Αναζητηση της απολυτης αληθειας

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Σκέψεις πάνω στη 48ωρη

Το Πρίσμα για άλλη μια φορά βγαίνει εκτός προγράμματος. Οι εξελίξεις τρέχουν και η απροθυμία του να στρωθεί και να (κατα)γράψει τις σκέψεις του την ώρα που πρέπει, τον βγάζουν εκτός προγράμματος αναρτήσεων.

Εν ολίγοις θα ασχοληθώ με τα τεκτενόμενα της 48ωρης για τα οποία δεν είχα πρόθεση να γράψω άμεσα.

Ας αρχίσω με τις 19 Οκτώβρη. Η απεργιακή κινητοποίηση ήταν πραγματικά εκπληκτική. Οι μάζες συνέρρεαν από παντού και συνεχώς. Τα οργανωμένα μπλοκ κινούνται με βήμα σημειωτό και η απόσταση Μουσείο-Σύνταγμα διανύεται με ρυθμούς χελώνας.

Στο Σύνταγμα τα πράγματα κυλούν σχετικά ήρεμα μιας και οι διαταγές των δυνάμεων καταστολής φαίνεται να είναι πως πάση θυσία δεν πρέπει να δράσουν παρά με πολύ φειδώ στη χρήση βίας, χημικών και κρότου-λάμψης. Γι αυτό το λόγο η άγρια νεολαία ξεσάλωσε στη ρήψη μπουκαλιών και πετρών. Σε κάποια φάση βέβαια που την έπεσαν τα ΜΑΤ στο κάτω μέρος της πλατείας γκάζωσαν και κινδυνεύσαμε να ποδοπατηθούμε από την άτακτη οπισθοχώρηση προς την Φιλελλήνων διαφόρων “συγκρουσιακών” και όχι μόνο.

Κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη μέρα.

Ημέρα δεύτερη μέρα, 20 Οκτώβρη.

Η μέρα ξεκίνησε με ενθαρρυντικά μηνύματα μιας και οι μάζες συνέρρεαν προς το Σύνταγμα και αν δεν συνέβαιναν όσα συνέβησαν πιθανό να είχαμε ακόμη μεγαλύτερη προσέλευση και κατά τις απογευματινές ώρες. Εδώ σταματάω τα “αν” και πάω στα όσα έγιναν.

Το ΠΑΜΕ είχε δηλώσει περικύκλωση...παρόλα αυτά το πρωί πηγαίνοντας προς την Κλαυθμώνος δεν είδα την Βουλή περικυκλωμένη...δε βαριέσαι! Φτάνοντας όμως στο Σύνταγμα είδα το ΠΑΜΕ να βρίσκεται στην Αμαλίας (δικαίωμά του) κάνοντας αλυσίδες προς τον υπόλοιπο κόσμο με πλάτη στα ΜΑΤ που βρίσκονται μπροστά στη Βουλή.

Σε κάποια φάση το μεσημεράκι κι εκεί που πήγαινε χαλαρά η φάση ξαφνικά από μακριά, Όθωνος και Φιλελλήνων στο περίπου, είδα μια περίεργη κινητικότητα περίπου έξω από τη Μ. Βρεττανία. Πλησίασα από την κάτω μεριά μπαίνοντας στην πλατεία όπου είδα αυτό που είχα υποθέση. Σύγκρουση ανάμεσα σε μέλη του ΠΑΜΕ (ή του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ ή των ΚΝΑΤ ή όπως θέλει ας το πει ο καθένας) και διαφόρων άλλων και διαδηλωτών (ή έστω μη κουκουλοφόρων) και “μαύρων”. Το ποιος ξεκίνησε τι δεν μπορώ να το ξέρω ως προς το τι είδα εγώ. Αυτό που είδα όμως εγώ ήταν εξέλιξη σύγκρουσης μεταξύ συμμοριών ως προς τον τρόπο διεξαγωγής της.
Να πετάγονται ή να ωθούνται από την περιφρούριση του ΠΑΜΕ προς το κενό (2-3 μέτρα) διαφόρων που όσο μπορούσα να δω μιας και δεν ήμουν μακριά ούτε κουκούλες είχαν ούτε τίποτα. Να φεύγουν μαρμαρόπετρες ανάμεσα στα άλλα νομίζω διέκρινα και μια μολότωφ από την άλλη και από ένα σημείο και μετά οι μαρμαρόπετρες να εναλλάσονται κι από τα δυο στρατόπεδα. Εν ολίγοις ήταν μια μάχη με αδιαφορία για τον “άλλο”, για το αν θα πεθάνει κανείς ή θα τραυματιστεί σοβαρά.

Στις επιθέσεις και αντεπιθέσεις μεταξύ των δυο πλευρών είχαμε σίγουρα τραυματισμούς κόσμου άσχετου ως προς τις δυο πλευρές ή ως προς την σύγκρουση, εννοώντας κόσμου που πήγε να δράσει πυροσβεστικά. Η κάθε πλευρά χτυπούσε τους απέναντι θεωρώντας τους ένα. Όποιος ήταν στην Αμαλίας ήταν αυτομάτως ΠΑΜΕ, όποιος βρισκόταν στη Σταδίου ήταν αυτομάτως “μαύρος” ή “προβοκάτορας”, και τους άξιζε μέχρι και ο θάνατος για την ιδιότητά τους αυτή.

Να πω πρώτα ότι αυτό το γεγονός λειτούργησε ως προβοκάτσια ολκής και επέδρασε διαλυτικά για την κατά τα άλλα μεγάλη συγκέντρωση. Η άποψή μου είναι πως μια προβοκάτσια σε στυλ Marfin δεν θα μετρούσε για τον κόσμο που κατεβαίνει πλέον. Έχει ξεπεράσει τέτοιου τύπου ατομικές ενέργειες που γίνονται μακριά από αυτόν και εύκολα τις θεωρεί ξένες σε αυτόν πλέον. Η προβοκάτσια που ξετυλήχθηκε μπροστά στα μάτια μας όμως την Πέμπτη όντως επέδρασε στο σύνολο των παρευρισκομένων. Ουδής περίμενε τόσο μένος ανάμεσα σε δυο αυτοπροσδιοριζόμενες αντισυστημικές δυνάμεις.

Λίγο μετά τα ΜΑΤ αρχίζουν επιχειρήσεις σκούπα εντός της Πλατείας και στους γύρω δρόμους και αμέσως μετά αποχωρεί και το ΠΑΜΕ. ΑΥΤΑ!

Συμπεράσματα από την δεύτερη μέρα (σε τυχαία σειρά):

  1. Το ΚΚΕ ανέλαβε τον ρόλο της περιφρούρησης της Αμαλίας
  2. Κανείς δεν θα έμπαινε στη Βουλή, υπήρχε-δεν υπήρχε ΚΚΕ εκεί. Εάν οι μάζες θέλανε να μπουκάρουν στη Βουλή θα έμπαιναν και θα έπαιρναν και το ΚΚΕ αμπάριζα.
  3. Το ΚΚΕ εμπόδιζε μεν τους μπάχαλους να παίξουν με τα ΜΑΤ όπως έκαναν μια μέρα πριν αφενώς αφετέρου εμπόδιζε κι όποιον ήθελε να διαδηλώσει έμπροσθεν της Βουλής. Όπως και να έχει έκανε αλυσίδες προς τον κόσμο και όχι προς το σύστημα.
  4. Η όλη δράση εκατέρωθεν υπήρξε προβοκατόρικη για το κίνημα.
  5. Και το ΠΑΜΕ και οι...διαδηλωτές (μπάχαλοι και μη) που βρέθηκαν από την άλλη μεριά λειτούργησαν δολοφονικά απέναντι σε όποιον θεωρούσαν ως εχθρό τους.
  6. Ο θάνατος του διαδηλωτή είναι αποτέλεσμα της κρατικής βίας.
  7. Η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που πήραν θέση, την πήραν με βάση τις δικές τους ιδεοληψίες ή για να δικαιολογήσουν δικές τους ανάλογες (μελλοντικές) “πρακτικές” και όχι με βάση την κριτική των όσων έγιναν. Έτσι είχαμε από τη μια δικαιολόγηση των αλυσίδων του ΠΑΜΕ από όσους φιλοδοξούν να το αντικαταστήσουν ή που θα έκαναν τα ίδια (από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έως το ΜΛ-ΚΚΕ και την Περιεκτική Δημοκρατία) ή που βγάλανε λάδι τη δολοφονική τύπου επίθεση της άλλης πλευράς (ΑΚ Αθήνας, Συσπείρωση Αναρχικών). Πιο σοβαρές ανακοινώσεις κατ' εμέ υπήρξε εκτός από του ΚΚΕ(μ-λ), της ΟΚΔΕ και του ΕΕΚ παρότι οι τελευταίες δυο οργανώσεις το παράκαναν στη χρήση του όρου σταλινικός και διαφόρων άλλων εκφράσεων. Ρε παιδιά ή εμείς είμαστε σταλινικοί ή το ΚΚΕ, αποφασίστε. Επίσης μου άρεσε η τοποθέτηση του ΣΜΕΔ (Σωματείο Μεταφραστών, Επιμελητών, Διορθωτών).
  8. Δεν συμμετείχε το σύνολο του “χώρου” στη σύγκρουση και τμήμα του τις έφαγε από τα ΚΝΑΤ ενώ προσπαθούσε να λειτουργήσει πυροσβεστικά.
  9. Δεν συμμετείχαν στο ξύλο μόνο ανάρχες αλλά και άλλοι. Τουλάχιστον δεν ταιριάζουν ενδυματολογικά στην κατηγορία “αναρχία”. Αυτό πρέπει να προβληματίσει κύρια το ΚΚΕ του οποίου η στάση (και δεν αναφέρομαι μόνο στην απεργία) έχει δημιουργήσει ένα τόσο εχθρικό ακροατήριο.
  10. Πρέπει να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το πως επιλύονται οι αντιθέσεις στους κόλπους του λαού, όπως θα έλεγε και ο Πρόεδρας. Και να απομονωθούν ομάδες που ακολουθούν άλλου τύπου τακτικές φασίζουσες ή φασιστικές.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

"To βάθος του ουρανού είναι κόκκινο"




Clopy-Paste από Αντιγειτονιές






«Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο»: τη Δευτέρα 17/8 στις 21.00 συνέντευξη με το σ. Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος










Με τίτλο δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία του Κρις Μαρκέρ (1977), το ράδιο «Βαθύ Κόκκινο» με μια σειρά εκπομπών επιχειρεί να ανιχνεύσει την ιστορία της επαναστατικής αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, καθώς και την συμβολή του ιδεολογικού και πολιτικού αυτού χώρου στο εργατικό κίνημα και τους κοινωνικούς αγώνες που αναπτύχτηκαν πριν, στη διάρκεια της δικτατορίας και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. 







Μια σειρά αγωνιστές και ιστορικά στελέχη της επαναστατικής αριστεράς μιλάνε στην εκπομπή μας καταθέτοντας την μαρτυρία και τις απόψεις τους. 






Τη Δευτέρα το βράδυ στις 9.00 ο σύντροφος Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος, στέλεχος του ΚΚΕ (μ-λ), μιλάει στον διαδικτυακό ρ/σ μας για την κινέζικη επανάσταση, τις εξελίξεις για το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα και τον κόσμο, τις πηγές του μ-λ ρεύματος, την Αναγέννηση και την ΟΜΛΕ, την πολιτιστική επανάσταση και μια σειρά άλλα ζητήματα όπως η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, οι αιτίες και οι επιπτώσεις της καθώς και οι προοπτικές που ανοίγονται στη νέα περίοδο.