματίσει κύρια το ΚΚΕ του οποίου η στάση (και δεν αναφέρομαι μόνο στην απεργία) έχει δημιουργήσει ένα τόσο εχθρικό ακροατήριο.
10. Πρέπει να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το πως επιλύονται οι αντιθέσεις στους κόλπους του λαού, όπως θα έλεγε και ο Πρόεδρας. Και να απομονωθούν ομάδες που ακολουθούν άλλου τύπου τακτικές φασίζουσες ή φασιστικές.

"To βάθος του ουρανού είναι κόκκινο"

Clopy-Paste από Αντιγειτονιές

«Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο»: τη Δευτέρα 17/8 στις 21.00 συνέντευξη με το σ. Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος

Με τίτλο δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία του Κρις Μαρκέρ (1977), το ράδιο «Βαθύ Κόκκινο» με μια σειρά εκπομπών επιχειρεί να ανιχνεύσει την ιστορία της επαναστατικής αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, καθώς και την συμβολή του ιδεολογικού και πολιτικού αυτού χώρου στο εργατικό κίνημα και τους κοινωνικούς αγώνες που αναπτύχτηκαν πριν, στη διάρκεια της δικτατορίας και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. 

Μια σειρά αγωνιστές και ιστορικά στελέχη της επαναστατικής αριστεράς μιλάνε στην εκπομπή μας καταθέτοντας την μαρτυρία και τις απόψεις τους. 

Τη Δευτέρα το βράδυ στις 9.00 ο σύντροφος Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος, στέλεχος του ΚΚΕ (μ-λ), μιλάει στον διαδικτυακό ρ/σ μας για την κινέζικη επανάσταση, τις εξελίξεις για το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα και τον κόσμο, τις πηγές του μ-λ ρεύματος, την Αναγέννηση και την ΟΜΛΕ, την πολιτιστική επανάσταση και μια σειρά άλλα ζητήματα όπως η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, οι αιτίες και οι επιπτώσεις της καθώς και οι προοπτικές που ανοίγονται στη νέα περίοδο.

Τι συμβαίνει στο Νεπάλ, νο. 2

Ερώτημα για ένα Ηγετικό Σύντροφο

του Ροσάν Κισσούν

Σύντροφε!

Όταν ήσουν στο δρόμο

Μιλούσες για την επανάσταση

Σύντροφε!

Όταν ήσουν στις παραγκουπόλεις

Μιλούσες για την απελευθέρωση

Σύντροφε!

Όταν ήσουν με τον λαό

Σαν το ψάρι μέσα στο νερό

Μιλούσες για το Μαρξισμό

Μιλούσες για το Λενινισμό

Μιλούσες για το Μαοϊσμό

Μιλούσες τόσο πολύ

Σοσιαλισμός και Κομμουνισμός

Και τι όχι...

Αλλά τώρα Σύντροφε!

Όταν είσαι στην καρέκλα

Δεν ακούς

Τι λένε σου λέει ο δρόμος

Αλλά τώρα Σύντροφε

Όταν είσαι στο ουράνιο βασίλειό σου

Δεν επισκέπτεσαι τις παραγκουπόλεις

Έστω για να επιβεβαιώσεις

Εάν έχουν πεθάνει ευχαριστημένοι

Ή αν είναι ακόμη ζωντανοί

Αλλά τώρα Σύντροφε!

Όταν είσαι στο παλάτι

Δεν αντιμετωπίζεις το λαό

Έστω για να εξακριβώσεις

Ποιες καταγγελίες έχει να θέσει

Ειλικρινά μιλώντας,

Εάν δεν σε πειράζει

Αυτό που ήσουν, Σύντροφε, στο παρελθόν

Δεν είσαι στο παρόν

Έχεις αλλάξει θαυμάσια

Όταν τίποτα δεν έχει αλλάξει

Με την ευγενική σου άδεια

Μπορώ να σου κάνω μια κρίσιμη ερώτηση;

Ω Σύντροφε!

Είσαι ακόμη Σύντροφος,

Ή

τα πάντα

Εκτός από Σύντροφος;

Αυτό το ποίημα, γραμμένo από ένα μακροχρόνιο μέλος του Μαοϊκού Πολιτιστικού Μετώπου, θέτει απλά και καθαρά το τι έχει συμβεί με την επανάσταση στο Νεπάλ. Ο ποιητής ο οποίος αρχικά είχε μείνει ανώνυμος έστειλε το ποίημα στο αγγλόφωνο όργανο του τότε ΚΚΝ(Μ) το Κόκκινο Αστέρι αμέσως μετά τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση όπου και δεν δημοσιεύθηκε.

Για τα όποια "λάθη" στη μετάφραση ευθύνεται το Πρίσμα. Παρακαλούνται οι γνώστες και λάτρες της μαοϊκής ποίησης να τα επισημάνουν.

Πηγή στα αγγλικά: http://dissidentvoice.org/2009/03/question-for-a-leading-comrade/

Τι συμβαίνει στο Νεπάλ;

Τον Ιούλιο του 2008, ο Basanta, σημαίνων στέλεχος του Μαοϊκού Κόμματος είχε τονίσει σε άρθρο του πως υπάρχει σύγχυση στο επαναστατικό στρατόπεδο για το πως θα προχωρήσει.¹ Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι πρόσφατα ακολούθησε σιωπή. Μια σιωπή σαν την ηρεμία πριν ξεσπάσει η καταιγίδα. Το πρόσφατο διάστημα οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες.

Παρότι τον Δεκέμβρη του 2010 το κόμμα αποφάσισε να προχωρήσει σε λαϊκή εξέγερση αυτή η απόφαση δεν εφαρμόστηκε. Μάλιστα τότε εκφράστηκαν για πρώτη φορά οι διαφωνίες όταν ο Μπαταράι αντιπρόεδρος του κόμματος και νυν πρωθυπουργός της χώρας διαφώνησε ανοικτά και μέσω περιοδικού που ελέγχει άρχισε να ξεδιπλώνει την πλατφόρμα του.²

Επί της ουσίας υπάρχουν τρεις διαφορετικές τάσεις εντός του κόμματος οι οποίες εκφράζονται κύρια από τους Πρατσάντα, Μπατταράι και Κίραν αντίστοιχα. Οι πιο πολλοί αναλυτές τις χαρακτηρίζουν ως την κεντρίστικη, την δεξιά και την αριστερή. Επί της ουσίας υπάρχουν δυο τάσεις, η επαναστατική όπως αυτή φαίνεται να εκφράζεται από τον Κίραν και η αντεπαναστατική όπως φαίνεται να εκφράζεται από τους άλλους δύο. Η πρώτη θέλει να εφαρμόσει την γραμμή του κόμματος για λαϊκή εξέγερση και διαφωνεί με τυχόν παράδοση των όπλων και διάλυση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού σε αντίθεση με τις άλλες δύο.

Τίποτα δεν έχει κριθεί. Ιδεολογικές και πολιτικές μάχες δίνονται καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα του κόμματος, των μαζικών οργανώσεων και της νεπαλέζικης κοινωνίας. Κάτι τέτοιο είναι εμφανές ακόμη και στο επίπεδο του πολιτισμού με το περιεχόμενο που έχουν διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.³ Ακόμη και η απόφαση για παράδοση των όπλων φαίνεται να συναντάει σθεναρή αντίσταση από μεγάλη μερίδα τόσο του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού με δημόσιες δηλώσεις για ανυπακοή όσο και του κόμματος.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν η πλάστιγγα θα γύρει προς τη μεριά της επανάστασης ή της αντεπανάστασης. Αυτό που γνωρίζουμε όμως είναι ότι πλέον έχει τεθεί το εξής ζήτημα από τη μεριά των επαναστατικών δυνάμεων κόντρα στην αντεπαναστατική γραμμή μέσα στο κόμμα, δηλαδή ότι “ο συμβιβασμός είναι δυνατός σε μια επανάσταση, όμως η επανάσταση δεν είναι δυνατή μέσω μόνο συμβιβασμών.”⁴

Υ.Γ. Μόλις κυκλοφόρησε και συνέντευξη του Γκουαράβ, στελέχους του κόμματος που καταγγέλλει την καθοδήγηση για εγκατάλειψη της θέσης για Νέα Δημοκρατία.

1http://www.kkeml.gr/international/logoi/602_Basanta.htm

2http://bannedthought.net/Nepal/Leaders/Kiran/RevoltIsPlenumMandate-101213.pdf (στα αγγλικά)

3http://antigeitonies.blogspot.com/2011/09/blog-post_09.html

4http://www.kkeml.gr/international/logoi/600_nepal.htm